Hallo lieve single moms,

Ik schrijf vanuit mijn gevoel…niet vanuit een vooraf bedacht plan ofzo. Ik kan ook niet anders dan op deze manier schrijven. Het gaat vanzelf. Ik ga zitten en laat mijn gevoel spreken. In dit blog is dat helemaal het geval. Ik ben de laatste weken erg emotioneel. Gevoelens lopen door elkaar heen, zorgen ervoor dat ik soms even de draad kwijt lijk te zijn (want die ben ik niet kwijt, die heb ik in eigen handen).

future-expression-1586286

Vanuit mijn gevoel…

Ik laat me vaak overweldigen door wat er allemaal gebeurd op een dag en merk dat ik me niet goed kan focussen. Laatst was ik pannenkoeken aan het bakken en betrapte mezelf erop dat ik elke keer ergens anders mee bezig was. Dan weer een stukje afwas, dan weer de kleine die aandacht vroeg, dan weer….en toen brandde de pannenkoek aan. Ik moest mezelf, tijdens het bakken van de volgende pannenkoek, erop blijven wijzen dat ik me moest focussen op die pannenkoek.

Oké, omdraaien, focus. Oké, nu eruit halen, focus. Oké, poedersuiker erop en rollen, focus. Snijden, focus. Pfff…op een gegeven moment, wanneer mijn ‘cup runneth over’ moet ik een moment voor mezelf nemen. Dat lukt natuurlijk niet altijd. Zeker niet tijdens de zomervakantie met twee kids thuis, waarvan de ene pubert en de andere haar eigen dingetjes heeft.

Ik klaag niet, maar werd mezelf bewust van het feit dat ik toch echt wel een man om me heen mis soms.

Iemand die af en toe de touwtjes kan overnemen, die de kleine aandacht geeft terwijl ik met de grote meid bezig ben. Die de meiden af en toe even mee naar buiten kan nemen. Die me kan helpen met het huishouden. Waarmee ik in de avond op de bank kan ploffen en kan napraten over de dag. Ik werd hier bewust van nadat ik voor de zoveelste keer een stelletje zag lopen en dacht, oh wat gezellig zeg, dat lijkt me nou toch eens fijn. Je weet wel, hij met zijn arm over haar schouders heen, zij met haar hand om zijn middel. Lachend, pratend…naar huis gaand en lekker verder knuffelen en doen.

Maar ook al heb ik momenten dat ik hiernaar verlang, ik vind het zo heerlijk om alleen met de kids te zijn. Om te kunnen doen en laten wat we willen. We hoeven geen rekening met een man te houden, kijken op tv waar we zin in hebben, meiden dingen doen, lekker zeuren tegen elkaar. Dat wil ik ook niet kwijt.

Maar wat wil ik dan? Geen idee…Ik zei al, de laatste weken zijn aardig emotioneel. Waarom? Ben van studie veranderd, op mijn leeftijd ook nog, vertel daar later meer over. De financiën liepen niet zo lekker de laatste twee maanden. We zijn op vakantie geweest na vier jaar, toch spannend in je eentje met je twee kinderen. Ik ben erachter gekomen dat ik een hartritmestoornis heb. En privé zijn er ook wat dingetjes gebeurd, maar weet nog niet of ik die wil delen, even kijken hoe ik dat zou moeten verwoorden…Dus alles bij elkaar genomen en daarvoor een aantal jaren stress, is het best wel veel.

front_woman

Vanuit mijn gevoel…

Ja ik ga naar een therapeute, een energetische dan, want daar voel ik me heel fijn bij. Ik doe zo af en toe aan meditatie, wil het vaker doen maar wanneer ik het probeer val ik in slaap of ik ben überhaupt te moe om er mee te beginnen. Ik lees een mooi spiritueel boek en probeer te rusten wanneer ik kan. Maar mijn hoofd zit vol. Mijn hart zit vol.

Ook al praat ik er met mensen over, het gaat te diep en woorden doen gewoon geen recht aan wat ik voel.

Dus wat blijft er over? Schrijven. Altijd weer. Dat vertrouwde toetsenbord onder mijn vingers…het gevoel in mijn hart dat ik wens dat wat ik ook schrijf, als er maar 1 iemand is die er wat aan heeft, dat ik er dan al gelukkig mee ben.

Ik laat het even hierbij maar er komt snel meer, ook over andere onderwerpen.

Namasté ladies,

Angel Story

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder.