Tinder leed

Ga anders ook op Tinder” Ik kijk m’n vriendin aan. Precies drie weken geleden gaf ik haar hetzelfde advies toen ik haar de tissues aanreikte, ze worstelde met al haar verdriet, teleurstelling en boosheid vanwege een verbroken relatie. Gewoon voor de afleiding, joh, om je even weer goed te voelen. Ik hoor het mezelf nog zeggen.

En nu waren de rollen omgedraaid. Mijn hersens begonnen allerlei excuses te verzinnen om vooral niet op Tinder te gaan. Maar de excuses waren inmiddels ook een beetje op, en de ‘joh, wat heb je te verliezen’ duwde me over de drempel. Niks, ik heb niks te verliezen, ik heb ook niks gehad dus wat valt er te verliezen.

Die avond maak ik weer een profiel aan en gooi ik mezelf weer op de app. Ik zeg weer, want de afgelopen jaren heb ik vaker op Tinder gezeten. Zo’n twee keer per jaar denk ik toch dat ze daar te vinden zijn ofzo. Een ander vriendinnetje is een goed voorbeeld, die heeft haar grote liefde op Tinder gevonden en ik kan niet anders zeggen, ze zijn echt superleuk samen.

De allereerste man die ik tegenkom, ziet er gelijk goed uit. Echt een mooie man. Nou zegt uiterlijk niks natuurlijk, maar ja, op Tinder kan je niet anders dan alleen maar mannen keuren.

Ik weet even niet goed meer hoe het werkt en swipe de mooie man per ongeluk de verkeerde kant op. En weg is-ie. Baalmomentje. Maar what was I thinking?

Tinder leed

En zo beginnen mijn avondjes swipen weer. De eerste avond kom ik nog best een paar mooie en knappe mannen tegen en al gauw heb ik 6 matches. Eigenlijk is het dan de bedoeling dat je gaat chatten om elkaar beter te leren kennen of iets af te spreken. Ik merk dat ik daar nog niet zo’n zin in heb, maar als mijn vriendinnetje na 2 dagen vraagt hoe het gaat en ik mopper dat ik wel matches heb maar dat er geen gesprekken zijn, adviseert ze om dan gewoon zelf te starten.

Oke dan, ik hef alle matches tot nu toe op, kennelijk vonden die mannen mij ook niet interessant genoeg om mee te chatten, dus hup, en weg! Zij vonden waarschijnlijk dat ik moest beginnen, kan ook nog.

Maar na een paar dagen zijn alle mooie en knappe mannen kennelijk voorbijgekomen en beland ik tussen de mannen, tja, hoe zal ik dat noemen? Laten we het erop houden dat ik iets heel oneerbiedigs appte naar mijn vriendin. Kennelijk kwamen die mannen bij haar ook voorbij en hadden we de grootste lol.

De screenshots van maffe baarden, grote vissen (jawel, er zijn mannen die trots hun gevangen vis tonen), ontblote bovenlijven, soort van kijk-mij-sexy-voor-de-spiegel-staan, of zo-leuk-heb-ik-het-met-bier-en-vrienden foto’s appten we heen en weer.

Tinder leed

Met een drietal mannen wat heen en weer gechat. En hoe dat dan werkt, weet ik niet, maar ineens blijft het stil en hoor je nooit meer wat. En weer een match, en geen gesprek. Of wel een gesprek maar nul komma nul interesse in jouw leven. Sommigen willen gelijk afspreken of nog erger, gelijk seks ofzo. En na de vraag ‘hoe oud ben jij in het echt?

Ik ben 29’ zucht ik een keer heel diep, ik kom nog een paar bekenden tegen, getrouwd, dat dan weer wel. Ik krijg zelf nog een ‘superlike’ van een man. Bij de aanblik van een man, iets aan de stevige kant, bijna 50 jaar, draagt dan een blauw met wit geruite blouse en een grote korte afritsbroek met van die zakken. Zonder glimlach op de foto en in een paar mega klompen in Madurodam….WHY???

Ik druk op de app, houd ‘m vast. Er verschijnt een kruisje, klik…hup, en weg!!

Ik bel m’n vriendinnetje:”kunnen we anders gewoon een drankje doen in de stad??”

Zie ook: Daten als alleenstaande ouder? Doen!

Wat zijn jouw ervaringen met chatten en datingapps? Deel het met ons en laat een reactie achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen