Verdriet en rouwen om je relatie na scheiden
04 juni 2016 
4 min. leestijd

Verdriet en rouwen om je relatie na scheiden

Het zat er al een tijdje aan te komen, toch kwam het hard binnen. De scheiding tussen mijn ex en mijzelf is nu ruim een maand rond. Over het algemeen heb ik deze periode ervaren als overleven en daardoor niet lang stilgegestaan bij mijn Hartenzeer. Nu we gescheiden zijn en onze eerste trouwdag, wat geen trouwdag meer is, er aan komt, word ik ingehaald door mijn verdriet.

Dit werd ook wel eens tijd, denk ik.

Verdriet en rouwen om je relatie na scheiden

De eerste periode na ons afscheid heb ik voornamelijk als een bevrijding ervaren. Eindelijk kon ik doen en laten wat ik wilde. De troep die in huis lag  was altijd mijn troep en beslissingen werden gemaakt zonder discussies. Heerlijk! Ik heb mijn huis geschilderd en heb mijn nieuwe meubels  er neer gezet. Ik ben gaan schrijven voor Happy Single Moms en me gaan focussen op mijn eigen groei en ontwikkeling. Waar er voorheen geen ruimte meer overbleef voor mijn groei, omdat mijnheer alle ruimte in beslag nam, komt dat nu zoveel aan bod als ik wil. Ik groeide zowel in kilo’s (wat nodig was!) als persoon. Door een cursus intuïtieve ontwikkeling leerde ik meer vertrouwen op mijzelf en om te accepteren wat is. Ik kwam mijn afspraken allemaal netjes na, mijn werk ging super en ik ging gewoon lekker. De eerste keer dat ik ingehaald werd door mijn verdriet was dat nog vrij makkelijk op te vangen. Ik moest een afspraak maken op vrijdag de dertiende, ònze vrijdag de dertiende.

Ok, dacht ik, dat is niet erg, dit mag ik voelen.

Ik besloot het verdriet niet te negeren en op me af te laten komen. Ik had echter niet verwacht dat het mij ruim een maand in zijn greep zou houden. Ik kreeg steeds minder zin om wat te doen, mijn huis werd een steeds grotere chaos en ik begon afspraken te vergeten. Mijn kinderen kregen te maken met een moeder die minder kon hebben en sneller boos was.

Het stomme van dit alles was dat ik mij bijna schaamde voor mijn verdriet. Net alsof mijn familie en vriendinnen niet zouden begrijpen dat ik deze periode even door moest komen, wat natuurlijk grote onzin was. Ik was zo gaan wennen aan mijn ‘rol’ van sterke vrouw, mijn positieve vibe en het gebrek aan verdriet dat ik deze mindere periode nu niet als ‘eigen’ ervoer. Ik begon te dromen over mijn ex. Vooral over de man die ik kende uit de begin periode, waar ik zo verliefd op was geworden. De avonden alleen, die eerder nog fijn waren, begonnen eenzaam te voelen. Ook al had ik niet de behoefte om die avonden op te vullen met gezelschap van mijn vrienden en vriendinnen. Sterker nog, ik ontweek ze een beetje. Een klein stemmetje van binnen vertelde mij dat ik dit nu moest voelen, dat het nu echt tijd was, en zo is het dan ook gegaan. Ik heb foto’s terug gekeken, mails terug gelezen, zelfs oude whatsapp gesprekken gelezen. Wat deed dat zeer. Hoe zijn wij van beste maatjes, geliefden en eenheid gegaan naar wat wij nu zijn? Ik heb gehuild, ik ben boos geweest, ik heb er van wakker gelegen. Het sloeg me lam. Het verdoofde me en mijn groei kwam even tot stilstand. Ook al was dit echt nodig.

Stop and take a breath…

Als er iets is, wat ik heb geleerd van de weg die ik tot nu toe gelopen heb, is dat vechten tégen dingen zelden oplevert wat je wilt. Ergens vòòr vechten daarentegen is iets heel anders, dit heeft een veel positievere inslag. Hoe pas je dat toe op je eigen verwerkingsproces? Vechten voor mijn verdriet leek mij geen optie. Accepteren deed ik wel, maar dat kreeg mij niet weer terug op de been. Als zelf benoemde ‘zweefteef’ besloot ik me te focussen op mijn inner-Keetje. Waar was ik precies verdrietig over? Wat sloeg mij nou eigenlijk lam? Steeds meer merkte ik, dat door mijn eigen gebrek aan verdriet, ik ook het mooie van mijn relatie een beetje was gaan negeren. De vrijheid die ik had ervaren, hoe fijn hij ook was, was voorbij gegaan aan het verlies van alle leuke tijden die wij ook hebben gehad samen.

De leuke avonden, de leuke uitjes, de praatsessie, de heerlijke vrijpartijen en de intense liefde die er ook allemaal geweest zijn, díe verdienden een rouw periode.

Verdriet en rouwen om je relatie na scheiden

Dit besef heeft mij weer op het juiste spoor gezet. Mijn perceptie is veranderd over alles wat is geweest en alles wat daardoor nu zo is. Naast alle dingen die ik heb moeten leren tijdens de mindere periodes, kan ik nu ook kijken naar alle mooie dingen ik heb meegemaakt. Het was een intense periode, met intense dieptepunten èn hoogtepunten. Het is beter nu, het is goed dat het voorbij is. Maar ik kan nu voor het eerst, ook blij zijn met alle mooie dingen van onze tijd samen. En jawel hoor, langzamerhand voel ik weer dat ik mijzelf in de hand krijg. Inmiddels is vrijdag de dertiende voorbij gegaan en de wereld draait gewoon door. Ìk ga gewoon door.

Het is goed zo. En wat is dat fijn!

Over de schrijver
Reactie plaatsen