Via de school van mijn kinderen leerde ik een hele leuke man kennen. Nou ja, ik kende hem eigenlijk al, maar ik had nooit veel aandacht aan hem besteed. Dat kon ook niet, want ik zat in een ongelukkig huwelijk en daar was geen plaats voor iemand anders uiteraard. Maar hij was wel altijd iemand waarvan ik dacht: jeetje wat ben jij een leuke man.

Ooit fietsen we naast elkaar, ik naar huis, hij naar zijn werk-bleek later. Toen dacht ik al: daar zou ik best eens verliefd op kunnen worden. Een hele tijd later, ik zat toen middenin mijn scheiding, zaten we met onze kids in een grote speeltuin hier in de buurt. Ik met een vriendin, hij alleen. Daar was hij bijzonder in me geïnteresseerd, vertelde hij me later. Maar toen moest ik niks van mannen weten en stond er totaal niet voor open: zat volop in verdriet en woede van de scheiding.

verliefdEn opeens was er een moment waar er ruimte was om elkaar te leren kennen. We appten met elkaar, spraken wat af en de onvermijdelijke vonk sloeg over. Wat een leuke man! Knap, lief, intelligent en ook dezelfde rugzak als ik: gescheiden, kinderen. We vonden (h)erkenning bij elkaar en onze liefde groeide. Heel voorzichtig vertelden we het de kinderen. Niet te snel, maar ook niet te langzaam, want de roddels op school gingen helaas gewoon door.

Genieten van de liefde

Wat was dat een bijzonder moment. Alle vier reageerden ze heel positief! En wij hoefden niet meer “stiekem” te doen. Onze liefde was niet meer alleen van ons, maar nu ook van hen. Hoe bijzonder is het om weer geluk te mogen voelen. Om met iemand je zorgen te delen, maar ook je eenzaamheid. Nu zijn we inmiddels bijna een jaar verder en nog steeds voel ik me erg gelukkig met deze meneer. Ook onze kindjes samen, die elkaar natuurlijk al kenden van school, doen het goed. Al vind ik een samengesteld gezin (wat we officieel niet zijn, omdat we niet samen wonen) wel hard werken. Daarover vast later meer 😉
Nu kruip ik heerlijk tegen deze leuke man aan met een glas wijn en geniet van de liefde!