arrow_drop_up arrow_drop_down
22 juli 2016 

Ex-mannen, ex-partners en het vaderschap

In alle soorten en maten heb je ze; ex-mannen,  ex-partners. Maar het allerbelangrijkst daarin is toch eigenlijk wel: hoe staan ze in het vaderschap?
Je hebt de omgeturnde vaders: ze zijn de deur uit en kunnen dan ineens wel tijd vrij maken om een leuke vader te zijn. Hoeft natuurlijk niets mis mee te zijn, al kan het frustreren.
Dan heb je de over- communicatieve vader; die wil alles tot in de puntjes weten en laat geen discussiepunt voorbij gaan en kan niet loslaten in de mama-tijd. Gelukkig heeft de pc of telefoon een uitknop!!

De flexibele vader die er altijd is als je hulp nodig hebt en de kids altijd kan opvangen waar nodig. Vaders die stad en land afrijden om hun kind op te halen; hen desnoods achterna te verhuizen. Hen in huis nemen als dat nodig is . Dat lijkt de meest ideale variant.

De totaal niet communicatieve vader; je hoort via het kind dat het ziek is geweest of bij een dokter; tja, er zijn zo van die dingen he!
Ik ken ze allemaal dit soort vaders..

Of het nou goede of slechte mannen zijn, wat ze ook gedaan hebben of juist niet, dit zijn vaders die er toch gewoon voor hun kind zijn. Daarnaast heb je natuurlijk ook nog de mannen die totaal afstand nemen van hun kind en er vanaf de geboorte of daarna er niet meer voor hen willen zijn! Diep triest!!

En dan heb je mijn ex…
Toen we elkaar ontmoetten, hadden we beiden best een los leven. Ik zocht dringend woonruimte waar hij mij in kon voorzien. Aan de levensstijl had ik toen al kunnen weten dat dit niet goed kon gaan. Verliefd op de aandacht en warmte die ik zo hard nodig had ging ik er voor en nam ik alle bijkomende problemen voor lief. Na ongeveer een jaar kozen we ervoor om voor een kindje te gaan. De mensen om ons heen lieten mij weten er de volste vertrouwen in te hebben dat hij een goede vader zou zijn. Waarom ik daarnaar heb geluisterd: Joost mag het weten.

Valt je ex op te voeden?

Ex-mannen, ex-partners en het vaderschap

Door het kindje in mijn buik veranderde heel mijn leven. Ik werd moeder en de verantwoording begon te groeien en gooide m’n oude levensstijl in een hoek. Mijn ex bleef er echter gewoon in hangen; was wel betrokken maar er veranderde niets. Toch hoopte ik dat als ze er eenmaal was alles zou veranderen.
Het was valse hoop. Terwijl ik thuis moederde, zat hij gewoon in het café. Een baan piekerde hij niet over; was niet zijn ding. Ik was enorm teleurgesteld maar kon er in die tijd ook niets aan veranderen omdat er door zijn levensstijl ook behoorlijk wat problemen op mijn deurmat vielen.

Ik zat vast in een relatie waar ik niet uit kon. Geen sociaal vangnet waar ik terecht kon dus schipperde ik door om voor de kleine een redelijk stabiel leven op te bouwen. Ergens in die tijd besloot ik dat ik een tweede kindje wilde. Dat ik alleen zou staan in de opvoeding daar was ik me goed van bewust en dat ik met hun vader niet oud zou worden ook. Toch wilde ik dit, ik gunde mijn dochter een vol broertje of zusje. Niemand begreep me en ik was erg eenzaam in mijn besluit maar ik ging er voor, voor 1000%.

Een prachtig kereltje kreeg ik, en naar wat later zou blijken ook een heel bewerkelijk speciaal mannetje. Steeds meer besefte ik dat ik het vechten voor een normaal gezin nooit zou winnen en gezien ik constant alert moest zijn om de veiligheid van de kinderen te waarborgen werden de ruzies steeds heftiger.

Toen kwam die ene dag. De ruzie liep weer hoog op. Hij pakte zijn spullen en vertrok.Voor mij een geweldige opluchting, maar voor de kids een nachtmerrie. Kinderen houden onvoorwaardelijk van hun ouders; een mooi gegeven maar in tijden van scheiding zorgt dat voor heftige emoties.
Hij liet me achter met een berg problemen en maakte nog heel lang stennis. Hij weigerde nog steeds zijn leven op de rit te zetten waardoor de kinderen hem lang hebben moeten missen.
Toen hij uiteindelijk wat rustiger werd en een woning naast een café kreeg, kwam er een voorzichtige omgangsregeling. Het werd een drama, z’n drankgebruik was heftig maar qua uitjes met hen smeet hij met geld. Daar waar ik ‘nee’ moest verkopen kocht hij alles voor ze. Daarmee creëerde hij een vertekend beeld. Tegelijk weigerde hij om mee op te voeden. Wat ik ook probeerde (tegen beter weten in), ik bleef het proberen voor de kinderen.

Als het goed ging konden ze gaan. Als hij veel dronk en raar begon te doen konden ze weer periodes niet; erg frustrerend voor hen. Zeker voor m’n zoon die een mannelijk figuur nodig heeft in zijn leven.

Valt je ex op te voeden?

Ex-mannen, ex-partners en het vaderschap

De laatste keer konden ze 2 jaar niet gaan. Ik was het heen -en- weer geslinger zat en ging voor duidelijk. Met therapie probeerde ik het mijn zoon uit te leggen maar het bleef knagen.
M’n dochter koos zelf voor afstand, ze was er klaar mee om mij steeds maar te moeten verdedigen.

Voor hen blijf je hopen. Mijn dochter lief uitgelegd dat ze ooit wel weer een soort van band zou opbouwen: van op visite gaan en weg kunnen als ze het niet meer trekt. M’n kereltje had er meer moeite mee. Op de voetbal wist hij zich geen houding te geven als z’n pa kwam kijken. Altijd bang dat het mis zou gaan maar ook het loyaliteit ’s gevoel.
Pas geleden was er even hoop. Hij communiceerde goed, wilde helpen met schoolwerk en vroeg zelfs wat hij het best voor hen kon koken. Het duurde 2 weken… en hij kijkt nu alweer niet meer naar ze om.

Waarom kan het niet goed zijn? Gewoon maar weer wachten blijkbaar tot het wel weer kan. Tot die tijd ben ik gewoon ook vader. Dus zeg ik: ” Kom kereltje, we gaan pokemonjagen samen, of liever voetballen?”

 

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies