Voetbalvader….ehh voetbalmoeder dus!!
02 september 2016 
4 min. leestijd

Voetbalvader….ehh voetbalmoeder dus!!

Tijdens een gesprek op whats app met een moeder van een nieuw meisje voor mijn meisjes team, moet ik heimelijk lachen. Ze vraagt me van alles over de voetbal app, over het team en de trainingen. “Sorry dat ik zoveel vraag hoor.” zegt ze. Ik antwoord dat het geen probleem is en zeg gekscherend: “Je hebt het zo door en voor je het weet ben je hulp-trainster!

Nog geen 2 jaar geleden wist ik zelf ook nog helemaal niets. Zoonlief wilde op voetbal. Al een poosje wilde hij dat, maar mijn grootste zorg waren op dat moment de uitwedstrijden;  dat leek mij op m’n fiets niet altijd haalbaar. Een bevriende trainer legde mij uit dat dat geen probleem was en dat er altijd wel plekjes over waren om mee te rijden.

Voetbalvader….ehh voetbalmoeder dus!!

Voetbalvader….ehh voetbalmoeder dus!!

En zo ging het: zoonlief ging op voetbal en ik stond 3 dagen (soms 4) langs de lijn. Ik leerde alle simpele basis dingen die met het voetbal te maken hadden en hoe het werkte op een club.

Echt nooit had ik ook maar iets met voetbal. Stom vond ik het. Hoe ze met z’n allen achter een bal aanrenden en daar ook nog eens mega veel geld mee verdienden.

Maar dat verandert als je zoon op voetbal zit. Ik was z’n grootste fan en betrapte me zelf regelmatig op het roepen van aanwijzingen langs de kant en juichen als zijn team voor stond of won. Zon, regen, hagel en sneeuw;  als er voetbal was, was ik er ook. En wat mij het meest opviel was hoeveel lol en plezier de trainers hadden met de jongens maar ook hoe weinig ouders er eigenlijk gewoon bleven kijken tijdens de trainingen.

Voor mij was het geen keuze, het sprak vanzelf dat ik bleef. Natuurlijk ook omdat mijn mannetje speciaal is, maar vooral omdat het gewoon heerlijk was hem zo sportief bezig te zien.

Het zette me ook aan het denken. Mijn sociaal netwerk is niet heel groot. Als ik zo langs de kant stond kon ik me toch net zo goed me als vrijwilliger opgeven en helpen op het veld!? Daar waar eigenlijk alleen de vaders dit doen, vond ik dat de vader in mij dat gewoon ook best moest kunnen.

Dus bij aanmelding: “Oh leuk,.. wil je achter de bar helpen?” “ Eh nee sorry, dat is niet echt iets voor mij. In nood misschien als je echt iemand nodig hebt. Ik doe liever iets op het veld, met de jongens!” “Oh, dat kan ook hoor!”

Dus werd ik leidster van een E-team, het team van mijn zoon. Het regelen van de whats app-groep, de trainer helpen met de trainingen, af en toe zelf een training geven. Geweldig!

Voetbalvader….ehh voetbalmoeder dus!!

Voetbalvader….ehh voetbalmoeder dus!!

Lekker sportief bezig zijn en tegelijk een oogje in het zeil houden naar mijn speciaaltje die het allemaal wel wat gek vond; z’n moeder zo tussen al de manlijke trainers. Hij ondermijnde natuurlijk ook wel mijn gezag en de afspraak met de trainer was snel gemaakt: hij hield zich in dat soort gevallen bezig met mijn kereltje. Het werkte perfect.

Mijn ex, die er lucht van kreeg dat m’n zoontje op voetbal zat, kwam natuurlijk ook opdagen op de club. Dit was een moeilijk ding voor mijn zoon. Aangezien er al 2 jaar geen contact meer was vond hij het moeilijk zich een houding te geven. En ik was vooral bang dat mijn ex zich zou misdragen langs het veld, richting mij of mijn kids.

Gelukkig vond dat allemaal een rustige weg. Eenmaal stond hij tijdens een training langs de lijn te schreeuwen. Ook andere trainers viel dit op. Een paar dagen later heb ik hem er rustig op aan gesproken. Wonderbaarlijk genoeg accepteerde hij dit. Het feit dat ik nu leidster was bij de club heeft daar zeker bij geholpen! Hij komt nu als het hem uitkomt zo af en toe kijken en houdt zich rustig, wat voor mijn zoon een verademing is. Zoonlief krijgt vrij snel het gevoel dat hij tussen ons in staat omdat hij, wat z’n vader ook doet,  toch gewoon loyaal is aan hem.

Al met al was het een super-seizoen. Met ups en downs, maar we werden op het einde toch maar mooi kampioen!

Aankomend seizoen gaat mijn zoon over naar de D-tje. Ik besefte al heel snel dat mijn verstand van voetbal daar toch echt wel stopt (welk verstand!?) Een tree te hoog, zeg maar. Dus besloot ik leidster te blijven van de voetballertjes in mijn oude team, die gewoon nog  allemaal E-tjes blijven. Daarnaast ben ik gevraagd om een meisjes-team te gaan trainen. Meisjes F, erg leuk !

Het zal betekenen dat ik behoorlijk veel op de voetbalclub zal zijn en dat het behoorlijk veel energie zal gaan kosten, maar dit alles voor een goed doel.

Mijn zoon zal vaker buiten met zijn sport bezig zijn en zich minder thuis verstoppen achter de PC. Uit zichzelf zal dit niet gebeuren, maar op deze manier gaat dit vanzelf!  Hij zal op de juiste manier moeten leren omgaan met leeftijdgenoten en ik zal er altijd zijn om hem daarin te begeleiden. Ideaal dus,  ook voor mij.

Op deze manier ben ook ik heerlijk bezig en gezien de gezelligheid op de club leer ik ook steeds meer mensen kennen. Zo ook mijn huidige hardloop-maatje die eigenlijk de keeperstrainer is van mijn zoon.

Mijn dochter is inmiddels ook aangestoken en komt dit seizoen ook fijn meetrainen! Wie had dat ooit gedacht!! Wij zijn een voetbalgezin geworden. Hoe hilarisch is dat, hahaa!!

 Ben jij ook zo betrokken bij de clubjes van je kind? Deel het met ons en laat een reactie achter! Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Over de schrijver
Reactie plaatsen