Laatst betrapte ik mijzelf er weer op. Nadat ik drie hele dagen achter elkaar had gewerkt, kwam ik thuis met een autootje. Gewoon, om hem te laten weten dat ik echt wel aan hem denk. Stom, zo wijs als hij is, door die auto merkt hij dat echt niet.

Toen besefte ik mij: ik heb een schuldgevoel als single mama.

Ik werk 3 of 4 dagen per week, mijn zoontje gaat naar de gastouder en 1 dag naar mijn tante. Soms als ik hem breng, klampt hij zichzelf zo erg aan mij vast, dat ik mij schuldig voel om hem alweer ergens te brengen. Hulde aan de oppassers, want die zijn stuk voor stuk geweldig!

Ook al weet ik dat ik moet werken en hij het daar echt naar z’n zin heeft, ik mij nergens druk om hoef te maken als hij daar is, het is niet altijd leuk.schuldgevoel als single mamaLaatst las ik een artikel waar ik mezelf echt in herkende. Het compenseren. Ja, ik weet het. Slecht!

Zijn kast lag vol met de leukste kleding, zijn speelgoed bak overstroomde, maar ik bleef maar kopen. Ook omdat niemand aan hem mocht zien dat het echt niet zo rooskleurig was financieel. Zolang hij alles maar heeft.

Gelukkig weet ik nu dat materiële dingen liefde niet kunnen kopen. Echte liefde, vertrouwen en geluk creëer je samen. Met 1 auto samen spelen geeft veel meer voldoening dan een bak onaangeroerd speelgoed.
Natuurlijk vind ik het belangrijk dat hij er altijd netjes en verzorgd uit ziet, maar er is een grens. Soms ga ik er nog over, maar af en toe mag het toch? Ik vind het veel belangrijker dat hij zelf leert hoe het leven gaat, zelf meehelpt met opruimen, zelf met een doekje zijn geknoeide drinken wegpoetst, zodat hij leert zelfstandig te zijn in plaats dat ik hem behandel als een klein prinsje. Ik merk nu dat hij het zelfs leuk vindt, mama helpen.

Ook het “je-hebt-geen-vader-dus-ik-moet-je-alles-geven” werkt niet. Hij had verwend gedrag, schreeuwde 1 keer als hij zijn zin niet kreeg zodat ik al naast hem stond. En natuurlijk, peutergedrag mag en hoort erbij; bijna 2 is ook nee.

Ineens ging de knop om na een goed gesprek op het consultatiebureau. Negeren. Zo lastig! Maar het werkt. In de eerste instantie werd het alleen maar erger, driftbuien, huilbuien en krijsen. Doordat ik daar niet meer op reageerde, merkte hij ook dat alleen maar averechts werkte. En zo ging bij hem ook de knop om. En nee, niet zonder slag of stoot, maar toch.. Zo fijn. Aanleren is makkelijk, afleren is zo veel moeilijker en eenmaal afgeleerd is het zo veel gemakkelijker! Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken. Ik heb mijn les geleerd. Met liefde en aandacht in plaats van een auto, krijg je zo veel meer terug.

Zie ook: Het schuldgevoel van een werkende mama

Heb jij ook schuldgevoel als single mama naar je kind(eren) toe? Laat je reactie hieronder achter.