Op de terugweg in de auto stel ik mezelf de vraag: “Heb ik twijfels?” Nee, die heb ik niet. En als ik die al had, dan zijn die na vandaag officieel weg. Gone with the wind.

Even voor de duidelijkheid, ik heb het hier puur over de vraag of ik er echt voor de volle 100% achter sta om het traject bij de spermabank in te gaan en alleenstaande moeder te worden van een onbekende donor.

Ik heb het niet over andere twijfels, want die zijn er natuurlijk nog genoeg. Twijfels die eigenlijk niet specifiek gerelateerd zijn aan alleenstaande moederschap, maar die veel aanstaande ouders weleens zullen hebben uit onzekerheid omdat ze nog nooit eerder ouder zijn geworden. Denk dan aan vraagstukken als: “Zal ik wel een goede moeder/vader zijn, ben ik er klaar voor, is het wel het geschikte moment, etc.” Logische vragen en ook logische onzekerheden. Tenminste, ik heb het vermoeden dat ik niet de enige ben die zichzelf dit soort dingen afvraagt.

Maar even terug naar mijn autorit. Ik kom dus net terug van het intakegesprek bij de spermabank en bepaalde highlights van het gesprek herhalen zich in mijn hoofd. Zo hadden wij het over de kans van slagen. Ze vertelde mij dat haar ervaring is dat de kans van slagen echt minimaal is bij de vrouwen van boven de 40. Dus diep ongerust vroeg ik hoe het dan zit met vrouwen van mijn leeftijd. Dat is tenslotte maar een verschil van drie jaar. En wat is drie jaar op een mensenleven? Herstel: wat is drie jaar op een vrouwenleven? Mensenleven of vrouwenleven maakt in dit geval namelijk wel degelijk uit. Gelukkig zijn mijn kansen groter dan als ik later het traject zou starten. Je begrijpt, een duidelijke bevestiging dat er wat mij betreft geen tijd meer te verliezen is. In augustus sta ik daar op de stoep en kan het wat mij betreft beginnen.

Blog 02. Foto 1

Wat trouwens wel heel fijn is, is dat ik nog een extra onderzoek krijg om vooraf een beetje mijn kansen in te schatten.

Ze gaan onderzoeken hoeveel eitjes ik nog produceer. En ik hoop dat ik wat dat betreft een beetje op mijn beide oma’s lijk, want dat waren broedkippen. Je keek ernaar en ze waren zwanger. Mijn ene oma heeft zelfs vijftien kinderen op de wereld gezet, waarvan de laatste op haar 43ste. Ik zeg je: “die hard broedkippen!” Mijn andere oma heeft vier kinderen gekregen, waarvan ook nog een nakomertje op haar 41ste.

Maar dat brengt mij trouwens ook wel op een ander onderwerp. Weet je wel niet hoe vaak ik te horen krijg: “Maak je geen zorgen joh, de buurvrouw van mijn tante of de nicht van de broer van mijn vriendin hebben nog een kind gekregen na hun veertigste. Het kan echt nog wel.” Ja, allemaal leuk en aardig. Er is ook nooit gezegd dat het niet kan. Alleen dat de kansen gewoon drastisch zijn afgenomen na je veertigste en dat die personen gewoon puur geluk hebben wat mij betreft. En ik ga toch echt niet het risico lopen dat ik niet op één van mijn oma’s lijk. Dat is een gok die mij anders heel duur kan komen te staan.

Maar ik schrijf nu voor Happy Single Moms en ik moet het wel een beetje gezellig houden. Voor heel veel vrouwen is dit een grote angst en maakt deze blog hen nu niet echt vrolijk. Ik wilde het toch maar gezegd hebben omdat het de harde realiteit is.

Blog 02. Foto 2

Nu een leuk onderwerp! Joepie, het is officieel. Het gaat gewoon echt gebeuren.

Ik kreeg trouwens nog complimenten over dat mijn voorbereiding zo goed is. Ja, het heeft soms ook wel voordelen dat ik een geboren planner en controlefreak ben. In mijn hoofd is alles al helemaal geregeld. Het heeft ook wel nadelen hoor, want het is dus zelden rustig in mijn hoofd. En seriously, hoe ver vooruit moet je in hemelsnaam beginnen met de voorbereiding? Het is dus echt wel een fijn compliment, maar ik moet daarin ook wel wat relaxter gaan LEREN worden en wat meer mindfull in het nu leven. Daarnaast heb ik in de loop der jaren wel geleerd dat je veel kan plannen, maar dat niet alles volgens planning verloopt. Murphy’s Law komt bij mij regelmatig om de hoek kijken. Wat belangrijk is om te weten, is dat het altijd goed komt.