Vader in het buitenland
17 oktober 2015 
3 min. leestijd

Vader in het buitenland

Nya heeft een vader in het buitenland en dat is soms erg lastig. In mijn eerste blog ‘We komen er samen wel uit’ schreef ik hoe het liep. Doordat hij in het buitenland woont mist hij enorm veel en dat vind ik jammer. Ja, hij vraagt een keer per week hoe het met haar gaat. Maar ik heb het gevoel dat hij zijn dochter niet kent en dat dit ook niet echt zal veranderen.

Hij is van plan om 1x in de 6 maanden een aantal weken in Nederland door te brengen om zo zijn dochter te leren kennen. 

Helaas snapt hij niet dat dit niet genoeg is. De tijd gaat zo snel en Nya verandert zo veel, ze is nu al niet meer het meisje dat zij een aantal maanden geleden was. Als vader in het buitenland slaat hij constant fases in haar leven over doordat hij zo ver weg zit en dat zou niet zo moeten zijn. Er zitten natuurlijk ook voordelen aan het feit dat haar vader in het buitenland woont. Zo kunnen we altijd op onze tijd weg, hoeven we geen rekening te houden met ‘papadagjes’ en kan de vader in het buitenlandopvoeding helemaal op mijn manier! Voor mijn gevoel heb ik veel meer vrijheid nu hij weg is, ik kan na maanden weer ademen.

Toch is het soms wel zwaar om zonder hem voor Nya te zorgen. Ik heb niet een keer in de twee weken tijd tot rust te komen en Nya heeft geen papa om leuke dingen mee te gaan doen. Voor nu heeft Nya geen idee wat ze mist en ik benadruk ook nooit dat hij er niet is maar er komt een tijd dat zij begrijpt dat haar vader in het buitenland woont. Soms probeer ik dat gesprek in mijn hoofd al te voeren, het gesprek waarin ik uitleg dat papa daar een leven heeft, dat zij een vader in het buitenland heeft, maar daardoor niet minder van haar houdt. Ik vind het best spannend, want ookal is Nya niet het enige kindje dat hier doorheen gaat ze is wel mijn kindje en ik vind dat ze zoveel beter verdient!

Ik merk hoe gevoelig Nya is, ze voelt het meteen als ik niet lekker in mijn vel zit of als ik ‘boos’ op haar ben wanneer ze iets stouts doet. En hoe lief het ook is dat ze me meteen komt knuffelen als ik niet blij ben, vind ik het soms ook eng…

Als zij nu al zoveel voelt en zich alles zo aantrekt, hoe moet dat straks als ze ouder is? Als ze alles beter begrijpt en 2 keer per jaar afscheid moet nemen van haar vader.

Ik weet dat er tegenwoordig een hoop opties zijn zoals Skype maar tot nu toe elke keer als we wilden Skypen ‘vergat’ haar vader het en ik vertrouw hem niet genoeg om te zeggen dat dit zal veranderen in de toekomst. En hoe pak je dat aan, als haar vader zich niet aan afspraken houdt? Ik denk vaak teveel na over wat er nog gaat gebeuren maar ik denk dat je dat als alleenstaande moeder er een beetje bij krijgt… Dingen zijn net even iets anders dan gemiddeld en soms moet je daar dan net iets beter of langer over nadenken.

Ik hoop gewoon dat dit een beetje los gaat lopen, dat haar vader iets harder zijn best gaat doen en ik iets meer kan ontspannen in plaats van het ‘wat als’ elke keer. En Nya moet ik gewoon heel goed laten weten dat ze me alles mag zeggen, als ze hem mist of juist als ze even boos op hem is (of op mij natuurlijk) omdat hij zo ver weg is. Ik wil er altijd zijn zodat het niet iets minder zwaar valt dat hij dat niet is.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Oct 2015

De vader van mijn zoontje woont ook in het buiteland. Hij heeft hem zelfs nog nooit gezien. Ik vraag mij ook wel af hoe het contact zal verlopen in de toekomst. Ik heb vaak het idee dat er weinig moeders zijn met een ex die in het buitenland woont.

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jun 2016

Voor mij het zelfde, alleen heeft mijn ex haar 2x gezien via Skype..

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Oct 2015

Had mijn verhaal kunnen zijn en ook mijn kind met die mooie krullen! Ik heb helaas (nog) geen goede oplossingen of adviezen ?

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Oct 2015

Mijn ex verhuisd binnenkort ook... Doe de opvoeding ook vanaf de geboorte alleen... Ziet zijn vader vrij weinig (nauwelijks)... in mijn hoofd heb ik het verhaal ook vaak afgespeeld. Papa woont in het buitenland en jij bij mama etc. Maar idd het is dubbel zo zwaar geen dagje voor jezelf maar aan de andere kant... ben niet anders gewend en mijn zoontje komt niks te kort!

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Oct 2015

Hoi meis!!!Ik zit in het zelfde schuitje.. Ik probeer hem uit mijn hoofd te zetten, een nieuwe leuke en verantwoordelijke partner te vinden. Ik ga niet meer wachten, als papa contact wil, moet hij moeite gaan doen om dat te krijgen! Ik moet verder met mijn leven met mijn meisje en haar een mooie toekomst geven!

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Oct 2015

De vader van mijn 2 kinderen woont in Nieuw Zeeland. Met een beetje geluk zien ze hem live 3 weken per jaar.. verder wel wekelijks op Skype/FaceTime. Ook ik doe de opvoeding dus volledig alleen, wat voor- en nadelen heeft.

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Oct 2015

Hier ook heel herkenbaar !

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Oct 2015

Heel herkenbaar Lindy. De vader van mijn 2 pubers woont In Australië. Ik ben in 2007 met de kinderen alleen teruggekomen naar Nederland. Hij wilde dat wij vertrokken en ik ben uiteindelijk gegaan want ik had geen andere optie en ik was "op" na scheiding, rechtszaken en de vele leugens van hem. Hij is nu een paar keer in Nederland geweest maar hij komt voor zichzelf, heeft geen idee hoe hun leven eruit ziet en wil dit ook niet weten. Heb hem hier thuis laten logeren zodat hij de kinderen kon meemaken in hun leventje maar in plaats daarvan onttrok hij zich en kreeg een vriendin en ging daar mee uit. Hij belt geregeld maar is niet geïnteresseerd in de kinderen maar praat over zichzelf. Vind het allemaal zeer lastig en emotioneel maar probeer me ervan te los te maken. Wij hebben het goed met zijn drietjes maar hij is voor mij nog steeds een stressful tor en doet niets voor de kinderen voor hun welzijn geluk. Heb mijn kinderen nu gezegd, ze zijn 13 & 14, dat zij zelf mogen kiezen of ze aan de telefoon komen en met hem spreken. Allemaal erg lastig en ik wilde dat hij eens begrijpt hoe het voor hun is hoe hij zich gedraagt.

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Jul 2016

Een en al herkenning. Mijn dochtertje begint steeds meer vragen te stellen en heeft soms erg emotionele buien. Ik vind het erg verdrietig. Heb het gevoel dat ik het niet kan oplossen of verzachten. . En dat is zwaar

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Mar 2019

Hallo! 3 jaar later een reactie, maar zit nu pas in dezelfde situatie. Wie weet kan iemand me, gezien jullie al wat jaren verder zijn, me advies geven; woon met mijn zoontje van 20 maanden in NL en zijn vader in het buitenland. Zijn vader gaat over enkele dagen weer terug en verwacht dat hij er veel moeite mee gaat krijgen. Heeft iemand tips hoe ik het beste hiermee om moet gaan, gezien hij het nog niet goed snapt nu. Alle tips zijn welkom! Thanks

Anonymous
Door

Anonymous

op 25 Jul 2019

Hoi, Ook ik heb een dochter waarvan de vader in het buitenland leeft. Mijn dochter is 13 jaar inmiddels, hij is 10 jaar geleden vertrokken naar zijn geboorteland Portugal. Het was heel erg zwaar in het begin omdat mijn dochter erg aan hem gehecht was. Ze heeft erg veel verdrietige momenten gehad, dat brak mijn hart. Haar vader heeft in het begin veel beloofd, regelmatig bezoekjes, wekelijks skypen, maar hieldt zich niet aan zijn afspraken. We hebben uiteindelijk jarenlang niets van hem gehoord. Al met al heeft mij deze situatie en de onzekerheid over de toekomst, behoorlijk bezig gehouden, en ben ik hierdoor een beetje stil blijven staan. Geen nieuwe relatie willen aangaan, altijd maar hopen dat hij meer contact gaat zoeken..... Mijn tip: laat het los, van begin af aan, en maak je eigen toekomst met je kind. Wacht en hoop vooral niet op meer contact of inzet van vaders kant.

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Oct 2019

Hey iedereen, na een zeer zware periode heb ik beslist om de relatie te beëindigen en om terug te gaan naar België met mijn zoontje van 1j. Mijn ex kan dit zeer moeilijk aanvaarden en wil ook geen akkoord ondertekenen dus de rechter gaat beslissen of ik Italië mag verlaten met kind. Ik heb een enorm schuldgevoel dat ik hem zijn zoontje ontneem maar ik trek het hier niet meer en heb ongelooflijk veel heimwee.... Hoe gaan jullie ermee om?

Reactie plaatsen