Hulp vragen

Durven we hulp om te vragen?

Alleenstaande-moeder-Vlinder-2-768x1024Alweer bijna 5 jaar ben ik alleenstaande moeder. Natuurlijk heb ik momenten dat ik me alleen voel en een arm om me heen kan gebruiken, maar als ik die verhalen van mensen om me heen hoor die in een relatie zitten, geneest meteen het verlangen. De momenten dat ik even flink baal omdat ik geen man heb, zijn vaak toch de momenten wanneer ik de koelkast even wil verplaatsen of de verrekte schutting stuk is. Daarmee wil ik niet zeggen dat mannen alleen daar goed voor zijn, maar dat zijn nou eenmaal mannen-dingen en daar zijn ze vaak handig in.

Uiteindelijk lukt alles wel. Het is net hoe belangrijk je het voor jezelf maakt. Maar die momenten zullen we vaker in ons leven voelen dat we net even wat  extra spierballen kunnen gebruiken dan alleen je eigen spierballen.  En maar suf sporten om toch zelf spierballen te kweken, zou het gevoel dan minder worden?

Gelukkig kom je met een goede buur ook een heel eind. Mijn buurman bijvoorbeeld, die elke week mijn container van de weg haalt of onze fietsen maakt zonder iets voor te vragen. Af en toe neem ik een bosje bloemen voor ze mee, wat natuurlijk niet mag van ze. 

Alleenstaande-moeder-Vlinder1-1024x768Vorige jaar oktober was ik steeds moe. Maar ik ben altijd gauw moe aangezien ik ‘Thalassemie’ heb. Dit is een erfelijke aandoening bloedziekte waarbij het lichaam onvoldoende en afwijkende hemoglobine worden aangemaakt. Ik heb dit waarschijnlijk altijd al gehad, maar bij sommige mensen wordt het op latere leeftijd heftiger. Ik was extreem moe. Ik liep stage, na stage fietste ik naar de bso en haalde ik de kinderen op en moest in een race tempo eten maken. Ik kon niet wachten tot het eten op was, snel kon opruimen en   in coma op de bank liggen. Mijn kinderen zag ik weinig, ze waren op de bso en als ze thuis waren, was alleen het snelle eet moment er om snel de dag door te nemen, waarbij ik eigenlijk een haastige indruk gaf om te ruimen. Het was maandag toen ik naar stage fietste. Het werd paar keer zwart voor mijn ogen, ik ben paar keer gestopt onderweg en laatste stuk liep ik. Toen ik daar aankwam, voelde ik me zo licht in mijn hoofd, dat het opviel bij mijn begeleidster en ik moest het verhaal doen. Maar ik had hetgewoon druk en was altijd moe. Ze stuurde me naar huis en ik moest eerst maar even uitzoeken wat er aan de hand was. Ik ben meteen naar de dokter gegaan. 

De anti depressie pillen in de wc pot 

Ik heb heel wat dokter bezoekjes afgelegd en bloed onderzoeken gehad. Ik was nu niet alleen moe, ik had ook paniek aanvallen. Mijn hart ging tekeer. Mijn haren vielen uit en mijn nagel braken steeds af. Uiteindelijk kwam het eruit: ik heb ‘Thalassemie’. Daarbij komt een lage bloeddruk, een schildklier die niet goed werkt, tinteling in de handen en weinig zuurstof wat naar je hoofd gaat. Ik werd er alleen maar banger van. Ik sliep slecht, ik huilde bij alles en ik had nergens zin in. Weer een dokter bezoekje:

“Gefeliciteerd je hebt depressie”

Ik werd met anti depressie pillen naar huis gestuurd. Toen ik eenmaal thuis was en de bijsluiter had doorgenomen werd ik nog banger van de bijwerkingen. Je zou de eerste weken helemaal gek worden en zou zelfs zelfmoord neigingen kunnen krijgen. Natuurlijk hoeft dat niet bij iedereen het geval te zijn, maar iets in me zei, NEE geen pillen. Het jaar ervoor in januari, ben ik ook goed ziek geweest, zo ziek dat ik bijna niet meer kon lopen en alles eruit gooide. Het ging heftig aan toe

In die periode kreeg mijn 12-jarige meisje gedrags problemen. Ze had steeds vaker een grote mond tegen me, ze deed wat ze wilde en ik was de regie kwijt in huis. Ook logisch met een moeder die geen moeder meer was, maar een uitgeput persoon in huis. Ik ging steeds met haar praten en ik vertelde dat ik niet goed in mijn vel zat en even tijd nodig had om bij te komen. Het leek steeds erger te worden

Tot de paniek echt uitbrak. Mijn dochter liep na een ruzie weg en zou niet meer thuis komen. Ik was compleet in paniek en fietste in het donker door de straten om haar te zoeken. Ik heb al haar vrienden gebeld en ook mijn vrienden. Het werd donker en ik belde mijn ex, maar dit viel niet goed. Ik  belde in paniek om te vertellen dat onze dochter weg was, wat moest ik nu doen? “Ik ben aan het werk”, was zijn antwoord. Ik heb opgehangen, ook al belde hij daarna terug. Ik was alleen bezig met mijn dochter. Dan voel je ECHT helemaal alleen.Uiteindelijk heb ik mijn dochter gevonden. Ik werd nog banger dan ik eerst al was. Ze werd onverschilliger en dreigde zo nu en dan om weer weg te lopen. Ik liep echt op mijn tenen. Toen heb ik de telefoon gepakt en heb ik Jeugdhulp gebeld. Ik heb ook nog een zoon thuis en ik wilde niet steeds mijn puber moeten zoeken als ze boos is. Ik wil nu echt HULP.

Alleenstaande-moeder-vlinderIk heb alle hulp ingeschakeld. Eerst had ik er nog moeite mee. Ik, die al de jaren zelfstandig met mijn kinderen leefde en gelukkig leven leidde, had nu hulp nodig? Ik leerde voor maatschappelijke zorg en probeerde tijdens mijn stage andere te helpen. Ik had nu zelf hulp nodig? Dat neemt een heel stuk zelfvertrouwen weg. Op stage hadden ze zoveel begrip, dat ik eerst aan mijn dingen moest werken ik kreeg time out. En mijn plek was niet weg.

Maar in tegendeel, ik kreeg ik zo veel complimentjes van mensen omdat ik zelf aan de bel had getrokken voor de veiligheid van mijn kind. Dat ik de stap had genomen om hulp in te schakelen en mijn studie aan de kant te zetten. Dan besef je wat echt belangrijk is. Mijn kinderen, het enige wat ze hebben is hun moeder. Die moet nu voor ze zijn. En ik moet prioriteiten stellen.

We hebben verschillende hulp op de vloer gehad. Mijn dochter liep zo . Ze trok zich er niks van aan en bleef onverschillig. Inmiddels hebben we een andere maatschappelijk werkster voor haar en dat gaat goed. In haar puberbrein gaat veel heen, van hormonen tot de breuk van een scheiding. 

Mijn hulp is een goede vriendin van ons geworden. Mijn hulp heeft ook hulp voor haar kind. Daar schrok ik eerst van, zo’n lieve warme vrouw en moeder die problemen heeft ervaren. Maar inmiddels denk ik dat dit iedereen kan overkomen. Deze vrouw is nu zelf ervaringen deskundige en dus ook een getrouwde stel kan dit overkomen. Ik sport ondertussen veel, dat helpt goed tegen stress.

Zonder pillen en zonder hulp van de vader klimmen wij omhoog

Wij klimmen steeds meer omhoog. Met ups en downs, maar doordat ik nu ook meer tijd heb voor mijn kinderen ben ik geestelijk vrijer. Ik heb de regie weer in handen. Bijna alles is in goed overleg mogelijk, zolang wij elkaar met respect behandelen. Hoe het verder zal lopen weet ik nog niet. Alles is mogelijk, leuke en minder leuke dingen. Maar ik ben blij dat ik in een land ben, waar je recht hebt op hulp wanneer je het in je eentje niet meer weet. En wat ben ik blij dat ik nu alleenstaande moeder ben. Dat ik zelf mag bepalen wanneer ik hulp wil inschakelen en geen minachtige blik van een man krijg, die hulp onzin vindt. En om voor te schamen? Nee, ik ben nog steeds trots!

Hoe ervaar jij het om hulp in te schakelen? Heb jij dat al wel eens moeten doen? 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 23 May 2015

Zo herkenbaar. Depressie en andere problemen zijn al een taboe. Men schaamt zich ervoor. En al helemaal als je qua werk ermee te maken hebben. Want een relatietherapeut met relatieproblemen??? Dat zou pas raar zijn.Maar heel goed dat jij hulp zoekt voor jezelf en de kinderen. Als meer mensen dat nou eens zouden doen. Je ziet genoeg mensen struggelen met zichzelf, maar niet de stap durven te zetten naar hulp. Zo zonde.Ik heb geen seconde getwijfeld om hulp in te schakelen. Ik ben ook heel dankbaar dat ik hulp kan inschakelen en dat ik serieus met mijn problemen aan de slag ben gegaan.Wat ik trouwens ook merk is dat iedereen heel erg tegen antidepressia is. Hoeveel mensen mij wel niet hebben gewaarschuwd dat ik er niet aan moet beginnnen. Of inderdaad mensen die zelf zeggen het absoluut niet te willen. Zelf heb ik er hele goed ervaringen mee, want de pillen hebben mij heel erg geholpen. Ik ga er vanuit dat ik er een jaartje aan zit. Maar is het langer, is het ook okay. Ik heb nu veel meer rust in mijn hoofd dan toen ik eraan begon. En gelukkig heb ik niet veel klachten. Ja, wel moe... maar dat komt ook nog door veel andere dingen.Succes met jezelf en je kids. En wees trots op jezelf!!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 May 2015

Respect voor jou !!!, ik weet uit ervaring hoe zwaar het is, en zit ongeveer in dezelfde situatie, behalve dan dat ik 2 pubers en 2 kleintjes heb en gelukkig niet ziek bent, je hele gezin valt of staat met jou, en wanneer je het even niet meer trekt en je zoekt hulp dan ben je alleen maar heel goed bezig. Veel succes met jezelf en je Kids. Er komen vast weer goede tijden.

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 May 2015

Wat een verhaal, respect dat je alles zo goed hebt aangepakt!!! Zelf heb ik ook een sociale opleiding gedaan. Denk dat je hier door zelf eerder de signalen bij je kids oppikt, niet bang bent om hulp te vragen. Mijn dochtertje gaat binnen kort met psychologische hulp starten omdat ze waarschijnlijk een trauma heeft opgelopen door het huiselijk geweld. Zelf heb ik hier al hulp voor gehad. Echter is ze nog erg jong. Nu ze goed begint te praten komt er steeds meer uit.. Ook kan ik nu links leggen waar bepaald gedrag vandaan komt. Net zoals jou regel ik ook alles alleen, sinds mijn zwangerschap. Heel veel sterkte nog de komende tijd! Je bent op de goede weg.

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 May 2015

Ik reageer later. Had hele tekst getypt maar telefoon viel uit Bedankt in ieder geval voor de reacties. Reageer later op de laptop

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 May 2015

Jouw verhaal lijkt mijn verhaal wel. Zo herkenbaar. Jouw verhaal bemoedigd mij alleen maar dat ik niet de enige op deze wereld meemaak wat ik met mijn dochter meemaak. Dank je wel voor het delen van jouw verhaal. Een ding weet ik zeker...het komt goed met onze kids. Het enige wat wij daarvoor moeten doen is geduld met ze hebben en liefde geven ...

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 May 2015

Hallo DamesBedankt voor de reactie's Nathalie Ook goed dat jij snel hulp hebt kunnen in schakelen. wij zijn maar ook mensen en soms ben je gewoon op. even extra steun niks mis mee.En praten erover helpt al heel stuk, want samen kunnen we veel meer:) ik heb persoonlijk niks met pillen. in welke vorm dan ook .Ieder voor zich zelf natuurlijk wat het beste aanvoelt. ik wilde het eerst op mijn eigen kracht doen en andere methodes proberen. zoals sporten en dat helpt mij erg goedWat naar Sandra dat je in zelfde situatie zit. Heb je ook hulp ? Ik hoop dat er voor jou ook stukken beter gaat.Anno wat goed dat je hulp voor je dochter hebt ingeschakeld. Hoe eerder hoe beter. en soms denken we dat de kleintjes niet veel meer krijgen maar in werkelijkheid voelen ze alles aan en gaan ze later mee rond lopen. dus het is alleen maar goed dat je op tijd hebt gehandeld. heel veel succes en sterkte .

Anonymous
Door

Anonymous

op 25 May 2015

Judith heel veel sterkte . Idd heel veel geduld En positieve gedrag belonen en negatief gedrag Heeft consequences . Mijn dochter mag nu 2 uur per dag Telefoon Hebben. Anders was ze hele dag op dat ding En werd ALS Maar onverschilliger. Ze mag veel Maar alles in goed overleg. Niet zomaar dingen ondernemen Zonder met mij te Hebben overlegd. Ze geeft ook time out aan ALS even alles te veel is . Fiets ze een stuk en komt terug Maar Beter gevoel het blijven puber Dus onverwacht Dingen blijven gebeuren. Maar de grenzen moeten continu aangegeven En de leuk gedrag extra belonen en hopen dat Een langere periode goed gaat Heel veel sterkte komt goed met de tijd

Reactie plaatsen