Zou het dan toch? Of word ik gewoon weer ongesteld. Mijn collega’s en vriendinnen die van het hele circus op de hoogte zijn vragen er ook steeds om.

Leuk dat zij met mij meeleven. Lief ook, maar soms. Ik ben er zelf al zo mee bezig en hoop het een beetje los te laten. Maar krijg op deze manier niet echt de kans.

Dit is nu de 4de keer dat ik hoop dat ik niet ongesteld word. Das toch gek. Al die jaren was je er mee bezig om dat juist wel te worden. En nu…Na drie keer een lichte teleurstelling probeer je je er toch niet zo mee bezig te zijn.

Ik draai gewoon mijn dienstjes. En ik ga door met m’n leventje zoals ik dat altijd deed. Maar ik voel me anders. Lichte buikpijn, chagrijnig en zweet me de rieftief.

Wat mág ik voelen?!

Yeah Wright!

Mijn buuf heeft al die tijd gezegd; Het gebeurt in september en het wordt een meisje! Nou we gaan het zien of ze gelijk heeft.

Nadat ik een selfie op Facebook zet reageert zij direct met een appje! Ik zei het toch… Jij bent zwanger! Yeah wright!! …alsof je dat dan nu al zou kunnen zien.

Eierstokken cake

Ik probeer het van me af te zetten. Ik moet immers nog een hele week wachten. Maar dan komt op woensdag een telefoontje. Mijn tweede moeder, mijn klaagmuur, degene die alles altijd relativeert en degene die ooit mijn luiers nog heeft verschoond is plotseling overleden. Tante Suus…

Vorige week hebben we het nog over het insemineren gehad. Had ze eierstokken cake! De witte cake met chocola in het midden in de vorm van eierstokken. We hebben er om gegierd. Waarom nou net nu? Waarom nou net nu dat ik bezig ben met nieuw leven?

Ik zag haar  gewoon met mijn spruit naar theaters gaan, bossen in en kinderfilms kijken. Dit was niet de afspraak! Dit is niet eerlijk!

Op slag kon ik het helWat mág ik voelen?!e gebeuren naast me neer leggen. Ik heb me, samen met hele lieve mensen, gestort op het regelen van haar uitvaart.

Maar die dag komt. Die dag waarop ik erachter kom of ik wel of niet zwanger ben. En die dag was de dag vóór de crematie.

Een tweede streepje

Daar zit ik dan, op de wc. Deze handeling heb ik nu al zo vaak gedaan, zowel met de ovulatietesten als met de zwangerschapstesten. Ik plas in de urinecontainer en hou de strip erin. Probeer niet de hele tijd te kijken. Want het zal toch niet. Maar voel me toch anders deze keer. Maar dat is ook niet gek, er is zoveel gebeurt deze week.

Er komt gewoon een lichtroze tweede streepje, zie ik het goed?! Ik geloof het niet zo goed en app mijn buurvrouw om met me mee te kijken.

Ze kijkt naar de strip. Ze kijkt mij aan en voordat ze überhaupt iets zegt heeft staat ze te dansen in mijn huiskamer. Ik krijg een kus en besef me heel langzaam dat het dan wel eens raak zou kunnen zijn. Nog steeds draait mijn buuf rondjes in de huiskamer met de zwangerschapstest, mijn test. Ik moet hem nog eens zien. Ik moet het gewoon zeker weten. Het klopt……. 2 streepjes. Oh god….Ik ben blij. Zo blij…maar mag dat nog? Ik ben net een heel belangrijk iemand in mijn leven verloren. Ze zou hier ook zo blij mee zijn geweest. Wat een puinhoop van emoties. Wat mág ik voelen? Ik weet het even niet meer. Maar ik weet wel dat ik zwanger ben. Hartstikke zwanger! Er komt een kindje…pfff en ik zal de wereld laten zien dat ik dat kan.

Ome Leo of Opa Leo?

Later die dag sta ik naast de kist van haar. Ik vertel het aan de kist. En voel eigenlijk direct hoe stom dat is. Dus ik vraag Leo, tante Suus haar weduwnaar, of hij heel even tijd voor me heeft. Is het gepast? Geen idee. Maar wilde het wel al vertellen. Tante Suus heeft hem vast verteld van de donor jacht en de ongemakkelijke inseminaties. Ik vraag hem quasi nonchalant of hij Ome Leo wil worden of Opa Leo.

Ome Leo wordt het. En hij huilt weer…. Niet alleen uit verdriet neem ik aan. Ik denk dat Tante Suus dit stiekem allang wist…