Wat ik het meest mis sinds mijn scheiding
12 mei 2017 

Wat ik het meest mis sinds mijn scheiding

Het alleen zijn valt me in momenten zwaar. Men vraagt me dan soms wat is er zo zwaar? Is het mijn ex als persoon die ik mis, of is het iets dat ik mis?

Ik antwoord dan vaak dat ik mijn ex mis, maar dan vooral de affectie die ik kreeg, de aandacht. Als ik er lang over nadenk of over praat met mijn naaste omgeving dan duiden ze mij op de negatieve kanten van mijn ex. Inderdaad er was heel vaak ruzie en er waren heel vaak momenten dat hij die affectie niet kon geven. Hij had er minder nood aan dan ikzelf. Maar het klikte zo hard op vlak van het lichamelijke, de sex.

Ook nu nog zie ik hem vaak en is er af en toe nog sex, maar je voelt toch een afstand. Als hij geen nood heeft aan een dikke knuffel dan krijg ik er geen. En ik heb er nood aan, veel, altijd.
Ook met hem heb ik er deze week over gepraat en hij kon dit beamen. Hij zei zelf dat ik veel nood heb aan knuffels en hij niet altijd. Het heeft volgens hem te maken met een stuk uit zijn verleden. Ik kon er steeds mee omgaan binnen de relatie. Dit was ook helemaal de reden niet van onze scheiding.

Affectie een aandacht missen

Op seksueel vlak, bevestigen we beiden dat we nooit meer zo’n partner gaan tegenkomen. Het zat gewoon 200 procent goed. Vandaar dat we soms, maar vaker steeds minder, nog tussen de lakens belanden. Momenteel kan ik me ook niet inbeelden hoe het moet zijn om me opnieuw lichamelijk aan iemand te geven, die onzekerheid van een vetrolletje, het imperfecte lichaam.

Maar dit zijn zorgen voor later… Momenteel is het gewoon keihard en moeilijk om de affectie en aandacht te missen.

Wat ik het meest mis sinds mijn scheiding: de affectieZo komt het dat ik vaak nadenk hoe het later moet. Hoe ik sta tegenover een nieuwe relatie. Eigenlijk wil ik geen nieuwe relatie en zou ik verder alleen leven met en af en toe nog mijn ex in het leven. Maar ik voel dat hij mij aan het loslaten is en dat de afstand zo heel stilletjes groter aan het worden is. Dit maakt me onzeker, verdrietig, angstig. Het is niet ‘besproken’, ik voel het gewoon. Dit doet me zo hard nadenken over het ‘alleen’ zijn. Ik kan en wil alleen zijn, want ik geniet van die momenten en maak me mooi, ga met vriendinnen uit. Dit zou ik niet meer willen missen.

Het ideale plaatje

Dus misschien kies ik voor een LAT relatie en hoop ik iemand tegen het lijf te lopen die me al die aandacht en affectie kan geven. Zo af en toe samen logeren in de kindvrije weken en dan terug elk zijn huisje. Zou dat niet het ideale plaatje zijn?
Ach ik heb er geen flauw idee van. Ik heb er momenteel geen energie voor en leef van dag tot dag met zo af en toe nog mijn ex dicht bij mij. Ik zie wel.

Het laat niet na dat ik dagdroom van iemand die me vastneemt als ik aan de afwas sta, iemand die naast je zit in de zetel en je knuffelt. Ik ben misschien een sprookjesjager en zal eeuwig op zoek blijven gaan naar mijn prins. Net zoals een gezegde uit Engeland ‘You need to kiss many frogs before you find your prince”
Nu nog zien of ik ‘frogs’ tegen kom en werkelijk toelaat?

Over de schrijver
Leve
Door

Leve

op 12 May 2017

Heb wat frogs gekust. Maar werd steeds een desillusie rijker. Tref schijnbaar steeds de verkeerde. Nee dating land...moet je ook een beetje geluk hebben. Mis al ontzettend lang de affectie...omdat het er in mijn huwelijk helemaal niet was. Hij was koud en afstandelijk. Heb dat altijd moeilijk gevonden. Maar hij schijnbaar niet. Hij was gewoon koud van binnen. Hoop ergens nog een warme lieve man tegen te komen. Nee niet nu.....want ben de mannen een beetje spuugzat.

Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down