Sedert augustus is mijn oudste zoon opgenomen in de kinderpsychiatrie. Het ging alsmaar moeilijker in ons gezin. Zijn opname viel nauw samen met mijn scheiding.

Al sinds hij baby was, had hij het moeilijk. Het was een spoedkeizersnede omdat zijn hartslag weg viel. Als baby bleef hij maar huilen en sliep hij weinig. In de kinderopvang weinig problemen, maar in de kleuterschool begon het wat moeilijker te gaan. Na heel wat testen via de REVA en het CLB kregen we steeds te horen dat het net niet helemaal ASS (Autisme Spectrum Stoornis, red.) was.
Zo kwamen we pas in het eerste leerjaar bij de kinderpsychiater terecht. Zij vertelde ons dat het duidelijk ASS was. Dus dan maar op de lange wachtlijst. Pas in het zesde leerjaar kregen we hulp. Op school kreeg hij al drie jaar GON begeleiding.

wat als je zoon het emotioneel zo moeilijk heeft

Maar al die jaren ging het met veel ups en downs. Vaak met helse momenten omdat het tussen hem en zijn pluspapa een relatie was van ‘aantrekken en afstoten’. Er waren heel veel conflicten en ik kreeg heel vaak van mijn ex te horen dat ik te laks ben in mijn opvoeding. Ik haalde veel tips via mensen met ervaringen, boeken, het internet..

Crisisopname

Mijn ex had het alsmaar moeilijker met hem en kon mijn zoon vaak negeren. Bij mijn zoon uitte dit in negatief gedrag ten opzichte van zijn pluspapa. Heel vaak moest ik tussenbeide komen. Vaak kregen we te horen van mijn ex ‘onze zoon zal zo niet worden’. Er waren spijtig genoeg veel verwijten en ik begon hier vaker in mee te gaan, uit onmacht en verdediging. Het was geen gezonde situatie meer, ook de thuisbegeleiding was getuige van deze toestanden.

Uiteindelijk kwam ik via een vriendin haar zus terecht bij de kinderpsychiatrie. Zo kon ik me snel aanmelden voor een crisisopname van twee weken, ook omdat de conflicten met zijn pluspapa in augustus opnieuw sterk negatief gingen oplaaien.

Zo’n intense pijn

Je kan je niet voorstellen hoe verschrikkelijk het is om je kind daar te moeten laten, hem er naartoe brengen. Uiteindelijk werd er snel beslist om van de twee weken, zes weken te maken. Het was zeer emotioneel. Ik heb grote dikke tranen geweend en gelukkig had ik mijn mama mee om mij te steunen.
De weken werden langer, ze werden maanden, nu de zevende maand al. Vaak lig ik in mijn bed te wenen als ik denk aan mijn zoon die daar helemaal alleen in zijn kamer ligt… Het doet zo intens pijn.

Het was een helse weg voor hem. De jarenlange conflicten nam hij allemaal op zichzelf. Hij vond dat het zijn schuld was. Zijn schuld dat zijn pluspapa weg ging. Er was ook de angst dat hij niemand meer had, de angst dat hij zijn tante en nonkel, neefjes en nichtje niet meer zou zien, zijn plusgrootouders. Hij zag niks meer zitten.

Hij begon zichzelf te krassen

Heel vaak kwam hij tijdens het weekendbezoek boos op mij, zo kreeg ik de schuld van hem. Ook zijn broertje kreeg de schuld. Hij had wel nog een papa om op bezoek te gaan, mocht naar de feestjes van zijn neefjes en nichtje…
Zijn verjaardag was heel stil, letterlijk, vijf volwassenen en drie kinderen minder. Kaartjes minder… Het tekende hem.
Het was heel lastig en pijnlijk om te zien dat mijn zoon zoveel verdriet had. Vaak was ik bang om hem kwijt te raken want op een bepaald moment begon hij zichzelf te krassen….

De gezinstherapie verliep ook moeizaam. Hij zei vaak ‘Dit is geen gezin want mijn (plus)papa is er niet bij’. Andere keren wou hij zijn broer er niet meer bij… Omdat alles steeds maar moeilijker bleef gaan, moesten ze extra medicatie toedienen, op deze manier kon hij rust vinden.

Eindelijk, het gaat ietsje beter

Maar nu eindelijk na al die maanden is hij al drie weken op een minimum van medicatie, het meeste is al afgebouwd. En het is al zes weken dat we zalig de weekends samen zijn. We vonden echt rust met ons drietjes. Geen conflicten meer, af en toe wel wat angst, maar ik kan hem geruststellen. Ik kan hem nu zekerheid geven over de situatie. Ik kan hem nu het fijne gevoel van een vredig gezin geven. We proberen samen te genieten.

Ik moet niet meer steeds ‘verdedigen’. Ik kan nu ook mijn rust vinden in het opvoeden.
Maar het verdriet blijft, verdriet om het verlies van zijn (plus)papa en de familie. Dat valt hem nog zwaar. Het is een troost voor hem dat hij zo af en toe zijn (plus)papa nog kan zien. Maar binnen in hem heeft hij het soms moeilijk met de situatie (hij vertelt mij dit niet, maar wel in zijn therapie).

Knuffelen

Als mama voel je jou zo machteloos om je kind zo te zien lijden. En het enige wat je dan kan doen is heel veel zeggen ‘Ik zie je zo graag’ en hem heel hard knuffelen. Ik ben eigenlijk wel fier dat ik hem nooit opgaf. En het doet ook deugd om dit letterlijk te horen van zijn therapeuten. Ze zeggen me vaak dat ik zo rustig ben en hem kansen blijf geven, dat er vele ouders zijn die al recht staan en vertrekken.

Mijn zoon is vaak heel hard geweest tegen mij, maar ik heb hem nooit laten vallen, ik bracht hem wel een drietal keer terug toen het niet goed liep tijdens het weekend bezoek. Maar ik ben ervan overtuigd dat mijn rust en liefde hem erdoor helpt.

wat als je zoon het emotioneel zo moeilijk heeft

Stilletjes straal ik weer in mijn hart

En als de deur daar dicht slaat en ik mijn auto in stap, laat ik vaak een traan, ik kan misschien wel rustig blijven en veel geduld hebben, maar het put mij uit…
Ik moest in december uiteindelijk de handdoek in de kring gooien, ik was op. Dankzij mijn therapeut begint het stilletjes aan te stralen in mijn hart, nog niet fel, maar na de paasvakantie ga ik opnieuw progressief, werken. En wens ik om samen met ons drietjes wat meer stabiliteit te vinden.

Zie ook: Het prijskaartje van een scheiding

Hoe gaan jullie kinderen om met de scheiding? Zijn de gevoelens bij hen ook zo hevig?