38 jaar geworden….
Het eerste wat ik mezelf zei in de ochtend, is dank je wel dat ik er weer een jaar bij heb mogen krijgen.
Want er zijn zovelen die deze leeftijd nooit hebben mogen krijgen.

Leeftijd maakt niets uit is wat ze zeggen.
Het gaat erom hoe je jezelf voelt.
En zo is het helemaal.

Het enige wat soms lastig is met leeftijd, is dat je je leven op een bepaalde leeftijd wellicht anders had voorgesteld.

Dat kan best wel een heftige spiegel zijn.
Want uiteindelijk is het leven niet te plannen, maar dat neemt niet weg, dat we dromen hadden die misschien niet zijn uitgekomen.

Zo had ik het niet in gedachte om single mama te worden.
Natuurlijk zou ik ‘gewoon’ een man hebben, getrouwd zijn en samen 2 kinderen rond hebben hupsen.
Dat is hoe het had “moeten” zijn op mijn 38ste.

Een tijd heb ik deze reality check best lastig gevonden.

Maar op mijn 38ste, voel ik dat ik het zo omarmd heb.
Dat ik zo intens dankbaar ben met het leven wat ik heb samen met mijn dochter.
En dat een ander plaatje helemaal niet beter of leuker zou zijn geweest, maar puur anders.

Ik kan blijven denken dat het anders had “moeten” zijn.
Of ik kan blij en dankbaar zijn met wat ik heb.
Soms is dat ‘omdenken’ echt makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik ben blij dat ik dit wel heb kunnen doen en vrouwen mag helpen om dit ook te doen.
We hebben allemaal wel eens een duwtje in de rug nodig.

Tuurlijk mag je wel eens klagen, tuurlijk mag je wel eens balen en tuurlijk mag je denken dat je het liever anders had gezien.
Maar probeer vaker te denken aan wat je wel hebt.
Hoe geweldig je kids zijn.
Hoe fantastisch jij het als moeder doet.

En hoe bijzonder het is, dat jij het leven hebt!