Het is eindelijk zo ver, de echtscheiding papieren kunnen ondertekend worden. Morgen om 12.30 uur is de grote dag. Dan teken ik de papieren die mij mijn vrijheid geven. Dan komt er aan een echtscheiding die helemaal niet zo moeilijk had hoeven te zijn eindelijk een eind.

Gek dat ik zo blij daarom kan zijn. Dit had ik aan het begin van mijn huwelijk toch echt niet gedacht. Toen dacht ik echt dat het voor altijd zou zijn. Nu weet ik dat ik nooit had moeten trouwen en dat ik eigenlijk om heel eerlijk te zijn alleen getrouwd was onder de druk van mijn familie en hem. Dat ik dacht dat er van die gebroken man toch nog wel wat te maken viel. Ik dacht dat hij alleen een beetje liefde en aandacht nodig had. Wat een stomme insteek, je moet een man niet proberen te maken. Er moet een man op je pad komen die je aanvult, die je gelukkig maakt maar niet een project.

Vrijheid

Vandaag heb ik het al een beetje gevierd tijdens een lunch met een oude goede vriendin, die stond al gepland maar toch. Morgen na ondertekening ga ik naar een andere vriendin om het even te vieren, de taart staat al in de koelkast. Die vriendin gaat binnenkort ook emigreren dus dan mogen we wel wat extra’s doen. ’s Avonds komt de persoon die na mijn kinderen het belangrijkst in mijn leven is nog langs, alhoewel ik het daar zaterdag mee wil gaan vieren. Lekker naar mijn favoriete restaurant gaan.

Werken naar een fijne situatie

Vandaag heb ik ook nog een gesprek gehad met de BOR over de begeleiding van de vader van mijn kinderen in de omgang met de jongens. Ja het is gelukt. Ik heb mijn poot stijf gehouden en heb daardoor in het ouderschapsplan gekregen wat ik wilde. De vakanties zijn vast gelegd en hij heeft ook getekend dat hij de vrijwillige bemoeienissen van de begeleiding in de omgang moet aannemen. Nu gaan we werken naar een fijne situatie voor de jongens. Een situatie waarbij ze zich prettig en veilig voelen, dat ze lekker in hun vel zitten bij beide ouders en opgroeien naar prachtige volwassenen. Ik weet dat ze dat zullen gaan worden.

Vrijheid

Ik ben ook best trots dat ik nu eens niet ingeschikt heb, maar besloten had te vechten voor wat ik belangrijk vind. Voor mijn kinderen want daar doe ik alles voor. Die zijn mijn alles. Ik heb zin in de toekomst, zin in alle mooie leuke dingen die wij/ ik gaan doen. Alle mooie nieuwe herinneringen die gemaakt gaan worden. Op naar een nieuw leven, een nieuw begin. Ik ga er wat van maken. Ik heb er zin in.

Zie ook: Dan breekt je moeder hart

Heb jij de scheiding gevierd nadat hij eindelijk afgerond was?