De kleine dame is inmiddels 6 weken oud. Ze is een vrolijke baby en ik vind haar zo’n groot cadeau. Een grote glimlach met dat kale koppie erboven wat afgewerkt is met twee hele grote bruine kijkers, fantastisch! Maar welke moeder vindt haar baby niet de allermooiste?

Ik merk dat er achterin haar nekje een rood vlekje zit. Ikzelf heb juist in mijn nek een super gevoelige huid. En dit zal ze dan wel van mij hebben. Ik knip alle labels uit de rompers. Dan zal ze er minder last van hebben.

Aardbeienvlekje

Na drie dagen lijkt de vlek wel donkerder te zijn. Zelfs wijn rood. Ten grote van een ouderwets dubbeltje. Ik moet van de week toch naar het consultatiebureau, dan vraag ik het gelijk even.

Het blijkt en aardbeienvlekje. Een kluwe van bloedvaatjes dat niet is gestopt met groeien terwijl dat wel had gemoeten.

Er is niets aan de hand. Dit gaat vanzelf weg, wordt er gezegd. Ondertussen blijven mensen om mij heen vragen wat het is. Mijn perfecte baby heeft een vlek. Mijn mooiste meisje heeft iets wat er niet hoort. Ik vind haar sowieso schitterend. Maar merk wel dat ik er vaker voor kies om de vlek niet te tonen. Ik ben die vragen nu al zat.

wat de vlekEr wordt niemand bestraald

Nu is ze 3 maanden en is de vlek uitgegroeid tot een beste bult ter grote van een twee euro munt en heeft de dikte van mijn pink. Op het consultatiebureau hebben ze me beloofd dat er een afspraak wordt gemaakt met de kinderarts in het ziekenhuis. Dit duurt en duurt maar. En er gebeurt niks. Ik bel het consultatiebureau en daar weten ze nu ineens van niets.

Ik nam deze instelling al niet heel serieus. Dus neem net als altid zelf maar het heft in handen. Ik ga via de huisarts naar de kinderarts. De huisarts heeft het over bestralen en ik merk dat ik dat helemaal niks vind. Er wordt hier niemand bestraald. Bij de kinderarts vertellen ze me gelukkig dat er niet zoveel loos is en dat de bult in de gaten gehouden wordt. Dat stelt me gerust want we gaan over twee weken op vakantie.

Net voor de vakantie merk ik dat er een zwarte stip ontstaat in de aardbeienvlek. En dat mijn kleine meid er last van lijkt te hebben. Ik regel een spoed afspraak bij de kinderarts en zij bekijken hem nog voor ik in het vliegtuig stap.

Niks aan de hand mevrouw. Wij denken dat hij implodeert en dat hij snel weg zal zijn. Dat is goed nieuws denk ik nog.

Ze weet alle locals in te pakken

We zijn heerlijk op vakantie naar één van de Canarische eilanden. Uk geniet zichtbaar van het zwemmen en de aandacht die ze krijgt. Oma is ook mee en ze kan haar ogen niet van haar af houden. Met haar grote grijns weet ze alle locals in te pakken.

Ik merk dat haar bult open gaat en begint te pussen. Een heel klein beetje. Ik besluit het ziekenhuis in Nederland te bellen. Hun advies is het zo schoon mogelijk houden en zodra we weer in Nederland zijn op spreekuur te komen.

Het wordt van kwaad tot erger. Ik merk dat mijn mop haar buikje aanspant en haar nekje omhoog houdt tijdens het verschonen. Het doet haar flink zeer. Wat heb ik het te doen met mijn kleine grietje. Gelukkig gaan we morgen naar huis.

Bij thuiskomst wordt ik doorverwezen naar het Emma kinderziekenhuis. Daar zijn ze gespecialiseerd in dit soort zaken en daar gaan ze mijn kleine meisje helpen.

In de wachtkamer van het Emma Kinderziekenhuis is het al snel een realitycheck. Ik zie kindjes met wijnvlekken in hun gezicht en andere kinderen met ergere zaken. Ik weet dat het maar uiterlijk is. Maar ik weet ook hoe hard kinderen tegen elkaar kunnen zijn.

Heftige medicijnen

Na het eerste duidelijke gesprek over de aardbeienvlek wordt er besloten dat m’n uk aan de bètablokkers gaat. Dat is best een heftig medicijn voor zo’n klein kindje. Het is ooit per toeval ontdekt dat het de groei van de bult stopt. Dus ‘Lets go for it!’ En het werkt. De bult wordt niet groter.

Een klein jaar heeft ze de medicatie geslikt. Nu, nu ze bijna 3 jaar is wordt hij door de plastisch chirurg weggehaald. Ik ben blij, maar ook een beetje angstig voor de narcose. Ik kan me ook niet zo goed voorstellen hoe het er uit gaat zien zonder bult. Deze hoort nu op de één of andere manier bij haar.

Maar ik weet dat kinderen hard zijn. Het is nu de tijd. Ze heeft genoeg huid in haar nekplooi, ze zal er psychisch niet heel veel van mee krijgen en hij is weg voor ze naar de basisschool gaat.

Wordt vervolgt…

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Heb jij dit wel eens meegemaakt met je kindje?