Dit doen slapeloze nachten met mij!
09 april 2016 
5 min. leestijd

Dit doen slapeloze nachten met mij!

Wat een wonder! Je hebt je kleintje voor het eerst in je armen en de roze wolk heeft zich met windkracht tien naar jouw huis gesneld. Het kleintje kan nog niks en kijkt jou hulpeloos aan. Volledig vertrouwend op jouw goede zorgen en onvoorwaardelijke liefde.

Precies dan, op dat moment, beloof jij jouw kindje er altijd te zijn en bezegel je het met een kusje op dat hele kleine voorhoofdje. Die nacht, als je er voor het eerst uit moet, voel je hoe de roze wolk jou voorzichtig op weg helpt en je ondersteund in jouw nachtelijke taken. Moe maar voldaan zoek jij de warmte van je bed op als jouw mini-me weer vredig ligt te slapen. Dit viel wel mee toch? Zo erg is het niet? Maar wat nou als het langer duurt als verwacht?

Wat nou als jouw dochter of zoon na drie jaar nog steeds spookt s’ nachts? De roze wolk biedt dan allang geen ondersteuning meer en als klap op de vuurpijl sta je er nu alleen voor. Hoe ga je daar mee om?

Het is grappig hoe de wereld veranderd als je moe bent. Dankzij slaap kun je alles wat je overdag hebt geleerd verwerken. Je verwerkt alles wat je overkomen is en kan daar letterlijk berusting in vinden. Slaap je te kort, dan is die berusting moeilijker te vinden en pieker je meer. Aan de andere kant kan je juist ook ontzettend lachen als je uitgeput bent. Die ontzettend flauwe grap van jouw collega heeft er voor gezorgd dat bij jou inmiddels de tranen over je wangen biggelen van het lachen. Je realiseert je dat dat niet is wie jij bent, maar dat dat de vermoeidheid is die jou veranderd.

Daarnaast heeft het slaap tekort nog wat andere gevolgen; je concentratievermogen, reactiesnelheid, gevoel voor ruimte en tijd, besluitvaardigheid en spraakvermogen gaan achteruit, je wordt minder creatief en je wordt impulsiever.

Nou, daar ben je mooi klaar mee, als je als single mom al zo hard moet werken om alle ballen hoog te houden. Hoe ga je er mee om als je zo hard je rust nodig hebt, maar dat die rust je simpelweg onmogelijk word gemaakt door jouw wondertje?

Ik kan de keren niet meer tellen waarop ik midden in de nacht aan het werk werd gezet. In het begin was het nog redelijk simpel; schone luier, flesje, liedje zingen en ukkepuk sliep weer. Toen er geen flesjes meer nodig waren en ik dacht dat mij nu uren met slaap in het verschiet lagen, kwam de verlatingsangst. Dat hoort erbij, schijnt. Ik heb alle mogelijke manieren geprobeerd, van manieren die ik uit opvoed programma’s had opgepikt, tot manieren die oma mij influisterde.

Dit doen slapeloze nachten met mij!

Dit doen slapeloze nachten met mij!

Alleen de ‘jenever door de melk’ methode heb ik overgeslagen, hoewel er momenten zijn geweest waarop mijn vermoeidheid mij bijna tot waanzin dreef en ik zelfs die methode heb overwogen.

Echt, vermoeidheid veranderd je. Na de verlatingsangst periode komen de nachtmerries (‘die kleintjes moeten ook zoveel verwerken ’s nachts’). Na de nachtmerries komt het uitproberen ( ‘Ik wil bij jou slapen mama!’). Na het uitproberen komt de nachtelijke zindelijkheid (je moet ze gewoon een paar keer wakker maken, dat werkt het best). En dan hebben we het nog niet gehad over de keren dat de kindjes thuis komen met een leuk nieuw virusje die ze op school hebben opgepikt en ’s nachts de hele boel onder kotsen.

Ik zal persoonlijk nooit vergeten hoe ik het bed van mijn zoon aan het verschonen was van de gevolgen van een flinke portie buikgriep en buiten ondertussen het vuurwerk de lucht in geschoten werd. Happy freaking New Year.

Ik maak meer fouten op mijn werk als ik te kort geslapen heb én kan dan minder goed omgaan met het kritiek dat daar uit voort vloeit. Ik ben minder leuk naar mijn kinderen toe en ben iets wat lijkt op een monster naar iedereen die mij tegen mijn haren in strijkt. Als alles al teveel is, is er al helemaal geen energie voor extra’s. Mijn zoon, heerlijk kind dat het is, confronteerde mij met het gegeven dat ik hem al heel lang had toegezegd samen te gaan zwemmen. Maar alleen het idee al om in dat warme zwembad te moeten rondlopen, mijzelf en de kinderen te moeten omkleden en ‘leuk te moeten doen’, was al vermoeiend. Ik wist niet waar ik het vandaan moest halen. Toch was dit een keerpunt.

Het leven gebeurd nú, alle dagen die ik nu afschrijf omdat ik zo moe ben, die dagen komen niet meer terug. Soms heb je van die vervelende confronterende momenten nodig, om het roer om te gooien.

In mijn geval was het met name het gevoel dat het ‘verantwoord’ moet zijn, wat ik heb los gelaten, wat mij direct meer slaap opleverde.

Met name mijn dochter heeft mij veel wakker gehouden en dat doet ze nog steeds (ze is nu bijna vier) met enige regelmaat. Volgens alle supernanny’s is dit een cyclus die vrij gemakkelijk te doorbreken is. Daarom zat ik, midden in de nacht, in haar kamer met mijn rug naar haar toe. Wachtend tot ze in slaap viel. Ik heb wel een hoop kunnen lezen, toen ik daar zat, maar slapen, ho maar. Als ze ’s nachts naast mijn bed stond om te vragen of ze er bij mocht komen, legde ik haar rustig terug en streelde haar ruggetje. Toen ze daarna nog een keer kwam, zei ik niks, legde haar terug en ging weer. Dit kon wel tien keer in één nacht gebeuren. Als er dan een week voorbij was en ze eindelijk doorsliep, dacht ik dat ik het gehad had. Meestal duurde die periode van triomf ongeveer twee à drie nachten, en dan begon het weer van voor af aan. Daar ben ik mee opgehouden.

Ik weet het, het is niet pedagogisch verantwoord, maar ik leg haar één keer terug en daarna ligt ze naast me. Dan slaapt ze tenminste. Ik moet toch ook kunnen functioneren op mijn werk?

Kunnen auto rijden? Kunnen nadenken en verwerken? Ik ben er inmiddels van overtuigd dat een uitgeslapen mama een verantwoordelijkere mama is dan een mama die heel pedagogisch verantwoord haar kind probeert op te voeden midden in de nacht. Zeker als alleenstaande mama kies jij de onderwerpen in de opvoeding die jij belangrijk vindt om nú aan te pakken. Je moet wel, want alles tegelijk is teveel voor één persoon. Daarom slaapt mijn dochter nu toch naast mij zo nu en dan, en zelfs mijn zoon van tien vind het heerlijk om soms nog naast mij te mogen kruipen in het weekend. Ik heb er voor gekozen dat dit niet een strijd is die ik het waard vind om keihard aan te gaan, met alle gevolgen van dien. En guess what? We hebben heerlijk gezwommen, wandelen regelmatig en hebben de energie om er op uit te trekken met elkaar!

Daarom is mijn advies aan alle mama’s met slaap tekort: doe je best, maar laat het niet ten koste van jezelf gaan. Er moet ook nog wat mama overblijven voor overdag!

Succes lieve nachtbrakers!

Dit doen slapeloze nachten met mij! Is dit herkenbaar voor jou? Wat doen ze met jou en wat zijn jouw oplossingen? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen