arrow_drop_up arrow_drop_down
11 augustus 2016 

Tissues vol huilen

Emoties, iedereen heeft ze. We zijn allemaal wel eens boos, verdrietig en gelukkig ook vaak blij. Hoe we emoties voelen en uiten verschilt per persoon. Dat kan te maken hebben met opvoeding, karakter, ervaringen etc. Als ik naar mezelf kijk heb ik altijd moeite gehad om mijn emoties te uiten. Ik voelde ze wel ergens, maar drukte ze graag weg omdat ik er geen tijd voor had of ze niet durfde te erkennen.

De afgelopen 5 jaar heb ik hier een flinke sprong in gemaakt en sta ik open voor mijn gevoel, herken ik het, besef ik dat het er mag zijn en lukt het me ook steeds beter om mijn gevoel te uiten. Ik merk dat ik soms zelfs op moet letten om andermans gevoelens niet bij mij binnen te laten komen. Ik sta dus best open op dit moment.

Vroeger was ik natuurlijk best wel eens verdrietig.  Maar ik kon niet of lastig huilen en al helemaal niet in het bijzijn van anderen.

Ik herinner me het moment toen mijn ouders gingen scheiden (wat uiteindelijk niet doorging en jaren later weer wel, lang verhaal…), mijn beste vriendinnetje zei tegen mij: ‘ik vind dat jij er zo raar mee om gaat, je bent helemaal niet verdrietig.’ Ze had een vriendin wiens ouders ook gingen scheiden en dat meisje was kapot. Ik zat op slot.

huilen

Tissues vol huilen

En ik bleef lang aardig op slot. In mijn kraamtijd wilde ik mijn kraamtranen niet laten gaan bijvoorbeeld. Toen ik de opleiding tot leerkracht ging doen, veranderde dit. Het is natuurlijk een opleiding met ook pedagogische vakken en de ontdekkingsreis om mezelf te vinden begon. Toen ik later ook nog ging scheiden, was mijn ‘huilhek’ van de dam.

Ik realiseerde me dat ik in de eerste weken niet anders kon dan huilen. Tijdens die verdrietige tijd moesten er nog steeds boodschappen worden gedaan. Zo liep ik dus huilend in de supermarkt, op straat en het mooie was, het kon me niks schelen. Ik was zo klaar met continue mooi weer te spelen, het leven is fantastisch, maar nou eenmaal niet altijd jubelend, verdriet hoort daar ook bij, dus ik dacht: lekker laten gaan.

Opgeven en wegkwijnen zit niet echt in mijn aard, dus ik gaf mezelf de ruimte om stilletjes te huilen.

Maar na maximaal 2 uur moest ik van mezelf toch echt wel weer wat gaan doen. En soms gebeurde dat dus huilend. Naarmate de weken verstreken, ik sterker werd, achter mijn keuze stond en de scherpe randjes eraf gingen, werd mijn huilen natuurlijk ook minder. Maar ik heb ontdekt dat huilen mijn ontlading is. Het leven kan je soms meevoeren in zijn drukte, dat je weinig tijd hebt om stil te staan. Mijn lichaam kan dan wel 100 signalen geven dat ik even stil moet zijn, maar ik hobbel door en dan ineens… Is er dat liedje op de radio, die film die ik kijk, dat gesprek dat ik voer, een appje dat ik krijg, dat BAM: me ineens raakt en alles eruit gooit.

Ik huil best veel, gemakkelijk ook. In het begin vond ik dat lastig om te laten zien, toen ik mijn vriend leerde kennen is kort daarna mijn mama overleden en dat heeft mijn huilen natuurlijk niet minder gemaakt. We moeten wel eens lachen om hoeveel ik kan huilen, maar het is nu eenmaal zo, vindt hij ook. Het is mijn ding. Maar, ik heb verschillende vormen van huilen.

Ik kan huilen om iets kleins, ontroerends of oneerlijks, dat is een korte ontlading van dat wat er gebeurd is of wat ik zie. Maar eens in de zoveel tijd moet ik even helemaal los. Dan komen er vaak diverse dingen bij me naar boven. Dat kan trouwens mooi en verdrietig zijn. Want op zo’n moment denk ik aan het gemis van mijn mama, de kids die maar met de scheiding moeten leven etc, maar ook aan de mooie dingen van het leven, vriendschappen en liefdes waar ik dankbaar voor ben, een leven wat in bloei staat etc.

be

Tissues vol huilen

k heb net zo’n moment gehad. Ik keek een film over kanker en relateerde dat aan mijn moeder, haar sterfdag is volgende week, dus het ligt deze periode nogal gevoelig. Het verdriet kwam vanuit mijn tenen en wat altijd bijzonder is om te merken; ik was een beetje blegh de hele dag. Geen zin in wat dan ook, lijf was een beetje moe, luie zondag gevoel maar dan op een niet lekkere manier. Na mijn huil ontlading, ben ik gaan schrijven, dat helpt mij altijd, en dan voel ik me stukken beter. Ik heb mezelf weer recht aan gedaan om stil te staan bij alles was pijn doet, maar ook dingen waar ik dankbaar voor ben en dat voelt goed.

Ik mag huilen, verdriet hebben, huilen van blijdschap, ik mag dat op mijn eigen manier doen. Het is goed zo.

Sometimes crying is the only thing that helps, all you have to do is let go…

Herkenbaar? Laat een reactie achter en deel het met ons. Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder.

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies