De vader van mijn kind heeft afstand gedaan van zijn kind. Zomaar. Bij het vuil gezet. Waarom? Het paste niet in zijn huidige leven. Een ogenschijnlijk perfect leven met zijn nieuwe vrouw. Zijn nieuwe vrouw, die ook zwanger was. De rechter ging akkoord. En nu? Nu wil hij zijn kind weer zien. Hij wil weer omgang. 

Ik moest zijn Whatsapp bericht een paar keer lezen voor het binnen kwam. Wat schrijft hij nu? Wat wil hij nu? Lees ik dit nou goed? Ja, ik las het goed. Hij heeft er spijt van en wil zijn kind weer zien. Super mooi zou je denken. Ik was zo boos toen hij afstand deed. Ik kon het niet begrijpen. Waarom doet iemand zoiets?

Ga maar naar de rechter

Zo verbaasd als ik toen was, even verbaasd ben ik nu. Ik voel ook boosheid. Eigenlijk voel ik een heleboel emoties tegelijk. Beseft hij wel hoeveel ellende en verdriet hij ons had kunnen besparen door geen afstand te doen? Ik heb net mijn leven weer op de rit. Het valt best rauw op je dak om verder te gaan als 24/7 single mom. Destijds werkte ik nog in de zorg. Iedere moeder die dit ook doet, weet hoe pittig het is om onregelmatig te werken. Ik heb er ander werk voor gezocht, zodat ik meer tijd voor mijn kind had.

En net nu ik die balans tussen werk en privé heb, komt hij weer aanzetten. Hij wil weer omgang. Mijn lijf schreeuwt hard dat ik dit echt niet wil. “Weg jij” denk ik. Maar is dit in het belang van mijn kind? Ik vind niet dat een man, zogenaamd vader, het leven van mijn kind zomaar weer over hoop mag gooien. Het lef, het egoïsme. Sowieso; ik kan niet zomaar over de uitspraak van de rechter heen walsen. Mocht het later weer tot een rechtszaak komen, dan zal de rechter me ook niet serieus nemen. Ik heb mijn ex dus vriendelijk verwezen een verzoek bij de rechtbank in te dienen.

Wat is het belang voor mijn kind?

Het enige dat echt belangrijk hierin is, is mijn kind. Wat zou hij willen? Hij is nog zo klein dus kan niet zelf beslissen. Natuurlijk wil een kind zijn vader zien, het liefst regelmatig. Maar is dit ook daadwerkelijk nu in zijn belang? Ik weet het niet. Het is zo moeilijk. Ik gun mijn kind de hele wereld, ook zijn vader.

Ik gun hem echter nog meer het geluk. Voorspelbaarheid en zonder zorgen door het leven gaan. Zonder steeds na te moeten denken of papa nou wel of niet komt. Kon ik het maar afdwingen dat áls papa weer omgang krijgt, hij ook verplicht moet komen. Helaas loopt dit vaak anders.

Vader heeft afstand gedaan van kind, maar wil weer omgang

Voorlopig blijf ik hier over twijfelen. Ik ken mezelf: op een gegeven moment wéét ik wat ik moet doen. Dan laat ik me niet meer leiden door emoties, maar komt het rationale en vooral de wijsheid naar voren. Tot die tijd blijf ik nadenken en afwachten. Het is langer dan een maand geleden en ik heb nog geen verzoek ontvangen. Jammer, want zo’n verzoek zou mij dwingen om een keuze te maken.

Een keuze waarbij het belang van mijn kind voorop staat. Als papa dat nou ook eens zo gaat zien…

Zie ook: Praten met je kind over scheiding of een afwezige vader, hoe doe je dat?

Wat zou jij doen in zo’n situatie?