Ik weet nog niet of ik deze bladzijde uit mijn dagboek online zal zetten.

Had ik een slotje op mijn schrift gehad, dan had ik waarschijnlijk het sleuteltje omgedraaid.
Ik weet het, het is bijna puberaal. Zo telde ik eerst de dagen, daarna de weken en kan ik nu al tot ruim één maand tellen. Zolang kennen we elkaar momenteel. Echt, ik ben verliefd! Verliefd als in ‘dans alsof er niemand naar je kijkt. Zing alsof niemand luistert. Heb lief alsof je nooit gekwetst bent geweest. Leef alsof de hemel op aarde is beland.’

“Bij ieder liedje van Volbeat denk ik aan je.
Dat heb ik ook bij alle liedjes die echter niet van Volbeat zijn.”

AZ-04-bEen berichtje dat ik vanmiddag van hem ontving. Ruim een maand geleden, kwam ik met hem in contact bij een concert van Volbeat. Mee, voor mij als onbekende, met een bevriend groepje. Ik geniet en dans. Plotseling voel ik iemand mijn hand even vastpakken. Ik kijk achter me. ‘Leuk is het hè?’ en ik steek mijn hand ook even naar achteren om die van hem aan te raken. Samen genieten op het feest. Maar wat een schrik is dat. Dit, die aanraking. Het voelt wel zó goed. Hij zal vast getrouwd zijn flitst er door mij heen. Snel twee meter verderop doorfeesten meid!

Uren later verneem ik dat hij single is.

Nog weer uren later drink ik een kop thee bij hem thuis. Weer een paar uur later lopen we op een kinderboerderij. We lopen soms heel stiekem hand in hand en stelen een kus in de stal bij het varken, in de schuur bij de cavia’s en achter de kippenren. We praten amper, ik ben met mijn kleine meisje op stap, maar wat zijn we blij, alleen omdat we bij de ander in de buurt zijn. We sturen elkaar in de dagen daarna berichtjes à la verliefde pubers met een hoog ‘ik heb je net gezien en mis je nu alweer-gehalte’ en

“Ik denk de hele tijd, laat het avond worden,
het liefst nog voor de middag #hebtzwaartepakkenvanje.”

Ik vind het best eng hoe enthousiast en snel het gaat. Ik wil niet dat het daardoor mis gaat. Het is wel fijn dat er met het oog op de kinderen daarom de nodige afstand gehouden wordt. Althans, verstandelijk denk ik dat het goed is om het rustig aan te doen. Mijn gevoel hunkert. Ik heb wel ervaring op datinggebied en dit wat ik nu voel, voelt écht goed. Ik ben inmiddels gepokt en gemazeld. Nooit zou ik mij zomaar aan de liefde geven. Natuurlijk, ik ben wel van de No Guts No Glory en ben ondernemend genoeg om een date te plannen, maar ondanks dat ik graag samen wil zijn, ben ik niet wanhopig in iemands armen gestort.

Sprookjes die bestaan niet.

Zegt men dat om de kabouters en elfjes of denkt men dan aan het happy end en wil men dat ontkennen alsof dat in het echte leven niet gebeurt. Maar als je net als de geitjes, wel eens in de kast verstopt hebt gezeten en ook wel oog in oog hebt gestaan met draken en dan nu zo verliefd bent en de toekomst er zo goed uitziet, vind ik sprookjes niet zo ver afstaan van het echte leven. Na deze openbare bekentenis ga ik gigantisch op mijn bek als het niet werkt. Maar wat maakt het uit. Ik leef Nu en ik ga leven alsof de hemel op aarde is. Ach wat, wat nou praten over het eventuele hiernamaals. Dat is misschien wel juist een sprookje.

Dit, dit wat er nu is. Dit is waar ik het nu mee moet doen.

En nu, nu ben ik VERLIEFD!

——————————————————————————————————————————————–

Zomervakantie deel I
Inmiddels ben ik al anderhalf jaar verliefd en deze zomer gaan we samen met onze kinderen op vakantie. De voorpret is al in gang gezet. Zie mijn blog: Zomervakantie deel I (https://happysinglemoms.nl/zomervakantie-deel-ii/)

Ben jij al wel eens verliefd geweest sinds je alleenstaande moeder bent? Ik ben benieuwd, je kunt je reactie onderaan deze pagina plaatsen.