Als single met kinderwens lig je wat af te piekeren ’s nachts. “Gaat die prins op het witte paard er nog komen, en is hij op tijd voor mijn eitjes? Is het niet sowieso al te laat? Mijn afschrikwekkende volgende verjaardag komt dichterbij, en dan zijn er weer twaalf eitjes verschrompeld sinds mijn laatste verjaardags-paniekaanval. Is mijn cyclus nog wel regelmatig? Ben ik überhaupt wel vruchtbaar? Ga ik ooit moeder worden? Kan ik dat wel aan zonder partner? Kan je dat maken tegenover je kind? Kan ik het financieel wel aan? En wil ik het dan in mijn eentje doen of in co-ouderschap? Of zal ik nog Tinder-poging doen om een leuke partner te vinden? Heb ik daar nog tijd voor? Ga ik mijn moeder ooit oma maken?”

Alsof je zelf niet al méér dan genoeg beren op de weg zag, gaat je omgeving daar nog eens vrolijk wat beren aan toevoegen. Van de meeste mensen krijg je enorm lieve reacties. “Je zal een goede en lieve moeder zijn, ga er voor, je wilt het zo graag, ik zal je steunen”, maar soms krijg je ook vreselijke opmerkingen. Vaak maakt het uit van wie de opmerking komt. Het kan erg vervelend zijn als je jongere zus (die een super leuke partner heeft en drie blakende kids) je niet steunt, of als je moeder aangeeft dat een gezin uit een moeder, een vader en minimaal 2 kinderen hoort te bestaan, en dat jij met je onregelmatige vrijgezelle leven, je kind nooit de Rust, Reinheid en Regelmaat kan geven die een kind nodig heeft.

Maar ook opmerkingen van anderen kunnen je raken, ook al zijn ze vaak lief, troostend en hoopgevend bedoeld, of zijn ze alleen onhandig door gebrek aan kennis. Hieronder een bloemlezing van een aantal pijlen die op mij of op een van mijn cliënten zijn afgevuurd:

  • Je kunt nog wachten, je bent zo jong, je hebt nog tijd genoeg (is lief en troostend bedoeld, maar au, ik ben 39, in paniek en mijn biologische klok is héél hard aan het slaan).
  • Als je alléén een kind krijgt of met een homostel, dan krijg je dus echt never nooit meer een relatie.
  • Waarom wil je kinderen (je moet het uit gaan leggen, terwijl dat niet in woorden te vangen is, het zit diep in je, het is een oer-gevoel)?
  • Je bent te kritisch, anders had je wel een man gevonden.
  • Waarom wilde jij geen kinderen (oh nee, ben ik al te oud? Ik wil ze nog steeds en hoop toch echt nog moeder te worden)?
  • Weet je het wel zeker, het is heel druk hoor en je hebt nergens meer tijd voor.

Probeer jezelf een beetje af te schermen, het gaat om wat jij wilt. Vaak zijn de opmerkingen anders bedoeld dan dat ze bij jou binnen komen. En nachtelijk piekeren helpt je ook niet. Maar ga op pad, praat met mensen die met je meedenken, die je verdiepende vragen stellen. Praat met deelgenoten, bezoek workshops en bijeenkomsten en verken je eigen pad en je eigen wensen én je eigen grenzen. Niemand anders dan jij zelf kan voelen wat jij wilt, waar jouw grenzen liggen.

Ben je single met kinderwens? Wat wil je zeker niet? Wat wil je zeker wel? Waar twijfel je over? En waar ben je bang voor?

Alleenstaande moeder in co-ouderschap 1Sterkte en veel geluk op je pad!
Sara Coster (kinderwenscoach)