Ik vind kerst elk jaar een wat moeilijke en rare tijd, zo aan het eind van het jaar. Ik word er altijd een beetje sentimenteel van. Ik betrap mezelf sowieso de laatste tijd op weemoed en sentiment, ook in ’t schrijven van m’n blogs. Het zal de leeftijd zijn of weer een fase waar ik doorheen moet.

Na een gezellige eerste kerstdag met de kinderen, lees ik dat George Michael is overleden. Weer dat sentiment. De kerst dat ”Last Christmas” uitkwam, was ik net 13 en voor ’t eerst verliefd. Op m’n buurjongen van bijna 17. Hij was niet van het geloof dus m’n ouders mochten er niets van weten. Dat maakte het nog spannender dan ’t al was.

Ik herinner me zo goed wat ik voelde, hoe naïef ik was. Ik was volledig wereldvreemd en onschuldig en ging dan ook keihard op m’n bek. Het duurde best lang voor ik er overheen was en ik geloof niet dat ik verliefd zijn ooit nog zo heb ervaren als toen. Niet zo heftig en intens in ieder geval. Ik denk ook dat ik daar een begin heb gemaakt met ’t bouwen van een bescherm muurtje.

Heel gek was ’t om mee te maken hoe mijn kinderen voor ’t eerst verliefd werden. Ik weet nog dat mijn oudste zoon zijn eerste vriendinnetje kreeg. Een mooi meisje met donker haar en blauwe ogen. Ineens was daar een andere vrouw die invloed had op mijn kind. Wiens mening werd gevraagd en waar naar werd geluisterd. Op zich heel normaal dat ’t zo gaat, alleen even wennen.

En dan die eerste keer dat zo’n meisje blijft slapen. Wat moet je dan zeggen? In ieder geval hopen dat ze verstandig zijn.
Op een bepaald moment kwam zoonlief vragen waar hij het best condooms kon halen. Dat was even slikken maar ik was ook blij dat hij genoeg vertrouwen had om advies te vragen aan zijn ouders.

 

Voor het eerst verliefd

Dat eerste vriendinnetje bleef 5 jaar. Als ’t aan m’n zoon had gelegen was ze langer gebleven. Zijn pijn toen ze het uitmaakte vond ik ’t ergst. Wat had ik zijn verdriet graag overgenomen. Ik heb hem ermee zien worstelen en het enige wat ik kon doen, was luisteren en troosten. Gelukkig slijt het verdriet, al heeft dat wel even geduurd. Je weet dat ’t erbij hoort maar je weet ook hoe zeer het doet.

Dan wordt ’t weer eens duidelijk dat je hen niet tegen alles kunt beschermen. En dat is goed. Iedereen heeft eigen ervaringen nodig om groot te worden.

De eerste verliefdheid van mijn dochter voelde anders dan van de jongens. Waarschijnlijk omdat ik me als vrouw meer met haar kon identificeren. Net of je als meisje toch kwetsbaarder bent. Ik vond ’t moeilijk mijn angsten niet op haar te projecteren. Bang dat ze zwanger zou raken, dat er misbruik van haar gemaakt zou worden.
En dan dat moment dat ze aan de pil gaat. Ik wilde als moeder niet zeggen ”ga lekker je gang”, maar ik wilde haar wel beschermd hebben, wanneer het moment daar was.

 

Voor het eerst verliefd

Eigenlijk komt het voor een groot deel neer op vertrouwen. Vertrouwen in je eigen opvoeding, dat je hen geleerd hebt goed voor zichzelf te zorgen en op te komen.

Vertrouwen in je kind, dat ze opgepikt hebben wat je hen wilde leren en dat ze zichzelf genoeg respecteren om het toe te passen.

Daarna is het loslaten en gelukkig is het allemaal op z’n pootjes terecht gekomen. Met wat hartenpijn en eeltplekjes op hun ziel, maar het is goed gekomen. Met ons allemaal.