Ineens lijkt alles in een stroomversnelling te gaan en zit ik op een wilde rivier te peddelen. Ik weet niet zeker of ik zonder omslaan de kant wel haal.

Nadat de vader van mijn jongens de kinderen al vier en een halve maand niet meer heeft gezien, wil hij om een of andere reden ineens weer omgang. Ik krijg bericht van de vrijwillige organisatie die de overdracht van de kinderen tussen hem en mij gaat regelen. Om het maar even oneerbiedig te noemen; ze hebben een vrijwilliger gevonden. Daardoor gaat volgende week de intake komen.

Alvast daarnaartoe lopend heeft de vader van de jongens nu ook iemand bereid gevonden die aankomend weekend de jongens haalt en brengt. Iets wat hij dus vier en halve maand niet heeft kunnen regelen.

Dus dit weekend gaat het weer gebeuren, ik ben dan kinderloos. Dat besef komt even kei hard binnen. De inning van de kinderalimentatie is ook uit handen genomen, dus dat is binnenkort ook geregeld. Net als het feit dat zijn advocaat zegt dat mijn aangepaste ouderschapsplan ook goed gekeurd gaat worden.

Stroomversnelling

Wel even met de steek naar mij toe dat het niet netjes is dat ik de inning uit handen heb gegeven. Dat hij niet weet hoe zijn cliënt daar op gaat reageren, en dat het best wel eens zou kunnen zijn dat het dan toch nog even fout kan gaan hierdoor. Of ik toch niet open sta voor een regeling van de achterstand en dat die dan ook meteen een stukje aangepast wordt in het voordeel van zijn cliënt. Heel jammer dan, hij heeft zestien maanden de kans gehad. Nu is het te laat. Ik heb het uit handen gegeven en ik mag nu geen regeling meer treffen, niet dat ik dat wil doen.

Nieuwe herinneringen maken als gescheiden vrouw

Mocht er ondertekend worden dan is het binnen kort toch echt zo ver. Dan ben ik een gescheiden vrouw. Niet iets wat ik gedachte had toen ik aan mijn huwelijk begon. Maar wel iets dat gewoon niet anders is. Een stukje van mijn eigen ontdekkingsreis is dan afgerond. Een nieuw boek gaat open met nieuwe bladzijdes om te beschrijven. Nieuwe herinneringen om te maken. Dat voelt goed.

Het gemis van mijn twee woel watertjes als ze bij hun vader zijn zal waarschijnlijk altijd wel zo blijven. Mijn mannetjes hebben er zin in, en dat is waar het voor mij om draait. Ik kom mijn tijd wel door, daar ben ik niet bang voor. Het is niet leuk, maar met mij zijn zoveel moeders en vaders die in hetzelfde schuitje zitten.

Stroomversnelling

Ik ga waarschijnlijk beginnen aan een heleboel mooie nieuwe verhalen met alle mensen die mij dierbaar zijn in mijn leven. En jullie mogen mee genieten van alle idiote dingen die ik nog ga doen. Van alle liefde die ik in mij heb, voor de jongens maar ook voor iedereen die mij dierbaar is. Van alle avonturen op het pad van het leven. Ik weet dat ik plezier zal hebben met het maken van de nieuwe herinneringen.

Kus en knuffel allemaal.

Zie ook: Vader wil na jaren opeens een omgangsregeling

Heb jij wel eens het gevoel in een stroomversnelling te zijn geraakt? Hoe ben je daar mee om gegaan?