Schuldgevoelens en alle ballen hoog houden
16 april 2016 
3 min. leestijd

Schuldgevoelens en alle ballen hoog houden

Ik weet het nog. Bij het aankleden zag je dat je zoontje een paar rode bultjes had. Maar je weet in je achterhoofd dat je die dag een paar afspraken met klanten hebt, die je niet kan afzeggen.

Je brengt je kind naar de crèche en je doet net of er niets aan de hand is. Je hoopt dat de crèche je onderweg niet belt om je kind op te halen.

Gelukkig hoef je alleen in de ochtend te werken. Dus het valt mee. Halverwege de dag haal je je kind op en je wijst onschuldig naar de rode bultjes en vraagt wat het is. Plotseling zien ze het ook en verwijzen je naar de dokter. Het zijn de waterpokken! Je licht de crèche in en hoort dat je kind voorlopig niet mag komen. Dat maakt niet, want het is vrijdag, en je hebt een heel weekend om door je netwerk te gaan. Zodat jouw kind maandag bij oma of oppas is. Buiten de rode bultjes voelt je kind zich goed en het besmettingsgevaar was al voorbij toen de rode bultjes zichtbaar werden.

Schuldgevoelens en alle ballen hoog houden

Schuldgevoelens en alle ballen hoog houden

Maar voelde jij je de hele ochtend een ontaarde moeder!

Werkende moeders hebben vaak last van een schuldgevoel. Op het werk denk je aan je kind en thuis aan je werk! Wat ook vaak tegen werkt is het verkeer of openbaar vervoer als je je kind moet ophalen van de opvang. Volgens mij moet de NS meer meedenken met al die moeders die hun kinderen moeten ophalen. Misschien zullen ze eerder vervangend vervoer regelen als ze weten hoe het is als jouw kind zielig alleen met de leidster op je wacht. Of die collega of klant die jou vijf minuten voordat je moet vertrekken nog iets laat uitzoeken of iets vraagt. Maar ondertussen weten ze donders goed dat jij op tijd weg moet om je kind op te halen! En dan krijg je ook weer dat schuldgevoel. Je wilt goed in je werk zijn, maar je moet er ook voor je kind zijn.

Als je een partner hebt, kan hij af en toe jullie kind opvangen, maar als je alleenstaande moeder bent, moet je het zelf doen of je netwerk inschakelen.

Als alles op rolletjes loopt is het simpel om werk en moederschap te combineren. Maar er hoeft maar 1 ding fout te gaan en je moet weer van alles regelen. En dat schuldgevoel komt meestal door de reacties van andere collega’s en leidinggevende. Meestal merk je ook dat je collega’s of leidinggevende vervelend reageren als je je kind moet ophalen, omdat hij of zij ziek is. Waarschijnlijk gaan zijzelf heel koud met hun gezin om. Het ligt niet aan jouw, maar aan hun. Zo moeilijk is het niet om te begrijpen dat je er ook voor je kind wilt zijn.

En als ze normaal reageren, kunnen ze ook inzien dat jij er helemaal geen misbruik van wil maken. Maar juist je best doet om op het werk aanwezig te zijn.

Ik heb ook een keer gehad dat ik nadat ik een uur in de file had gestaan, door de mentor van mijn zoon werd opgebeld dat hij een ongelukje had gehad bij gym. Hij moest opgehaald worden en naar de dokter gebracht moest worden. Ik kon van mijn leidinggevende naar mijn zoon gaan. Ik moest nadat we bij de dokter waren geweest naar het ziekenhuis gaan en krukken ophalen. Toen ik dit aan mijn leidinggevende uitlegde, gaf hij aan dat hij mijn computer uit zou doen. Ook zei hij dat hij mij de volgende dag wel weer zou zien. Hij wenste mij sterkte met mijn zoon. Die dag kon ik zonder er schuldgevoelens over te hebben, er voor mijn zoon zijn. Het kan dus ook anders! Dus laat het schuldgevoel los! Er zullen altijd collega’s zijn die overal commentaar op hebben.

Maar het probleem ligt niet bij jou, maar bij hun. Op je werk ben je uiteindelijk altijd een nummer. Maar je kind zal altijd onthouden dat je er vroeger voor hem of haar was als het nodig was.

En dat je daarnaast ook altijd je best heb gedaan om te gaan werken. Het belangrijkste is dat je je best doet en altijd eerst je netwerk probeert in te schakelen. Meer kan je niet doen!

Dus laat je schuldgevoelens gaan. Je doet het beste wat je kunt! Multitasking and all! Hoe houdt jij je sterk op je werk en privé? Zonder het gevoel te hebben iemand te kort te doen? Laat je reactie achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen