Van Borderline naar Happy Single Mom!
11 april 2016 
4 min. leestijd

Van Borderline naar Happy Single Mom!

Wat ik mij ervan kan herinneren was ik 24 therapeuten, psychologen, psychiaters, een aantal therapieën en een jaar of vijf verder toen er een diagnose werd gesteld. Ik heb een ‘emotieregulatiestoornis’, beter bekend als; Borderline. Een psychische ‘ziekte’ dat menig mens afschrikt wanneer ze deze gegoogled hebben…

Ik was toen al ergens begin 20 en het enigste wat ik wilde was ‘beter’ worden. Ondertussen ben ik begin 30, heb ik een pracht zoontje van bijna 5 en ben ik 20 weken zwanger. Als BAM, van mijn tweede wondertje en kan ik oprecht zeggen: Ik ben een Happy Single Mom! Van Borderline naar Happy Single Mom en de weg hoe ik daar gekomen ben.

Sinds de komst van mijn zoontje ben ik niet meer uit het veld te slaan. De term ‘borderline’ of ‘emotieregulatiestoornis’ is ook niet meer aan mij besteed. Ik heb die stempel van mij af mogen halen. Een psychiater heeft mij ooit gezegd dat ik nooit beter zou worden. Nou, dat heeft hij geweten. Maar hij had het mis. Het is mij namelijk wel gelukt., Ik heb doorgezet en nooit opgegeven en nu kan ik leven zoals ieder ander! Mijn remedie; De wilskracht om de eindstreep te bereiken en de komst van mijn zoontje.

Ik ben behoorlijk wat stukken uit mijn leven kwijt. Zo slecht is het met mij gegaan. Ik heb in psychoses gezeten, deed aan automutilatie (zelfbeschadiging) om maar iets te voelen wat de andere pijn liet verdwijnen en er zijn zelfs momenten geweest waarbij ik een einde aan alles had willen maken.

Mede door mijn moeder en ik denk, onbewust, door de kracht om door te willen dat ik hier nog ben. En gelukkig maar! Met geld omgaan was een drama. Hoe vaak mijn ouders weer moesten bijspringen omdat ik weer eens in de schulden zat. En relaties?! Daar kwam werkelijk helemaal niks van terecht.

Toch kwam ik er langzaam aan beetje bij beetje bovenop en ging alles steeds beter. Elke dag was dan wel een waar gevecht. Vanaf het moment dat ik opstond tot ik naar bed ging. Maar ik sloeg mijzelf er doorheen. De psychoses waren verleden tijd. De neigingen om niet meer te willen leven waren uit mijn leven verbannen. En ik kreeg het zelfs voor elkaar om te stoppen met automutilatie. Ook leerde ik met mijn geld om te gaan en kwam ik uit de schulden. Hoewel ik nu soms nog steeds iets teveel uitgeef aan iets wat niet nodig is, weet ik mijn financiën netjes in het gereel te houden. De ene overwinning na de andere, met natuurlijk ook wel de nodige tegenslagen tussendoor. Maar met 3 stappen terug en weer 1 vooruit kom je er ook.

Het enige wat ik niet onder controle kreeg waren relaties! Mijn ‘scharrels’ zijn verre van een hand te tellen, iets waar ik mij tot op de dag van vandaag nog altijd voor schaam. En de paar echte serieuze relaties liepen stuk doordat ik het goed verknalde. 

Toch werkte ik daar ook aan en na de zoveelste therapie van een geweldige ervaringsdeskundige en een psycholoog, kon ik met trots zeggen dat ik mijn valkuilen ook hierin (her)kende. Ik veranderde.

Van borderline naar Happy Single Mom!

Van borderline naar Happy Single Mom!

Toen de verwekker van mijn zoontje in mijn leven kwam was ik nog niet zo lang uit een relatie waarbij ik mijn eerste miskraam had. Ik was op dat moment erg beïnvloedbaar en vatbaar voor mooie praatjes. Voor ik het wist was ik gaan samenwonen en zou er een kindje komen. Eenmaal zwanger was ik in de zevende hemel. Maar algauw werd er roet in het eten gegooid, want ik kwam achter de ware aard van mijn ex. Ik kwam dingen te weten waar ik stijl van achterover sloeg. Na een pittige discussie en een nachtje thuis slapen kwam ik de volgende ochtend terug. Ik stond voor een huis met andere sloten erop. Na een dag van emoties die door elkaar vlogen als gekken ben ik mijn spullen gaan halen en heeft meneer nooit geen woord meer gerept over mijn kindje. Wat toen nog geen 3 maanden in mijn buik zat.

Met spoed kreeg ik opnieuw de cursus/therapie ‘vaardigheden emotieregulatiestoornis’ en daar leerde ik al heel snel dat deze breuk niks met mij of mijn ‘sterke emoties’ te maken had. Toch maakte ik de cursus geheel af en stond ik alleen maar sterker en sterker in mijn schoenen. De dag voor de laatste sessie, wat een soort van certificaat uitreiking was, kwam mijn zoontje ter wereld. Een nieuw boek werd opengeslagen, een nieuw begin voor mij.

Mijn laatste gesprek met mijn therapeut was een paar maandjes na de komst van mijn kleine mannetje. Deze werd afgesloten met dat de term borderline of emotieregulatiestoornis niet meer bij mij van toepassing is. Wel zal ik altijd een temperamentvolle vrouw blijven!

Vanaf het moment dat ik alleenstaande moeder ben geworden gaat het super goed met mij. Geen relatie kan tegen het gevoel op wat ik heb wanneer ik alleen ben met mijn kindje. Tuurlijk zal ik altijd wel iets meer moeite hebben dan andere met mijn emoties onder controle te houden. Maar het gaat zelfs zo goed, dat ik mijn kinderwens voor een tweede achterna ben gegaan en ik nu dus zwanger ben. Al moet ik wel bekennen dat het met al die hormonen erbij wel een moeilijkere opgave is. Ik sta sommige ochtenden op en voel ik dat ik die dag weer moet knokken om deze goed door te komen. Soms herken ik mijzelf nauwelijks terug en ben ik wel een beetje bang terug te vallen. Maar ik ben sterk en ook hier sla ik mij doorheen! Dit keer heb ik er zelfs bewust voor gekozen om het alleen te doen. Al bijna 5 jaar loopt er bewijs rond dat ik het kan, alleen. Beter zelfs dan wanneer ik niet alleen zou zijn!

Want ondanks alle obstakels die ik heb moeten overwinnen ben ik niet alleen een Happy Single Mom, maar ook een hele sterke single mom!

Liefs, Monique

Grote complimenten…pfff wat een heftig blog, maar wat mooi dat je de reis hebt afgelegd. Van Borderline tot Happy Single Mom! Heb jij ook iets heftigs mee gemaakt en heb jij jezelf eruit gevochten? Laat je reactie dan achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 09 May 2016

Wat veel herkenning zeg. Om te beginnen, ik heet ook Monique, ik ben ook gediagnostiseerd toen ik begin 20 was met borderline (gelukkig ook sinds kort deze stempel eraf) en ben ook BAM van 2 zoontjes van bijna 4 en anderhalf jaar. Ik ben 7 juni 2011 ontslagen van een zeer heftige opname van een half jaar met zelfs IBS en hoe toevallig op 7 juni 2012, precies 1 jaar later is mijn oudste zoontje geboren. Mijn leven is niet 90, niet 180, maar 360 graden in de positieve richting gedraaid. Wat ben ik blij dat ik mijn droom achterna ben gegaan, ondanks dat het mij heel erg werd afgeraden. Dit is wat ik nodig had en zie hier, nu heb ik 2 prachtkindjes waar ik zielsveel van hou en die onvoorwaardelijk van mij houden.

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 May 2016

Wow wat een mooie blog! Sterke vrouw zeg! Heel veel respect! Gefeliciteerd ook met je zwangerschap!

Reactie plaatsen