Het vervolg op mijn blog Wat de vlek?!

Tien uur melden in het Emma Kinderziekenhuis. Gelukkig ben ik al niet zo’n fan van de trein dus gaan we met de auto. Blijkt de NS ook nog te staken. Het wordt dus druk op de weg.

Extra vroeg gaan we op pad. Mijn uk moet nuchter blijven tot 6 uur voor de operatie.  ’s nachts prop ik er daarom nog een flesje in. Maar dat heeft niet het gewenste effect. Zodra uk wakker is wrijft ze over haar buikje en zegt… Ik heb honger mama….. Mijn hart breekt nu al. Ik vertel haar dat ze van de dokter niks mag eten, maar dat ze wel wat drinken mag. Nou dat wilde ze dan ook niet en wuifde de boel gepikeerd weg.

In de auto vermaakt ze zich prima. Het is zo’n anderhalf uur rijden en het verkeer valt reuze mee. Ruim op tijd komen we aan en melden we ons bij de dag opname.

wat de vlek deel 2Alleen maar spannend

Een klein gedrongen vrouwtje met een Engels accent wijst ons de kamer en zorgt ervoor dat uk haar handjes behandeld worden met een verdovende crème. Uk vindt het heel interessant en volgt pittig alle instructies op die ze krijgt. De  zuster blijft zeggen dat het prikje dat ze straks gaat krijgen geen pijn doet. Het irriteert mateloos. Stop met liegen en heb het er gewoon even niet over. Ik heb haar al voorbereid en je maakt het nu spannender dan het is. Maar ik hou me in en vraag of we het gewoon niet meer over het prikje zullen hebben.

Nu mag ze spelen in een speelkamer. Om kwart voor 12 wordt ze pas geholpen. Ze doet het zo goed  terwijl ze nog niks heeft gegeten. Ik heb vanmorgen vroeg één broodje stiekem opgegeten en gier nu alweer van de honger.

Op het bed ligt een pyjama voor uk en een overal voor mij. Een M zie ik….. Hmmmm dat wordt proppen denk ik nog. Zal ik het melden? Hebben ze me niet gezien dan? twee bij twee hè…dat past niet in een emmetje. De vader van het jongetje in het andere bed trekt zijn pak al aan. Hij heeft een XL en moet met zijn atletische lijf al proppen.

Ik ben het toch maar even gaan melden en heb maar even gevraagd of ze iets groter hadden. En gelukkig. ik krijg nu een xl en heb met deze al moeite met aantrekken.

Hevig verzet

M’n mop krijgt een drankje om rustig te worden. Nog steeds zit het me niet lekker dat ze een infuus krijgt terwijl ze wakker is. Ze heeft dan wel die zalf gehad, maar ze is niet gek natuurlijk. En dat blijkt. Op de OK blijkt t nog een hele klus om het infuus in te brengen. Mijn felle kikker geeft zich niet zomaar gewonnen. Met hevig verzet en twee mannen in een blauw pak wordt het infuus ingebracht. De één probeert nog heel lief een pleister te laten zien en vraagt of ze het mooi vind. Hij kan op dit moment zijn hele pleistercollectie laten zien, maar mijn uk vindt niks meer mooi.  Ze vind het allemaal maar stom.

Wederom onder verzet wordt het narcose middel ingespoten. En dan ineens staakt ze alle verzet en valt haar hoofdje op mijn schouder. Een slap poppetje. Best akelig en ik slik een brok in mijn keel weg.
Ik moet weg. Maar mijn uk ligt daar zo levenloos op dat bed.

Haar lichte snurk

Ik vraag nog: “jullie doen toch wel  voorzichtig met haar hè?”en loop de OK uit.
Nu, anderhalf uur later, zit ik naast mijn slapende meisje. Nog steeds levenloos maar dan wel met een lichte snurk. Op het moment vind ik dat een heel fijn geluid. Haar gezichtje lijkt wat gezwollen en er zijn sporen van de tape die op haar gezichtje is geplakt.

Even bekruipt mij de angst of ze wel wakker wordt.  Dat doet ze gelukkig na ander half uur. Ze gaat direct zitten, kijkt leeg voor zich en vraagt waar mama is. Ik ben degene die haar vasthoud en stel haar gerust. Daarna valt ze weer in slaap en dat houdt ze nog eens anderhalf uur vol. De kleine slaapkop.  Dan eindelijk opent ze haar oogjes. Pakt mijn hand en houdt deze zelf tegen haar wangetje. Iets wat ze altijd doet als ze moe is.  Met grote bruine kijkers kijkt ze me dwaas aan en zegt. “Het prikje doet wèl zeer!”  Heerlijk daar is mijn kleine eigenwijs weer.

Zie ook: Wat de vlek?!