Single mom zijn maar zeker niet eenzaam
27 januari 2016 
5 min. leestijd

Single mom zijn maar zeker niet eenzaam

En dan… Dan ben je opeens alleen. Niet voor een uurtje, niet voor een dag, maar 2,5 dag. Helemaal alleen want de kleine man is dat weekend al vroeg naar papa. En wie ben je dan? Eerst was ik zelfstandige vrouw met een eigen bedrijf, huisvrouw en later vriendin van…


Daarna werd ik zelfs mama. Er was dus altijd wel iets te doen en dat deed je dan ook. Je nam niet echt tijd voor jezelf. Ja, af en toe naar de kapper of soms een etentje/ bioscoopje. En dat deed je dan altijd met iemand anders. In het begin met je vriend, maar na de komst van de kleine ging ik vaker met een vriendin op pad. Ik ging nooit alleen want het moet toch ook gezellig zijn?!

Ik moet toch ook met iemand kunnen praten. Het ziet er toch ook raar uit als iemand alleen aan een tafeltje zit in een restaurant. Je hoort ze denken: “Zou dat zo’n gek persoon zijn dat ze geen vrienden heeft?”

Dus nee, dat doe je niet. Als er dan niemand tijd of zin heeft om iets te doen dan werk je maar gewoon door. Er is per slot van rekening toch altijd iets te doen! Als er dan heel toevallig niks te doen is, dan zoek je wel iets. Of je gaat “dom” televisie kijken zodat je maar aan niks hoeft te denken. Zolang je maar niet met jezelf echt alleen bent.

Dan valt alles als een kaartenhuis in elkaar. Je relatie is over. Je bent en doet nog alles. Je bent die vrouw met een eigen bedrijf, huisvrouw en zeker mama, maar je bent opeens geen vriendin van… meer. Omdat ik al niet veel vrienden en vriendinnen meer had, heb ik nu nog maar 1 vriendin en dat ben ikzelf. Dan realiseer je je dat je niemand meer hebt waar je op terug kunt vallen. Na het eindigen van de relatie waren er zoveel emoties. Er is woede, heel veel woede, frustratie, onbegrip en het ergste: onmacht. En je kunt bij niemand echt je verhaal kwijt, je gevoelens. Het vreet je op van binnen. Er zijn mensen met goede bedoelingen die je verhaal wel weten, maar niet weten wat je emotioneel hebt meegemaakt. Er gaan tegenwoordig zoveel gezinnen uit elkaar! Dat komt toch ook altijd goed?

Dan is er nog een kleine man die jou als je held ziet. Dus je wordt de held voor je zoontje. De held zonder cape. Je maakt beslissingen, je zet stappen.

Single mom zijn maar zeker niet eenzaam

Single mom zijn maar zeker niet eenzaam

Je gaat weer door omdat het MOET! De automatische piloot gaat aan en je wordt geleefd. Het is overleven.
Ondanks dat er bijna niemand meer is, krijg je toch net dat beetje hulp dat je nodig hebt. Gelukkig! En dan komt de rust. Natuurlijk ben je al vaker alleen geweest. De kleine man gaat al langer om het weekend naar zijn vader. Maar in het begin is er altijd wel iets te doen. Je huisje is nog niet af. Je werk gaat gewoon door en de stofzuiger moet ook door het huis. Het is nog steeds geen robotstofzuiger.

Maar dan… Dat ene weekend als de kleine man vroeg in de middag wordt opgehaald door papa. Zoals gewoonlijk is er genoeg te doen. Waarom zal dat opeens anders zijn? Maar je doet niks. Je merkt dat er iets is. Er zijn stukjes die in mijn gedachten komen. Herinneringen, emoties, gevoelens plus dat ene stuk waar je zo mee worstelt!

Je kunt doorgaan op de automatische piloot. Oh ja, dat heb je al zoveel jaren gedaan. Werken en niks voelen. Niet toegeven dat er iets knaagt. Het is toch allemaal prachtig zo? Maar nu merk je het. Daar sta je. Alleen en niks willen doen. Het moet eruit. Niet vluchten in je werk. Niet wegrennen naar andere mensen en daar je beklag doen. NEE, NIET MEER VLUCHTEN! Niet meer je gevoelens wegduwen en er niet meer aan willen denken en maar hopen dat ze weggaan.

Als je je “verstopt” onder een deken, dan heeft dat ook geen nut. Je ziet dat er iemand onder ligt! De deken voelt veilig, maar biedt geen permanente oplossing.
Nu is het tijd om zelf de dingen onder handen te nemen, onder ogen te zien.

En dan ben je een weekend ECHT alleen. Alles komt eruit. Hoe je je 10 jaar geleden hebt gevoeld, hoe je je een half jaar geleden hebt gevoeld, de vragen en gedachtes. Je huilt en luistert naar muziek die je nog meer aan het huilen maakt. Je schrijft dingen van je af. Je voelt en je laat het toe en daar groei je van!

Je doet dat weekend waar je zin in hebt. Je hebt plezier en gaat ook een avondje met iemand anders op stap. Maar je gaat ook alleen een café binnen om te genieten van een kop koffie en wat dacht je van een flink stuk fietsen en wandelen. Even uitwaaien met die rood doorlopen ogen van het huilen. En je “moet” nog zoveel. Maar nu even niet!

Het is een reis. En daar ben ik trots op. Trots dat ik die aan het maken ben. En het is niet makkelijk, maar ik kan je garanderen dat je ervan groeit! Die mooie bloem gaat weer open door het zonlicht dat gaat schijnen.

En ik ben blij met de mensen die ik nu ken die weten dat ik met die reis bezig ben.
En nee, ik hoef nu echt geen nieuwe relatie met een man. Ik ga eerst de mooie reis afmaken met het mooiste dat er is, mijzelf! Iemand anders hoeft niet mijn leegte op te vullen. Iemand anders mag wel naast me lopen als ik heel ben! Alleen zijn betekent dus niet eenzaam zijn! Alles behalve dat! Je bent het waard!

Hoe was jouw reis naar hoe het nu gaat? Single mom zijn maar zeker niet eenzaam, echt niet. Je vind je geluk bij jezelf, maar take your time, dat valt soms niet mee. Laat je reactie hieronder achter als je iets kwijt wilt over dit mooie blog.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Jan 2016

Mooi geschreven en inspirerend! Ik wens je veel plezier op deze reis :-)

Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Jan 2016

Hallo Ik ben ook single mama al een jaar en half met een dochtertje van 2 jaar. Ze gaat maar 6u per week naar haar papa. Maar ik herken mezelf in je verhaal. En moet zeggen dat ik er nu de laatste tijd meer last van heb dan in het begin. Mss ben ik ook aan een reis bezig om mezelf te leren kennen. Veel succes

Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Jan 2016

Hoi Valerie, In het begin zit je meestal nog in die automatisch piloot. Loop je jezelf voorbij omdat je zoveel moet regelen en alles op je dak komt. Naar mate je verder bent, krijg je ook steeds meer rust en dan kom je inderdaad meer tot jezelf en kun je dingen gaan verwerken. Dan begint jouw reis. Dan ga je over de situatie nadenken Het belangrijkste is om bij jezelf te blijven. Denk vanuit liefde en niet teveel met je verstand zoals : wat als, of had ik maar... Geniet van de reis en zie wie Valerie is! Jij ook veel succes!

Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Jan 2016

Dank je wel Carolien. Plezier moet je toch zelf maken ;-) Ik gun jou hetzelfde!

Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Jan 2016

Wauw wat mooi geschreven! Ik ben nu 2 jaar single en het valt mij vaak zwaar tegen om mijn twee kinderen op te voeden. Twee zoons van zes en twee jaar. Ze gaan om het weekend naar hun vader en dan barst het bij mij los. Alles van die twee weken komt eruit en dan ook de vraag die ik het wel goed? Ik vind het heftig op zijn tijd. Gelukkig heb ik dit echt niet altijd zodra ze zijn opgehaald maar inderdaad wel wanneer mijn vrienden iets anders hebben. Het lijkt dan ook wel alsof alles en iedereen aan het samen spannen is, want er is dan echt niemand. Ik vind het mooi geschreven, ik wens je alle reizen toe die gaat maken en wil maken.

Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Jan 2016

Hi Joyce, Heel herkenbaar wat je zegt hoor. Je bent 2 weken "bezig" met je zoontjes en dan is het stil. Niks meer, niemand meer. Zeker niet als je vrienden andere plannen hebben. En dan kom je inderdaad tot jezelf. Je gaat vanalles denken en dat is de valkuil! En niks beters dan het eruit te gooien. Het is toch een pijn die binnen in je zit en als je het eruit gooit kan het verwerkt worden. Ook dat is een reis om te kijken waar het vandaan komt. En dan kun je ook weer gaan genieten om alleen dingen te doen. Je hebt niemand nodig als je van jezelf houdt. Enjoy the ride, he's worth it! Want dat ben jij!

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Feb 2016

Ik ben nu 1.5 jr alleen, ben ook bezig aan mijn reis.. Zo herkenbaar.. Maar zal die leegte ooit weg gaan? De breuk heb ik vlgs mij wel verwerkt.. Het alleen zijn zal dat ooit wennen? Een kerel vult dit niet op vlgs mij, het is een stuk ik.. Ik geniet v de tijd met mijn zoon maar ook van mijn me-time.. Terug naar mezelf, doen wat ik wil Ik hou v leuke dingen doen daar is dan ruimte voor.. De ruimtes tussendoor vul ik met gevoel en gedachten. Deze blijven toch komen en gaan.. Evaluaties met soms een lach en traan Ik zou willen dat hier protocollen voor bestonden Hoe lang duurt dit nog.. Ik wil er soms gewoon niet aan dat ik me alleen en kwetsbaar voel.. Ben zo dankbaar voor mijn leuke leven waarom dan tich steeds deze emoties? Kan er soms flink v balen dat ik aan de emotie toe moet geven. Het is niet anders, blijkt erbij te horen..

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Feb 2016

Hi Femke, Ik lees even tussen de regels door en dan prik ik toch door dingen heen. Je voelt je nog niet zeker over het einde van de relatie. Je hebt het wel goed dat een man niet jouw leegte kan opvullen, dat je dit toch echt zelf mag doen. Alleen je kunt wel zeggen dat je leuke dingen doet (en die doe je waarschijnlijk ook), maar zolang je zelf niet echt gelukkig bent kun je alles doen wat je wil, het zal nooit goed zijn. Soms zitten dingen erg diep. En die komen bij jou dus sterk naar boven als je alleen bent (herkenbaar hoor), alleen in het begin zul je echt om alles kunnen huilen en "erin blijven hangen". Later zul je nog om dingen kunnen huilen, maar dan huil je, je voelt het en zet het in een kamer naast je en je gaat verder. Die emoties zeggen je dus eigenlijk dat je nog niet bent waar je wilt zijn. Daar moet je echt achter komen. En ik weet dat dat heel lastig is, want als je denkt dat je een lekker levertje hebt, wat moet je dan zoeken? Maar doe je het niet, dan blijf je hierop terug komen. Dat zie je maar weer. Misschien heb je wel vriendinnen maar niet de goede voor jou. Mensen om je heen nodig die je begrijpen. Niet die je in een hokje willen duwen, zo van: Jeetje Femke, het duurt nu al 1,5 jaar. Een schop onder je kont heb je nodig. Ja, die heb je misschien wel nodig, maar dan op een liefdevolle manier. Eentje die met liefde wordt gegeven. Lastig he! Weer iets om over wakker te liggen ;-) Geniet lekker van je zoontje. Hij spiegelt jou ook. En nog 1 tip: Ga NIET vechten tegen die emoties. Dan voedt je ze alleen. VOEL ze, laat ze er zijn. Kijk ernaar. Heel veel succes en ook plezier Femke. Ook jou lukt het! En als ik het mis heb dan hoor ik het ook graag he! Liefs Iris

Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Apr 2016

Wauw. Wat een fijn gevoel, als je dit leest, dat je stiekem toch niet alleen bent... En inderdaad, wat een herkenbaarheid in je verhaal. Ik reis al 3 jaar alleen, maar het voelt ieder weekend dat ik geen moeder of vrouw-van ben, weer alsof ik mezelf kwijt ben. Ik blijf het een lastige reis vinden... Maar dit weekend ga ik je blog nog een keertje lezen en hopen dat ik wat bezinning vind. Bedankt dat je het zo mooi verwoord hebt!

Reactie plaatsen