Terug naar je ex voor de kids?
14 april 2016 
4 min. leestijd

Terug naar je ex voor de kids?

Scheiden is leiden, zeggen ze. Dat is absoluut waar. Voor de partners die uit elkaar gaan, maar vooral voor de kinderen. Zij zien hun ouders als steun en toeverlaat, rots in de branding, liefdevolle personen die er altijd voor ze zijn, kurkjes waarop ze drijven. Voor hen geldt maar één ding: papa en mama horen bij elkaar en zij horen daarbij. Maar dan wordt er voor hen een ongewenste keuze gemaakt en valt ineens dat allemaal weg…

De kinderen; zij hebben mij er heel lang van weerhouden om te scheiden. Je gaat aan jezelf twijfelen. Waar en waarom is het misgegaan? Zijn wij nou echt zo moeilijk, principieel, koppig? Gaan wij niet te veel voor ons eigen belang en schuiven we dat van de kinderen (te) makkelijk aan de kant? Ik heb het idee dat ik niet de enige ben, daarom heb ik mijn overpeinzingen op een rijtje gezet.

1. Ongelukkige kids

Nu, ruim een jaar later zie ik mijn kinderen worstelen met de situatie. Ook al zeiden ze in het begin, toen we onze scheiding aankondigden, dat ze blij waren van de ruzies af te zijn. Het gaat je aan het hart als je ene kind huilend in bed ligt en zegt dat ze een rotleven heeft. En het andere kind zich alleen fysiek (vooral naar zijn zus) kan uiten. Een gesprek met een psycholoog gaat ze helpen, maar als ik nou gewoon terug ga naar hun vader?

2. Gelukkige mama

Het welzijn van de kinderen was altijd het allerbelangrijkste. Tot dat iemand tegen mij zei: “Kinderen worden het gelukkigst van een gelukkige moeder.” Dat betekent dus een gelukkige moeder in een ander huis, in plaats van een ongelukkige moeder bij hun vader in huis. Zonder ruzies en strijd. Zonder een nare sfeer. Op een gegeven moment zag ik dat ook in; ik kon niet meer ongelukkig op de bank zitten. Mijn eigen welzijn moet tenslotte net zo zwaar meetellen als dat van de kinderen.

3. Veilige omgeving

We hebben onze kinderen samen op de wereld gezet om ze in een veilige en vertrouwde omgeving te laten opgroeien. Ik kijk ook vooral naar mijn eigen jeugd; ik ben zonder zorgen in een harmonieus gezin opgegroeid. Ik had er niet aan moeten denken dat mijn ouders toen uit elkaar zouden zijn gegaan. Ik was (en ben nog steeds) er van overtuigd; dit moet ik mijn kinderen ook bieden.

4. Opvoeding

Terug naar je ex voor de kids?

Terug naar je ex voor de kids?

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat kinderen niets hebben aan een ongelukkige mama. Maar ik moet eerlijk toegeven dat, nu ik er alleen voor sta, ik ook niet altijd gelukkig ben. Wel gelukkiger, maar een deel van de week alleen in een huis te zijn met twee ongelukkig kinderen is ook niet alles. Af en toe mis je een steun, iemand die je back-up geeft, die je adviseert. Die het even overneemt, als je het allemaal even niet meer trekt. En als de kinderen niet bij mij zijn, heb ik totaal geen zicht op wat bij de vader gebeurt. Ik weet dat moet ik loslaten, maar stel dat je niet op 1 lijn zit qua gezonde voeding, bedtijd, ‘digitale’ tijd, etc…

5. Spullen

Het heen en weer verkassen halverwege de week. Kleding die op twee plaatsen ligt. Sportspullen die gemist worden. In onze ‘in-between’ periode deelden wij samen het ouderlijk huis en een appartement, om de kinderen te laten wennen aan de situatie. Zelf vond ik het toen ook vervelend om telkens met een tas met kleding van het ene adres naar het andere te gaan. Ik snap heel goed dat dat voor kinderen net zo onrustig is.

6. Ouderlijk huis

Ze geven het eerlijk toe; mijn kinderen voelen zich veel beter op hun gemak in het huis van papa, omdat hij in hun ouderlijk huis is blijven wonen. Ze zijn daar opgegroeid. Ze zien mijn huis als een soort vakantiewoning, die tijdelijk is en waardoor ze zich hier met moeite kunnen hechten. Mijn zoon vraagt mij regelmatig: “Wanneer komen die mensen terug van wie dit huis is, zodat jij weer bij ons kan komen wonen?” Of als de radio hard aan staat en ik voor de grap zeg: “Kijk uit, straks word ik hier uit huis gezet”, krijg ik terug: “Mooi, dan kun je weer bij ons wonen.”

7. Financiën

Ik had toch een goed leventje. Ik hoefde nooit op te letten, we gingen twee keer per jaar op vakantie, gingen regelmatig uit eten, deden volop leuke dingen met de kinderen. We woonden in een mooi huis. Eigenlijk had ik wat dat betreft alles wat mijn hartje begeerde.

Nu, 15 maanden later doet het zo veel pijn om mijn kinderen ongelukkig te zien door ons toedoen. Schuldgevoel speelt enorm parten. Is dit een reden om terug te gaan naar je ex? Je ex is toch niet voor niets je ex, daar is een goede reden voor.

Terug naar je ex voor de kids? Heb jij zelf een keuze kunnen maken en voelt die goed voor jou? Laat je reactie achter!

Over de schrijver
Reactie plaatsen