Veranderingen..

Los van alle veranderingen die je verwacht bij de geboorte van je kind. Je weet allemaal dat je een verantwoording krijgt waar je U tegen zegt. Dan zijn er ook veranderingen waar je niet als eerste bij stilgestaan hebt. Althans, ik niet….

Ik mag echt niet zeuren. Ik heb het makkelijkste meisje van de wereld. Ze snurkt waar ik haar neerleg. Is niet bekend met enige verlegenheid of verlatingsangst. Het is zelfs zo erg dat ze in de wachtkamer van de huisarts naar mensen blijft lachen tot ze terug lachen. Daarna zoekt ze direct een ander slachtoffer om naar te lachen.

Zo’n ik-doe-het zelf-wel-en-heb-niemand-nodig type

Ik weet heel goed dat ik in mijn handen mag knijpen met mijn uk. En met mijn moeder. Zij is de eerste die ik bel of app als ik oppas nodig heb. Ik werk onregelmatig. En dat is soms best lastig plannen. Helemaal al je zo’n type bent als ik… Zo’n Ik-doe-het zelf-wel-en-heb-niemand-nodig type.

Ha die vlieger gaat dus mooi niet meer op. Je hebt gewoon oppas nodig en je moet goed plannen. Het hele moederschap valt me reuze mee, maar dat achterlijke geplan, pffff.

Vroeger draaide ik een dienstje en dan knalde ik er gewoon nog fijn eentje achteraan omdat er een collega ziek was. Nu race ik als een malle naar huis om haar op te halen.

Wanneer ze dan het rooster op mijn werk omgooien, dan verandert deze nuchtere Annie wel een beetje in een stresskip.

Wat ik niet had zien aankomen

Als iemand mij 4 jaar terug had verteld dat ik met 4 uurtjes slaap gewoon kan functioneren, had ik diegene héél hard uitgelachen. Dat was in mijn ogen onmogelijk. Ik ben juist degene die heel veel slaap nodig heeft. Maar mijn uk denkt daar anders over. Hoe makkelijk als ze is. Zo’n boef is het tijdens mijn nachtrust. Echter is dit dan wel een gegeven waar ik van te voren rekening mee had gehouden

Maar dat er stiltes vallen in gesprekken met vriendinnen waar ik vroeger honderduit mee sprak, die had ik niet zien aankomen. Ik merk dat ik merk dat ik het alleen maar over mijn dochter kan hebben. Omdat ik simpelweg daarnaast weinig mee maak. Je wereldje wordt toch kleiner.

En het is allemaal logisch. Maar soms, heel soms loop ik er nog wel tegenaan. Maar ze is het zo waard. Het is zo heerlijk om moeder te zijn voor deze vrolijke heerlijkheid.

En misschien hoef ik helemaal niet zo’n supermom te zijn. Als ik er maar ben voor mijn uk.

Zie ook: Opvoeden? Hallo?

Welke verandering vond jij het lastigst om te ervaren?