Single en zwanger

Het was niet gepland, maar voor mij zeer welkom

Zo heb je een relatie en zo ben je single en zwanger van je eerste kind. Het over kwam mij. Na een redelijk goede relatie van 3 jaar, werd ik zwanger door de pil heen. Het was dus duidelijk niet gepland, maar voor mij gelijk zeer welkom, gezien ik een kinderwens had. Vriendlief dacht er echter heel anders over. Ik kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik mijn baan zou verliezen en ik dat geen opleiding meer kon doen. En dat zou ik toch allemaal niet moeten willen omdat ik nog jong was (27). Heel even heb ik getwijfeld of ik het moest houden, had hij misschien toch gelijk? Ik heb een gesprek gehad met een mevrouw van het Fiom en na dat gesprek was het voor mij gelijk duidelijk, ik ga voor ons kindje. Dat resulteerde dat mijn vriend vertrok, hij wou nog geen kinderen want hij vond dat hij dan zijn vrijheid en hobby`s zou kwijt raken. 

Ik ging alleen naar de verloskundige en ik bleek 7 weken zwanger te zijn van mijn wondertje

20130602_113428-300x225Daar zit je dan alleen op de bank, niet wetende wat allemaal gaat komen. Eerst maar eens een verloskundige bellen. Op internet zocht ik er een uit die in de buurt zat. Vrij snel kon ik langs komen voor een intake gesprek. Gek genoeg was ik helemaal niet zenuwachtig. Ik ging alleen naar de kennismaking, ik schaamde mij wel een beetje. Ik bedoel, zoiets hoor je samen te doen toch? De verloskundige was ontzettend aardig en stelde mij gelijk op mijn gemak. Ik kreeg mijn eerste echo… daar lig je dan alleen op die tafel en dan zie je ineens een hartje kloppen. Dat moment was onbeschrijfelijk. Ik bleek 7 weken zwanger te zijn, en kreeg TE veel informatie mee om te lezen en natuurlijk mijn eerste echo, die ik nog dagen heb zitten te bewonderen.

Ik kreeg een gezond kindje. Ik werd gewoon mama!

Toen kwam het punt: mijn ouders vertellen. Ik zag daar enorm tegenop omdat mijn ouders hem niet kende. Ik was denk zo`n 18 weken toen mijn moeder vermoede dat er iets aan de hand was, en dus gooide ik het hoge woord er uit `ik ben zwanger en de vader is er vandoor`. Mijn moeder begon te huilen, aan de ene kant boos omdat ik al die tijd niks had gezegd en aan de andere kant dolblij dat ze oma werd. De 20 weken echo naderde en mijn ouders gingen mee. Ik was wat zenuwachtig stel dat mijn kindje niet gezond was, wat dan? Kon ik dat accepteren? Als een klein meisje zat ik in de wachtkamer, ik kon me nog steeds niet voorstellen dat ik moeder werd. Op de echo bleek alles goed te zijn, ik had een klein en eigenwijs druktemakertje. Ik kreeg een gezond meisje.

Namen uitzoeken en shoppen!

20131005_165348-300x169Gelijk kocht ik een namenboekje en vrij snel was ik uit de naam, die ik geheim heb gehouden tot de bevalling. Langzaam begon mijn buik te groeien en voelde ik me steeds meer zwanger. Het was tijd om te gaan shoppen! Samen met een vriendin (die op dezelfde dag als mij was uitgerekend) gingen we naar de stad, kleren shoppen! Jeetje wat hebben ze toch een leuke kleertjes. Na zo ongeveer alle winkels te hebben leeg gekocht, was het tijd om naar huis te gaan. Niet alleen ik was aan het kopen, mijn ouders kwamen ook met van alles aanzetten. Dan nu maar eens de babykamer gaan uitzoeken, wegens klein behuisd werd het alleen een commode en een ledikant. Kinderwagen en maxicosi had ik al van marktplaats geplukt.

Ik voelde mij net bejaard, ik deed niks anders dan slapen en tv kijken

P1060927Na enige tijd kwamen de zwangerschapskwaaltjes misselijkheid, moeheid, hoge bloeddruk en de groei van mijn kindje bleek achter te lopen. Tijd om te stoppen met werken, al werd mij dat niet geheel in dank afgenomen. Maar ik moest kiezen voor de gezondheid van mijn kindje, dat was nu prioriteit nummer 1. Ik had al een keer in het ziekenhuis gelegen vanwege een veel te hoge bloeddruk, maar gelukkig ging alles goed met mijn kindje en mocht ik weer naar huis. Nu ik dus hele dagen alleen thuis zat, besloot ik om iets leuks te gaan maken voor mijn dochters kamertje. Schilderijtjes met haar naam (Demi). Die overigens net op tijd klaar waren voor ik ging bevallen…

Volgende maand vertel ik meer… Herken jij je in mijn verhaal? Ik ben heel erg benieuwd, je kunt je bericht hieronder op de pagina achterlaten. Dank je wel!

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Op sommige punten Heel herkenbaar. Maar you rock you dus iT ☺️

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Idd zo herkenbaar! Ik was 2.5 jaar bij de vader van Sage toen ik ook door de pil heen zwanger werd. Tuurlijk hij wilde het ook niet. Zijn nee maar mijn ja alleen maar krachtiger. (Ben van nature erg koppig) mijn ouders waren niet blij maar wilde absoluut niets weten van een abortus. We zouden en zullen het samen groot krijgen! Die steun is erg fijn. De eerste afspraak bij de verloskundige; zij zag in mij een hele sterke vrouw die al wist wat ze wilde en geen onzekere vrouw wat sommige vrouwen met een relatie wel hadden. Merkte ook bij een vriendin dat ze erg onzeker werd naar haar vriend toe, je lichaam veranderd ben je nog wel mooi. Ik had dat wel (ruim 25 kilo aangekomen) maar er was niemand waarvoor ik me in moest houden of 'prachtig' moest zijn. Kon mn hormonen de vrije loop laten als ik dat wilde. Heb mijn aankomende 'alleenstaande' ouderschap dan ook als erg prettig ervaren. Ik denk fijner als met partner. De tijd erna was vooral zwaar als 4 dagen werken en daarna ouderschap. Was vaak gebroken. Vader is in beeld, maar niet als opvoeder. (2 uurtjes in de maand gezelligheid en absoluut geen verplichtingen) vind het voor sage belangrijk dat zij weet wie haar vader is ondanks alles. Voor nu is het goed wat de toekomst brengt.... (sage is een zorgenkindje met gedylateerde cardiomyopathie, is allemaal erg intensief geweest, zeker als alleenstaande moeder maar we zijn er samen, sage en ik nog sterker door geworden.)

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Op sommige punten is alleen zwanger zijn idd een pluspunt. Alles alleen beslissen en alles op jou manier doen en geen discussie over de naam etc. Toch miste ik mijn partner wel op sommige momenten, maar daar ben ik nu helemaal overheen. Ik ben sterk geworden door alles wat is gebeurd. Respect voor jou en werken, en voor Sage zorgen en dan ook nog ziekenhuis bezoeken. Lijkt me erg zwaar. Xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Ik herken het verhaal ik was 3,5 jaar samen met mijn (nu dus) ex die dus ook vertrok toen ik 5 weken zwanger was en zit ook in een iets te klein appartement maar dan in Haarlem . Had gelukkig mijn moeder die me in alles steunden.

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Mannen... je hebt er soms niks aan. Gelukkig dat je mams helemaal achter je stond en nog staat op je te helpen. Ik vind het echt fijn om op sommige momenten even op haar terug te vallen. Groter huis komt vanzelf, dat houd ik mezelf ook voor. Xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Ik ga je volgen ;-) herkenbaar verhaal. Misschien vind je t leuk om mijn blogs te lezen.ook hier op de site.

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Dank je voor je leuke reactie! Ik zal je blogs eens opzoeken en lezen :) xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Goh hier presies hetzelfde verhaal. Me dochter is nu 3 maanden. En ik zeg maar zo ik kan de moeilijke tijden niet delen en sta overal alleen voor. Maar hoef alle mooie en leuke momenten ook niet te delen. Eerste glimlach eerste hapje. Ooit komt die er wel achter wat die gemist heeft jammer genoeg voor hem te laat

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Jaa, mannen soms weet ik niet wat ik van ze moet denken. Maar zonder ze komen wij er ook wel. De begin periode is wat zwaar, je kunt slapeloze nachten niet met elkaar afwisselen en uitslapen zit er ook niet in. Maar dat is het allemaal waard.

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Wat onwijs leuk en lief jullie reacties. Ik vind het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die in zo'n situatie heeft gezeten. Sterke momies zijn wij. Xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Ik ga zeker je verhalen volgen! Allemaal heel herkenbaar. 2 jaar een relatie waarvan ik er 1 samenwoonde in London. Had alles in NL achtergelaten voor hem. Hier ook door de pil heen zwanger. Hij moest er niks van weten en stelde mij voor de keuze : of hij, of het kindje. Keuze was moeilijk wegens dat ik van hem hield maar ergens ook weer heel makkelijk en koos voor mijn kindje, verhuisde terug naar NL toen ik bijna 3maanden zwanger was en begon opnieuw. Ben nu mama van een heerlijke zoon : Milan. Hij is geboren op 16 december 2014. Mama zijn is het mooiste "beroep" wat je maar kan hebben!

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

Dat is helemaal een harde klap, voor je grootste liefde verhuis je en laat je alles achter en dan gebeurd. Eigenlijk een onmogelijke keuze hij of je kindje vind ik. Je hebt een goede keuze gemaakt! Mama zijn is het geweldigste beroep wat er is! Lekker genieten van elk moment. Xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Aug 2015

Ik herken het ook. Mijn vriend en ik waren al 12 jaar samen en onze zoon was toen 9 jaar en het leek mijn vriend wel leuk een 2de erbij. Dus ik ben gestopt met de pil in overleg met hem. En toen ik zwanger was en het aan hem vertelde kreeg ik te horen dat het mijn probleem was en niet die van hem hij pakte zijn spullen en vertrok. Maar omdat we natuurlijk een zoon hebben waar een omgangsregeling mee kwam was het soms wel heel moeilijk dat hij bij de 2de zwangerschap helemaal niet betrokken was. Mijn moeder ging mee naar de echo's samen met mijn zoon en moeder het geboortekaartje uitgezocht en de naam van mijn dochter. En bij de bevalling waren mijn zusjes. Hij is later net nadat mijn dochter is geboren samen met onze zoon naar het ziekenhuis gekomen. En nu zijn we 2.5 jaar verder en is de relatie tussen ons goed voor de kinderen en is hij helemaal omgedraaid wat betreft mijn dochter. Maar toch denk ik vaak jij wilde haar niet eens want je liet me zitten toen ik zwanger was. En nu zo behulpzame vader voor haar. Dat is soms wel moeilijk. Maar ik ben aan de andere kant wel blij dat het zo gaat want anders was het een hele rare situatie geworden. Dat hij wel de oudste zag en de jongste niet ondank dar ze dezelfde vader hebben. Maar mijn vertrouwen in mannen is wel heel erg gedaald dus een nieuwe relatie is nier iets waar ik nu op zit te wachten. Zodra een jongen te dichtbij komt dan kap ik het meteen af. Maar ik heb mijn kids en das het belangrijkste!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Aug 2015

Wauw! Wat een hoop punten van herkenning. En wat fijn om te weten dat het niet alleen jou overkomt :)

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Aug 2015

Hoi Anouk, Wat egoïstisch om te zeggen dat het jou probleem is, terwijl jullie er voor gekozen hebben. Gelukkig dat hij er nu wel is voor je dochter, maar lijkt me knap lastige situatie met gemengde gevoelens. Hoi Daantje, Ik ben zeker blij te lezen dat ik niet de enige ben die dit overkomt, want dat denk je wel vaak. Gelukkig zijn we allemaal power mommy's! Xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Nov 2015

Jeetje wat herkenbaar allemaal zeg! Ik ga je verhalen zeker volgen ☺ Ik ben ook al sinds de zwangerschap alleen (moet nog bevallen, nu 38 weken). Vlak voordat ik er achterkwam dat ik zwanger was heb ik de relatie met mijn ex-vriend verbroken wegens vreemdgaan van zijn kant. Dat was best een klap voor mij, helemaal toen een paar weken erna bleek dat ik dus in verwachting was (al 9 weken!) Ik had hier tot op heden niks van gemerkt omdat ik de pil altijd doorslikte, ongesteld werd ik daardoor sowieso niet dus reden om alarm te slaan was er niet. Totdat ik voor aanhoudende maagklachten naar de dokter ging en dit iets heel anders bleek te zijn.. kortom het was best veel achter elkaar ineens. Mijn ex wilde er in eerste instantie helemaal voor gaan, op voorwaarde dat ik hem zijn misstap zou vergeven en weer bij hem terug zou komen. Dit vond ik nogal een eis en wilde dat nog niet. Maar na dat geuit te hebben heeft hij het verder ook af laten weten, en heb sinds de 10e week ook nooit meer wat van hem vernomen. Ergens ben ik daar ook wel blij mee. Geen gedoe meer aan m'n hoofd, gewoon alleen ik en mijn zoontje waar ik me op kan focussen zometeen. Ik heb de afgelopen periode van zwangerschap vooral benut om alles langzaam een plekje te geven, om de rust in mezelf te hervinden. En ik moet zeggen dat dat aardig is gelukt. Ookal is het nog best zwaar te verkroppen op momenten.. het gaat steeds beter. Nu komt de bevalling eraan, en ben ik vooral daarmee bezig. Gelukkig heb ik veel steun aan mijn moeder en mijn familie. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen. Ook zonder man, redden we ons wel als onafhankelijke sterke vrouwen! X

Reactie plaatsen