Iedereen kent dat wel, je komt in een nieuwe situatie waar er altijd iemand is die net even iets te verbaasd reageert op het feit dat jij alleenstaande moeder bent. Dan al merk je: vooroordelen over single moeders.

Een overdreven “ooohhh” met onderliggend: “Dat had ik niet gedacht. Wat vervelend voor je, maar ontzettend knap van je. Maar ik ben blij dat ik jou niet ben” weet je wel, zo’n ooohhh. Verschrikkelijk vind ik dat.

Want ook vandaag de dag, in de tijd van onder andere de BAM’s (hulde aan jullie dames), is alleenstaande moeder zijn nog steeds een “taboe”. Vaak komt er na zo’n verschrikkelijke, vaak weggelachen ooohhh, een waterval aan vragen los.

Was het een bewuste keuze? Werkte het dan echt niet meer? Hebben jij en de vader nog goed contact? Mist je kind nu niet iets? Hoe doen jullie dat met de feestdagen? Wat als een van beide een nieuwe partner krijgt?

Ja, inderdaad… en dan. Want als je al deze vragen gaat beantwoorden kent deze persoon, die je net hebtVooroordelen over single moeders ontmoet, je ineens beter dan de moeders bij school, de overbuurvrouw en misschien zelfs beter dan sommige vrienden. Bovendien is het niet van meerwaarde dat deze persoon alles van je weet, je bent geen nieuw te onderzoeken plantensoort, toch? En als je dan alle vragen hebt beantwoord, stel je dan dezelfde vragen aan hen? Over hoe het werkt in een 2 oudergezin? Hoe zij dat doen met de feestdagen? En of ze echt zeker weten dat ze nog wel samen willen zijn?

Maar als je niet antwoordt dan heb je vast geheimen of ben je (nog) te emotioneel. Tot nu toe antwoord ik dan dus ook altijd maar een aantal van de blijkbaar heel belangrijke vragen, want ondanks dat ik, zoals ik in mijn vorige blog schreef, ook af en toe twijfel of ik het allemaal wel goed genoeg doe, ben ik toch ook wel trots op de manier waarop ik het allemaal doe.

Daarnaast wil ik ook heel graag de vraag/ opmerking “mist je kind nu niet iets?” ontkrachten. Nee, mijn kind mist niets, misschien krijgt hij juist wel 2x zoveel aandacht en liefde. Een vraag in dezelfde categorie “werkte het dan echt niet meer”. Nou nee, anders waren we nog wel bij elkaar geweest, om maar kort en krachtig te antwoorden. Zoals ik laatst nog tegen iemand zei: Ik heb bewust deze keuze gemaakt, omdat ik geloof dat een kind gelukkiger is met 2, danwel gescheiden, ouders die gelukkig zijn dan 2 ouders die enkel en alleen bij elkaar blijven omwille van het kind/de kinderen.

Maar hoe je ook antwoordt, vooroordelen blijven er toch. Er zijn altijd mensen die de vragen niet willen of durven stellen of na het stellen van bovenstaande vragen een voor hun onbevredigend antwoord krijgen. Deze mensen noem ik de labellaars.

Mensen die niet ruimdenkend zijn, misschien wat ouderwets of van het type “wat een boer niet kent…” En de beste methode hiertegen is denk ik toch: “prove them wrong!”

Ik hoorde laatst een passende uitspraak:

Welk label je ook opgeplakt krijgt, jij bent de enige die zichzelf kan definiëren.

mom-759216_640En ik denk, ook al gaat het met vallen en opstaan, leren we gaandeweg de belangrijkste lessen, dat wij met zijn allen, als alleenstaande moeders, trots mogen zijn op hoe wij onszelf definiëren. Vooroordelen over single moeders…pfff, kijk maar eens naar hoe je het zelf doet. Single moeders respect!

 

Heb jij ervaringen met mensen die een oordeel hadden over je single moeder zijn? Laat je reactie hieronder achter.