Vakantie met een 'ander soort' gezin
03 mei 2015 
7 min. leestijd

Vakantie met een 'ander soort' gezin

Alleenstaande moeder Jootje2

Er zijn van die periodes dat ik even geleefd word als single mom. Zo ook de afgelopen weken. Het begon kort voor het ingaan van de zomertijd. Dochterlief zat weer in een fase. Eten? Nee, dat is vies! Haar zin doordrijven? Ja, met veel geschreeuw! Slapen? Ja, elke avond pas om 21.30 uur. Om maar te zwijgen over het aantal keren dat ze ’s nachts wakker werd en iets wilde. Dag diepe slaap…

Met wallen onder de ogen opstaan als single werkende mom was even geen pretje.

Gelukkig heb ik sinds ik mama ben nooit meer 8 uur aaneengesloten geslapen, dus dat mis ik sowieso niet. Een laag make-up doet wonderen en geen collega ziet aan mijn gezicht hoe kort mijn nachtrust was. Behalve die collega die inmiddels dwars door mijn ogen naar mijn ziel kijkt en ziet hoe ik me echt voel.

Op dit soort momenten surf ik graag op het internet om.. een weekendje weg te boeken! Dat heb ik inmiddels wel geleerd als single mom. Als ik merk dat mijn humeur slechter en lontje enigszins korter worden door vermoeidheid, dan is het tijd om mijn batterij op te laden. Zo houd ik mezelf scherp om zonder te veel negatieve energie dochterlief op te voeden.

Ik boekte een verblijf in een gezellig en vooral kindvriendelijk vakantiepark. Als dochterlief het naar haar zin heeft, dan geldt dit ook voor mij. En natuurlijk ging mijn moeder ook mee. Toen mijn vriendin laatst aan mijn dochter vroeg of we met zijn tweetjes op minivakantie zouden gaan, antwoordde ze; “nee tante, hoe kun je oma nou vergeten? Wij zijn toch een familie”. Je begrijpt dat ik van oor tot oor straalde toen ze dat zei.

Het weekend was bijna aangebroken, totdat dochterlief de dag ervoor ineens ziek werd. Huilend van de (oor)pijn toch maar even gauw een bezoekje aan de huisartsenpost. Ik zocht geruststelling zo voor ons vertrek.

Alleenstaande moeder Jootje1

Een nare herinnering aan een koortsstuip toen ze iets jonger was heeft zijn sporen achtergelaten.

Misschien ben ik nu soms iets te overbezorgd. Dat accepteer ik. Ik negeer de vaak onbegripvolle opmerkingen. Die angst, dat gevoel, die onmacht en vooral het beeld van mijn kind gedurende haar koortsstuip krijg ik namelijk nooit meer uit mijn hoofd.

Gelukkig was het niks ergs, een flinke verkoudheid. Dochterlief knapte snel op, dus die volgende ochtend gingen we op pad. Met een héle zware koffer, dat wel. Het is me in mijn leven nog nooit gelukt om een balans te vinden tussen te weinig en te veel inpakken. Ik sjouw wat af. Niet alleen qua kleding hoor. Ook de boodschappen uit de vertrouwde supermarkt in de buurt mogen niet ontbreken. Alsof ik naar een bestemming vertrek waar geen supermarkten zijn. Kortom, ik leer het ook nooit. Ik ben onverbeterlijk.

Het is nu precies een half jaar geleden dat we een weekendje weg waren. Slechts een half jaar geleden en wat is mijn meisje in korte tijd weer gegroeid. Niet alleen letterlijk, drie kleding- en schoenmaten (!), maar ook qua ontwikkeling. Er was een minidisco op het park. Mijn dochter is geen type om mij überhaupt in een vreemde omgeving los te laten, laat staan te gaan dansen. Wat schetste mijn verbazing? Ze liep zelfs richting het podium om erop en ernaast te gaan dansen.

Ik hoorde geen “mama, kom je ook?”. Geen “mama, ik durf niet alleen te gaan” Ze ging alleen op pad. Ik had zelfs tijd om aan tafel met mijn moeder te genieten van mijn favoriete drankje: een latte macchiato. Het voelde best gek, die me-time. Ik ben het niet gewend. Het was fijn, maar ergens ook confronterend. Mijn meisje is nu echt groter aan het worden.

Een hand, een omhelzing, een kus. Ze zijn er nog wel, maar meer op aanvraag.

Maar nu terug naar de minidisco. Dochterlief swingde erop los met de andere kindjes en een jongedame van het animatieteam. Op een gegeven moment hoor ik de jongedame roepen; “jongens en meisjes, gaan jullie jullie papa en mama eens halen voor de volgende dans”. Ik hoorde een meisje hard roepen dat haar moeder er niet was. Oeps.. Dochterlief haalde mij op, terwijl ook zij de jongedame intussen corrigeert. “Nee mevrouw, U moet papa ÓF mama zeggen”.

Inderdaad, ze had gelijk. Want je weet maar nooit of er kinderen in het publiek zitten die hun papa of mama niet meer hebben of niet meer zien. Het is eigenlijk een heel onschuldige – traditionele – zin. En toch kan die ene zin veel losmaken. Wat was ik trots op mijn meisje dat ze dat besef al heeft meegekregen. Later sneed dochterlief het onderwerp nogmaals aan.

“Mama, niet iedereen heeft toch een papa of mama?” Ik legde haar uit dat ze gelijk had.

Dat is overigens ook de reden dat ik ben begonnen aan een kinderboekje – over een meisje met een mama en oma als gezin – met als doel bewustwording bij jonge kinderen dat er gezinsdiversiteit bestaat. Er bestaat meer dan alleen het traditionele gezin met een mama en een papa. Gezinnen met alleen een mama of een papa en bijvoorbeeld gezinnen met twee mama’s of twee papa’s. Dochterlief kreeg weer even uitleg over gezinsdiversiteit, in peutertaal weliswaar. Daarna ging ze weer verder spelen. Dennenappels verzamelen, voetballen en natuurlijk naar de eekhoorns en vogels kijken die onze tuin bezochten. In de grote tuin die dit weekend even voor ons was. De tuin die we stiekem best missen.

Wat een heerlijk park! De zon liet zich ook veelvuldig zien. We speelden, genoten aan de waterkant en genoten vooral van elkaar. Geheel tegen mijn onsportieve kant in, huurden we een familiefiets, in de volksmond ook wel pretfiets genoemd. Wat een ‘pret’ inderdaad. Halverwege de rit had ik dochterlief alleen met haar oma op de fiets gelaten. Wat een zware fiets! Tja, sportief zal ik wel nooit worden en het bankje in de warme zon trok mijn aandacht. Me-time! Het was tenslotte ook mijn weekendje weg.

Aleenstaande moeder Jootje3

Natuurlijk mocht een ponyritje ook niet ontbreken. Dochterlief ging zelf mee met de jongedame die de pony vasthield. Bij terugkomst pakte ze mijn en oma’s hand stevig vast. “Mama en oma, mijn familie”. Het was een heerlijk weekend, en dat in een lekker zonnetje. We zullen het wel verdiend hebben! Een laatste dagje genieten op het park en toen zat het weekendje er weer op. Wat hebben we genoten. Alles zat mee; het park, het weer, de mooie omgeving. Ingrediënten voor een geslaagde vakantie! Mijn batterij is weer opgeladen, ik kan er weer even tegenaan. In ieder geval nog tot onze zomervakantie.

Ik schreef hierboven al hoe mijn dochter was gegroeid, maar ik heb dit weekend ontdekt dat ook ik weer gegroeid ben. Dit was onze eerste vakantie waarbij ik niet met dubbele gevoelens naar de traditionele gezinnen heb gekeken.

Misschien (her)ken je dat confronterende of zelfs een beetje jaloerse gevoel? Dat je naar de gezinnen met een papa erbij kijkt alsof jouw kind iets mist. Alsof er iets (of liever gezegd iemand) ontbreekt.

Dit was de eerste keer dat ik mijn gezin niet meer vergeleek met een traditioneel gezin. Het gevoel alsof ik nu écht heb losgelaten. Dat kan ook niet anders als ik naar mijn peuter kijk. Ik ben zo ongelofelijk trots op haar. En wat heeft ze weer genoten deze vakantie. Het weekendje is voorbij gevlogen. Wat rest zijn de mooie herinneringen. En wat hebben we inmiddels veel mooie herinneringen verzameld. En we gaan door met verzamelen! Een heel geheugen vol..

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 03 May 2015

Ik vind heel goed van je dat je zo nu en dan lekker je rust pakt, want idd even batterij opladen dat is ook hard nodig . en herkenbaar over je gevoel wat betreft zou je meisje het gezinsleven missen of ze een papa mist tijdens vakantie. als moeder zijn altijd toch wel zorgen maken om de gevoelens van de kinderen, maar wat super is dat jij zelf van dat gevoel los bent. Nu kun jij oprecht genieten van je vakantie. en dat voelt je meisje nu ook aan,is ze ook oprecht gelukkig :)

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 May 2015

Heel erg mooi geschreven. Een 'standaard' gezin bestaat eigenlijk niet meer. Er zijn zoveel ouders in een co-ouderschap, mama's alleen, papa's alleen, twee papa's, twee mama's en ga zo maar door! Ik vind het ook heel erg mooi dat je hier een kinderboek over aan het schrijven bent! Verheug me erop! Liefs Myra

Anonymous
Door

Anonymous

op 08 May 2015

Dankje Hanna! Het klopt wat je zegt. Als ik lekker in mijn vel zit, heeft dat zijn (positieve!) weerslag op mijn dochtertje! Lfs, Jootje

Anonymous
Door

Anonymous

op 08 May 2015

Dankje Myra!Ik hoop dat ooit mijn droom uitkomt dat ik mijn geschreven peuterboekje mag gaan uitbrengen! Lfs, Jootje

Anonymous
Door

Anonymous

op 08 May 2015

Wat een fijn gevoel moet dat zijn, ik zou graag een exemplaar van je boek kopen als het ooit word uitgebracht hihi!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 May 2015

Dankjewel Carmen! Het voelt zeker goed nu ik écht heb losgelaten en me bezig hou met wat ik wél heb; een prachtig dochtertje. Hopelijk komt mijn peuterboekje er ooit! Ik doe mijn best :) Lfs, Jootje

Reactie plaatsen