Straffen of opvoeden?
20 oktober 2016 
4 min. leestijd

Straffen of opvoeden?

Moeder scheert haar af bij dochter’

Dit was de kop van een nieuwsitem dat ik onlangs las. Haar dochter zou een meisje met kanker hebben uitgescholden en de moeder had daarom besloten om voor straf het haar van haar dochter af te scheren. Hoewel er wat twijfel was bij de echtheid van dit verhaal, deed het mij denken aan afgelopen zomervakantie.

Zoals al eerder geschreven waren wij op vakantie met de vouwwagen. Naast ons zat in een gezin in een mooie grote tent met 3 kinderen. Op een ochtend zaten we te ontbijten, toen mijn zoon zei: ‘Stoppen ze hem nou onder de kraan?’. Ik besteedde er geen aandacht aan, totdat ik een paar dagen later toeschouwer was van het volgende. Een kind van de buren (ca. 5 jr) deed blijkbaar iets wat niet mocht aan tafel tijdens het eten. Vader en moeder dreigden het kind haar onder kraan te houden. Het meisje raakte in paniek en ging daardoor alleen nog maar meer schreeuwen: ‘niet onder de kraan, neeee’. Ik heb vol verbijstering zitten kijken. Het meisje werd opgepakt en naar de campingkraan getild. Onder luid gegil werd ze er even onder gehouden.

Straffen of opvoeden?

Ik kan je vertellen, ik moest mezelf bijna vastbinden op de stoel en mijn mond met plakband dichtmaken… Want mijns inziens was dit toch wat rigoureus. Mijn zoon zei al, ik zei het toch? We hebben er met z’n drietjes even over gesproken en de conclusie was dat we dit te ver vonden gaan.

Het zette me wel aan het denken. Ieder ouder heeft zo zijn eigen opvoedtechnieken en manieren en dat is hun goed recht. Maar wanneer gaat het te ver, wanneer  is het geoorloofd om te vertellen wat wij zien en dit ter sprake te brengen?

Ik snap dat er een consequentie aan kan hangen als een kind niet luistert. Ook ik heb een stoeltje in de gang gehad of stuur mijn kibbelende tieners wel eens naar boven. Ik snap trouwens ook nog dat je een kind in een driftbui onder de koude douche zet om hem of haar uit die heftige driftbui te halen. Ik zou het zelf niet doen, maar ik kan ergens het nut ervan zien. Als ik naar mezelf kijk probeer ik voornamelijk met mijn kinderen te praten, consequent te zijn en rustig te blijven. Lukt dat altijd? Nope, maar ik baal daar wel van. Maar als mijn dochter in een mega driftbui het bloed onder mijn nagels vandaan haalt, verhef ik mijn stem ook wel eens een keer als ze heel lang doorgaat en ik eigenlijk niet meer weet wat ik ermee moet.

Straffen of opvoeden?

Echter geloof ik erg in duidelijkheid naar je kind toe. Sommige mensen om mij heen vonden dat ik mijn kids al jong wat te zeggen liet hebben. Maar hey, ook zij hebben een mening en die mogen ze uiten. Of ik dan hun wil doe, is een tweede, maar ik probeer een gesprek aan te gaan. En nee, niet midden in een driftbui natuurlijk. Een vriendin van mij gebruikt altijd de term: liefdevolle duidelijkheid. Dat gebruikt ze zowel privé als zakelijk, maar ook in de opvoeding kan je hem goed gebruiken.

Alles wat ik mijn kinderen probeer te leren doe ik vanuit liefde. Soms moet ik daarvoor heel duidelijk zijn. Zij noemen dat wel eens een beetje streng.

En voor wat betreft het aanspreken van andere ouders, mijn handen jeuken wel eens, zo niet vaak.. Niet omdat ik een bemoeial ben, maar wel omdat ik weet dat het soms zoveel fijner kan voor ouders en kinderen. Omdat ik zie dat stress en onbegrip zo vaak overheersen. Vanuit mijn opleiding tot leerkracht, maar ook vanuit gevoel heb ik zoveel ervaren en al zoveel geleerd. Ruzie gaat vaak over niets en ontstaat vaak over een kleine frustratie die niet wordt geuit of vanuit een behoefte die niet wordt gevoed. Of zoals bij kinderen regelmatig, vanuit het opzoeken van een grens en dit is juist mooi.

Kinderen zoeken hun grenzen op, verkennen hun wereld, tot hoe ver kan je gaan? Wat als ik nog een stapje doe? Ik moedig dit aan. Ja, het is soms irritant als het gebeurt bij iets wat niet mag, maar echt, wat is er nou mooier dan een onderzoekend kind? En tuurlijk zou het fijn zijn als ze na 1 keer waarschuwen dat de grens is bereikt direct stoppen en het nooit meer doen, maar kinderen blijven kinderen.

Ik ben heel erg benieuwd naar jullie opvoeden en straffen, laat je een berichtje achter?

Zie ook: Mindful opvoeden

Over de schrijver
Reactie plaatsen