Ruim een jaar ken ik hem nu, mijn ‘scharrel’. Ik ontmoette hem op een feest in de stad, dat al ten einde liep. Het duurde nog een paar weken voor hij echt een scharrel werd. Vanaf de eerste keer was het direct een dikke match, op scharrelgebied zeg maar. We zagen elkaar daarna regelmatig, maar hadden allebei niet een relatie voor ogen.

Voor elkaar hadden we genoeg redenen verzameld waarom we geen ‘relatiemateriaal’ in elkaar zagen. Hij is jonger en in mijn ogen nogal onvolwassen. Ik ben natuurlijk een vrouw mét kind, iets wat hij nog niet zag zitten. Toch draaiden we altijd om elkaar heen, iets wat de omgeving ook opviel. We hadden dezelfde humor, zijn allebei wel feestbeesten en kunnen moeilijk naar huis tijdens het stappen. En uiteraard die dikke match waar verder niemand echt iets van wist.

no-entry-966862_640

Jaloezie bij een scharrel?

Wat ik niet wilde, gebeurde toch: ik werd verliefd. Al was ik ook niet op zoek naar echte vastigheid, aangezien ik zelf nog met allerlei issues uit het verleden had te dealen. Dit gold ook voor hem en uiteindelijk zorgde er voor dat er tijdelijk geen contact was.

Steeds als we elkaar zagen bleven we om elkaar heen draaien. Of was er sprake van jaloezie als de een met een ander flirtte.

Erg verwarrend allemaal vond ik. Sinds een maand of 2 zien we elkaar weer regelmatig. Ondanks dat ik nog steeds tal van redenen kan verzinnen waarom wij niet samen moeten zijn, merk ik toch steeds meer intensere verliefde gevoelens. Ik kan me niet voorstellen dat het met iemand anders beter klikt dan met hem. Het is echt vuurwerk tussen ons. Ik denk daardoor veel aan hem.

Verliefd op hem of op de aandacht?

Maar is het wel verliefdheid? Of is het de aandacht die ik zo fijn vind? Ik zie hem absoluut niet als een vaderfiguur (o.i.d.) voor mijn kind. Ik heb ook absoluut niet de behoefte om hem ooit kennis te laten maken met mijn kind.

Waarom dan toch dat verliefde gevoel vraag ik me steeds af. Het beperkt me ook om verder te kijken naar echt “relatiemateriaal”. Ik zie in ieder geval niemand anders staan momenteel dan mijn scharrel.
Iedere dag vraag ik mezelf dus weer af wat ik zou moeten doen. Het zo laten en genieten voor the time being of juist meer afstand nemen en bekijken wat er dan gebeurt bij mezelf.

Het ‘spel’ van aantrekken en afstoten

Als ik afstand neem, gaat hij meer moeite doen. Doet hij afstandelijk, voel ik me ergens een soort van gekwetst en ga ik meer moeite doen. Daarnaast kunnen we kibbelen alsof we al jaren getrouwd zijn. We zeggen dan ook tegen elkaar dat we meer gedoe met elkaar hebben dan wanneer je in een relatie zit. Het lijkt een soort spel van aantrekken en afstoten, terwijl we beiden weten dat er geen toekomst in zit.

Voor nu heb ik dan ook maar besloten om gewoon te genieten van de gezellige avondjes, maar me niet meer zo blind op hem te staren. Misschien vind ik vooral de aandacht erg fijn, maar is het geen verliefdheid. Weliswaar denk ik veel aan hem, omdat ik hem veel zie. Ik heb geen last van alle tekenen van verliefdheid.

Ik besluit dus dat het leuk is zolang het leuk is. Het kan zomaar gebeuren dat één van ons iemand ontmoet waar we echt toekomst in zien. Het zal even wennen zijn voor de ander dat het dan ophoudt, maar we kijken dan wel terug op een leuke periode, met af en toe wat gedoe. We zijn dan geen soulmates, maar op die match die we nu hebben zullen we altijd met een glimlach terug kijken 😉

 Zijn jullie wel eens verliefd geworden terwijl je dat niet wilde?