Uit huis met mijn baby
03 oktober 2015 
4 min. leestijd

Uit huis met mijn baby


Daar gaan we dan, alles is ingepakt en staat klaar om te verhuizen. Mijn spullen zijn er klaar voor maar ik eigenlijk niet.

Ik ga uit huis met mijn baby. Na een half jaar met mijn dochter bij mijn ouders gewoond te hebben voelt het alsof ik moet gaan. Niet door mijn ouders, maar gewoon omdat dit de volgende logische stap is. Ik ben nu moeder en als moeder woon je niet bij je eigen papa en mama, zo werkt dat nou eenmaal.

Na een paar weken klussen met de hulp van mijn familie is mijn huisje zo goed als af en is het dan ook echt tijd om te vertrekken. Tijdens het klussen leek het allemaal nog zo ver weg… Nu moest ik er echt aan gaan geloven. Ik denk dat het feit dat ik op mezelf ging met een baby het extra spannend maakte. Er gaan zoveel mensen op zichzelf rond hun 20ste maar niet zo veel gaan voor het eerst op zichzelf wonen met een baby.

Nu kon ik niet meer naar de woonkamer rennen om mijn moeder te halen als het in de slaapkamer niet lukte met mijn dochter. Of lekker aanschuiven bij het avondeten

het huis uit met mijn baby 2zonder er zelf naar om te kijken. De was van mijn dochter en mijzelf werd niet meer voor me gewassen. Allemaal heel logisch en natuurlijk maar toch onwennig en spannend.

Ik was nieuwsgierig en bang tegelijk want ook al wonen we maar 10 minuten bij mijn ouders vandaan, het voelde alsof ik een hele nieuwe wereld instapte. Ik ging uit huis met mijn baby, alles zonder hulp en voor mijn gevoel moest ik ook meteen alles goed doen! Ik wilde mijn ouders trots maken en ook mijn dochter laten zien dat ik heel goed voor haar kan zorgen.

Nu, een jaar verder, heb ik meer mijn balans gevonden. Niet alles hoeft perfect te zijn. Ik hoef niet alles alleen te doen. Ik kan mijn ouders bellen als ik moe ben en dan mag ik daar eten. Ik kan zeggen dat het schoonmaken maar niet lukt als Nya rondrent en dan past mijn moeder een uurtje op.

Eigenlijk heb ik het dus nog even makkelijk alleen met net iets meer vrijheid om het op mijn manier te doen. Ik denk dat ik even vergeten was dat op jezelf wonen niet betekent dat je alleen bent. Net zoals dat alleenstaande moeder zijn voor mij niet betekent dat ik alleen sta.

Mijn grootste advies is dan ook dat

als er mensen zijn die je hulp aanbieden, wees niet bang om dit te accepteren en schaam je niet omdat je dit af en toe nodig hebt.

Ik ben uit huis met mijn baby, ben ik nu een perfecte moeder en doe ik alles goed? Nee, dat totaal niet! Maar ik heb geleerd daar vrede mee te hebben, het te accepteren en gewoon verder te gaan. Mijn dochter is gelukkig, ze lacht altijd en geniet echt van de momenten dat we lekker met ons 2 even op de bank hangen. En denk je dat zij het ziet als ik de afwas laat staan?
 het huis uit met mijn baby 1

Ik denk dat ik grote stappen heb gemaakt en een hoop geleerd heb de afgelopen tijd. En het stomme is dat ik dit allemaal geleerd heb van mijn kind. Ze heeft me echt laten zien dat ze van me houdt, ook als mijn huis even niet perfect is of als ik me even niet helemaal goed voel. En dat is voor mij belangrijker dan wat dan ook! Uit huis met mijn baby en heel gelukkig!

Een dappere stap van deze net-niet-meer-tienermoeder. Heb jij nog een hart onder de riem voor haar?

Over de schrijver
Reactie plaatsen