Stress tijdens de zwangerschap, pas op!
02 april 2016 
5 min. leestijd

Stress tijdens de zwangerschap, pas op!

In mijn vorige blogs vertelde ik al over het ontdekken van de zwangerschap. Mijn eerste echo voelde door het gedrag van mijn ex als zeer negatief. Gelukkig heb ik daarna nog vele echo’s gehad waar ik een beter aandenken aan heb. Ook al waren deze niet altijd goed nieuws… Ik had namelijk veel stress tijdens de zwangerschap…

Mijn ex was naar de buitenwereld erg charmant. Zo heeft hij ooit een verrassingsetentje georganiseerd met oud-collega’s, omdat ik hen zo miste. Super attent van hem toch? Ik ging tijdens het eten bewust niet naast een bepaalde collega zitten Dit uit angst voor een ruzie doordat ik deze collega te veel zou aankijken. Maar dat is een klein detail. Het was uiteindelijk super gezellig.

De maanden die toen volgden in deze zwangerschap gingen van kwaad tot erger. Hij hield me regelmatig uit mijn slaap.

Hierdoor ging  ik  ’s nachts in mijn auto rondrijden door de afgelegen omgeving. Soms parkeerde ik ergens op een donker plekje in de hoop dat ik wat kon slapen, maar ik was veel te bang om daar in slaap te vallen. Ook heeft het wel eens tot woede aanvallen geleid.

Uit wanhoop ben ik bijvoorbeeld met servies gaan gooien. Nooit geweten dat ik tot zulke dingen in staat ben.

Dit zijn een paar kleine voorbeeldjes van de nachten die ik soms meemaakte. Aan andere dingen die tijdens Stress tijdens de zwangerschap, pas op!zulke nachten wel eens gebeurden, heb ik trauma’s overgehouden waarvoor ik hulp gezocht heb.

Ik heb mij destijds ziek gemeld op het werk. Bij de verloskundigen vertelde mijn ex dat hij zich zo veel zorgen maakte. Ik kwam terecht in een onderzoek naar zwangerschapsdepressie. Ik kreeg uiteindelijk een therapeut die mij zou ondersteunen. Al vrij snel kwam daar de conclusie uit dat het geen zwangerschapsdepressie was. Het zou somberheid zijn door de situatie waar ik in zit. Somber was ik zeker.

Ook nu ik dit schrijf realiseer ik mij pas dat mijn ziekmelding op het werk zorgde voor nog meer isolatie. Ik zag immers nu helemaal geen andere mensen meer, behalve de mensen in de supermarkt of eens in de zoveel tijd mijn familie. 

Mijn ex wilde het huis waar we in woonden ook op mijn naam zetten. Dan zou het ‘ons huis’ worden. Gelukkig heb ik het verstand op dat moment wel teruggevonden. Ik heb ‘nee’ gezegd en ben toen ook wat meer voor mijzelf op gekomen. Ik wilde terug naar mijn oude leefomgeving. Dichterbij mijn eigen mensen. Ergens vond ik toen een beetje strijdlust terug. Mijn ex wilde niet, maar ik was duidelijk. “Als je niet meegaat, ga ik gewoon alleen.” Voor mijn verjaardag regelde hij in ons nieuwe huis opnieuw een surpriseparty. Zogenaamd erg attent, maar achteraf uiteraard ruzie, om diverse redenen. Vermoeiend en cliché begon het te worden.

De sfeer in huis verbeterde niet echt. Drie dagen na de start van mijn verlof was er een echo. Mijn dochter was veel te klein en ik moest direct opgenomen worden. In die tijd was mijn ex er zowat de hele dag. Hij wilde alles wel doen en leek erg bezorgd. Na 10 dagen mocht ik naar huis, als ik de artsen beloofde rust te houden. Binnen een uur was er ruzie, omdat ik iets te kribbig reageerde en mijn energie kwijt moest. Mijn ex pakte zijn tas en ging weg. Hij had afspraken dat weekend. Zijn telefoon werd niet opgepakt, appjes werden niet beantwoord.

Zondags reageerde hij: “Ik denk dat je je opnieuw moet laten opnemen. Pas dan kom ik weer thuis.” Het enige dat ik dacht was: “Prima, dan heb ik ook rust”. Ik was zo moe.

Moe van alles. In het ziekenhuis was hij er weer dagelijks en de sfeer was redelijk. Tot ik een keer chagrijnig reageerde en hij dreigde weg te gaan en niet meer terug te komen. ‘Want realiseerde ik me wel hoe dit voor hem moest zijn’? ‘Dagenlang in het ziekenhuis blijven?’ In het ziekenhuis had ik ook een psycholoog die me onderzocht heeft. Hier kwam niks uit behalve: relatieproblemen en langdurige stress. Ik was het strijden beu. Ik kon alleen nog maar wachten tot de dag waarop mijn dochter ter wereld zou komen. Ik telde de dagen af, want het werd een geplande keizersnede. Mijn dochter werd in de 34e week geschat op amper 1600 gram en haar hoofdomtrek was veel te klein.

Tijdens de opnames in het ziekenhuis had ik dagelijks echo’s, metingen met de doppler en werd haar hartje 2 x daags gemonitord d.m.v. ctg.  Het zou spannend worden of ze het wel zou halen.

Stress tijdens de zwangerschap, pas op!Bovendien lag ze ook in stuit, dus normaal bevallen was niet eens bespreekbaar. Dit zou ze sowieso niet overleven. Ik kan niet eens in woorden uitdrukken hoe schuldig je je dan voelt als bijna moeder. Hoe vaak heb ik niet gedacht dat ik een slechte moeder ben, al voor ze was geboren. Een goede moeder zou haar kind toch beschermen en zichzelf niet zo laten gaan door alle hormonen? Nu weet ik wel beter, al blijf ik mezelf kwalijk nemen dat ik haar niet beschermd heb tegen de stress. Ik had toen al weg kunnen gaan, de rust op kunnen zoeken. Zo labiel van alle hormonen durfde ik dat niet. Ik wilde perse dat mijn dochter een vader en een moeder zou hebben.

Het moment dat mijn dochter geboren werd, dat vergeet ik nooit meer. Alle ellende die zich daarvoor af heeft gespeeld, spoelde in een keer weg. Zielsgelukkig was ik. Ze werd met 38 weken alsnog te klein geboren, al was ze tijdens de opname flink gegroeid. Wel was ze helemaal gezond en wat was ze mooi! Nadien hoorde ik van de arts welke medische gevolgen de stress hadden opgeleverd. Dit kunnen ze (soms) pas zien tijdens de keizersnede. Tijdens alle onderzoeken zagen ze wel dat ze te klein was, maar niet wat de oorzaak was.  Ik weet nu als geen ander dat het onderbuikgevoel vaak wel klopt.

Hoe vaak heb ik niet gedacht dat het zo ongrijpbaar was wat er gebeurde. Als je te maken hebt met iemand zoals mijn ex, begin je jezelf in twijfel te trekken. Je denkt dat je langzaam gek wordt.

Maar het tegendeel is waar. Deze verwarring willen mensen als mijn ex creëren. Ik kom hier later nog eens op terug in een blog.

 Als je zwanger bent en in deze situatie zit; probeer een manier te vinden waarop je de stress kan verminderen voor jezelf én voor de kleine. Genieten is zo belangrijk. Zoek hulp als het je niet lukt.

Gelukkig is alles goed gekomen. Had stress in jouw zwangerschap ook de overhand? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen