Sweet sixteen
23 september 2016 
3 min. leestijd

Sweet sixteen

Happy birthday mijn schat, mijn kanjer, mijn alles:  vandaag wordt je 16 en dat gaan we vieren. Big time want dat is wat jij verdient!

16 jaar geleden…

Wat gaat de tijd toch snel! De dag dat jij kwam veranderde heel mijn leven en zette alles op z’n kop. Ik werd moeder en kon een huisje bouwen na een bewogen en verkeerd leven. Nu kwam alles goed want jij was er.

Dat het geweldig zou zijn, dat wist ik maar dat ik me zo overdonderend gelukkig zou voelen kon ik niet overzien.

Wat was je mooi, zo klein, zo teer, zo zacht! Heel stilletjes lag je in je wiegje in het ziekenhuis en ik kon mijn ogen niet meer van je afhouden. Volgens de zusters moest ik slapen. Dat ging echt niet, ik wilde niets missen. Geen enkele beweging geen enkel klein prachtig geluidje! Ik zat op een wolk zo roze, zo heerlijk.

Hoewel niets eigenlijk liep in mijn leven zoals ik had gehoopt, kwam jij als mijn redder. Eindelijk had mijn leven een doel! Van jou bevallen was best zwaar zowel voor jou als voor mij, maar die zoete beloning van jou op m’n borst en je nieuwsgierige oogjes die me aankeken. Vanaf nu was alles anders.

Wat een zorgen toen jij niet wilde drinken en je naar de kinderafdeling verdween, mij achterlatend met alleen een foto van jou. Een onbeschrijfelijke leegte! Helaas maakte je vader een totaal verkeerde indruk. Terecht ingeschat wat hem betreft door de kinderarts, maar wat er wel voor zorgde dat er ook naar mij anders werd gekeken.

Toen al moest ik vechten om te laten zien dat ik een moeder was in hart en ziel en dat ging als van zelf. Na een week knokken ( jij weigerde voeding, en ik zocht met jou de rust zodra ik bij je kon zijn) mochten we naar huis. En daar viel alles op z’n plek. Ik legde je aan de borst en je dronk daar gulzig, 16 maanden lang. Geen moment liet ik jou meer alleen. Bij elk geluidje stond ik bij de je wieg, zelfs je vader gaf ik weinig tot geen kans om voor jou te zorgen. Mijn bescherm-instinct was groot. Je was ook zo mooi, zo klein en kwetsbaar. Ook de kinderarts viel later op dat ik een betere moeder was dan zij dacht en bood later haar oprechte excuses aan.baby-499976_640

Als peuter ging jij naar een kinderopvang zodat je met andere kindjes kon spelen. Met een brok in mijn keel liet ik je achter, terwijl jij vrolijk en vol vertrouwen zwaaide. Je wist gewoon  ”ze komt vanzelf weer terug.”

Daar begon het al, het loslaten, en dat kostte mij best wat moeite. De eerste maand hield ik me bezig met schoonmaken van het huis, en liep ik ongeduldig rond tot ik je eindelijk weer kon halen.

Langzaam wende het en kon ook ik wat ontspannen genieten van wat eigen tijd. En nu wordt je zestien!! Wat hebben we veel samen mee gemaakt, gehuild en gelachen, geruzied en dingen uit gevochten. Maar in alles klopt ons hart als één.

En nu je zestien wordt, ben je ziek, erg ziek. Na 2 jaar van onderzoek zijn we er eindelijk achter gekomen waarom je altijd zo moe bent, tussen door instort en zelfs flauwvalt. Je hebt CVS ( chronisch vermoeidheidssyndroom). Samen knokken we nu om in je leven rust in te bouwen  en er structuur aan te geven. Vaak moet ik je nu afremmen omdat je het anders niet redt. En je accepteert het en begrijpt het, al is het vaak zwaar om niet alles te kunnen doen wat anderen wel kunnen.

sweet16-2

Ja, jij wordt nu zestien, en ik ben ongelofelijk trots. Je bent een doorzetter en verstandiger dan je voor je leeftijd zou moeten zijn. Je vrolijkheid is heerlijk aanstekelijk. Jij weet nu al wat je wil en samen gaan we er voor zorgen dat jij je doelen bereikt!

Want jij bent de jongere, mooiere en betere versie van mij… Jij komt er wel !

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Over de schrijver
Reactie plaatsen