Snel boos worden, weer in bed gaan plassen, om het minste of geringste ruzie maken of juist overdreven hun best doen. Na een scheiding zie je het gedrag van je kinderen soms flink veranderen. Wat is hiervan de oorzaak en waarin uit zich dit gedrag? En vooral: hoe kun je je kind hierbij ondersteuning bieden?

Kinderen kunnen zich na de scheiding anders gaan gedragen. Ze willen bijvoorbeeld hun ouders constant pleasen of zijn overal tevreden mee. Jonge kinderen kunnen weer in bed gaan plassen, terwijl ze al zindelijk waren. Ze krijgen problemen op school met leren of met vriendjes en vriendinnetjes. Of er is continu ruzie tussen broertjes en zusjes in een gezin.

Je ziet grofweg twee soorten reacties. Ofwel kinderen richten hun emoties naar buiten en worden boos of agressief. Of ze trekken zich in zichzelf terug en houden zich in.

Aanleiding van dit veranderende gedrag is het wegvallen van een stuk veiligheid en zekerheid. Dit brengt kinderen uit balans en zorgt voor een hoger spanningsniveau. Deze spanningen uiten zich in ander gedrag.

Sanne (12 jaar) is na de scheiding een schim geworden van het meisje dat ze was voordat haar ouders gingen scheiden. Ze is er wel, maar ook weer niet. Als ze met haar moeder en broertje aan tafel gaat om te eten, arriveert ze als laatste. Ze is onrustig en ze springt op zodra ze van tafel mag. Als ze samen tv willen kijken, is zij het liefste op haar kamer. Ze is in zichzelf gekeerd, erg stil en laat nauwelijks los wat er in haar omgaat.

2 belangrijke tips als kinderen zich na de scheiding anders gedragen:

1.Praat met je kinderen en nodig ze uit om vragen te stellen.

Vertel bijvoorbeeld dat je zelf ook verdrietig bent, omdat het gezin zoals het was er niet meer is. Vraag aan je kind wat het vindt. Zoek een moment uit waarop het rustig is en je alleen bent met je kind. Bijvoorbeeld als je samen in de auto zit of een wandeling maakt. Je hoeft elkaar dan niet constant aan te kijken als je praat. Dit maakt het voor je kind gemakkelijker om te vertellen wat hem of haar dwars zit. En als je kind op dat moment niet wil praten, forceer het dan niet. Geef aan dat hij of zij zelf het moment kan kiezen wanneer het iets kwijt wil.

Een kind kan juist met vragen komen of iets willen vertellen op momenten dat je het niet verwacht. Maak dan ook ruimte om samen te praten. Frustraties over de scheiding komen er bijvoorbeeld uit als je kind zich druk maakt over school of als het onenigheid heeft met vrienden of vriendinnen.

Als je merkt dat je kind zichzelf de schuld geeft van jullie scheiding maak dit dan bespreekbaar. Zorg dat je kind goed beseft dat het nooit de oorzaak is van jullie scheiding.

Door met je kinderen te praten, leer je hen ook te zeggen wat ze denken en voelen. Frustraties krijgen zo de kans te verdwijnen en ze leren gevoelens een plekje te geven.

Bij kinderen die de neiging hebben dicht te klappen, is het van belang dat ze leren hun emoties te uiten. En bij kinderen die juist naar buiten gericht zijn en heftige emoties vertonen, is het van belang dat je ze helpt terug te keren naar hun basis.

2. Voor kinderen is het van essentieel belang dat ze weten dat hun ouders altijd van hen blijven houden en ook altijd voor hen blijven zorgen.

Laat aan je kinderen merken dat je als ouders contact met elkaar hebt en dat je elkaar respecteert. Kinderen kunnen over het algemeen goed omgaan met verschillende regels bij vader of moeder, als deze regels maar duidelijk. Ook is het van belang dat ze weten dat vader goedkeurt hoe het bij moeder gaat en andersom.

Kinderen zijn loyaal naar beide ouders. Vermijd daarom conflicten waar de kinderen bij zijn. Praat ook nooit slecht over de andere ouder waar de kinderen bij zijn, zodat ze niet in een loyaliteitsconflict komen.

Kortom, door duidelijkheid te geven aan kinderen en ze gerust te stellen, kunnen ze een nieuw gevoel van veiligheid krijgen. Hierdoor komen ze vaak weer beter in hun vel te zitten.