Over Posttraumatische stress (PTSS) heb ik in eerdere blogs ook geschreven. Dit stukje blijft voor veel mensen gevoelig en onbegrepen. Het heeft me zeker veranderd in mijn manier van denken en doen.

Het is een periode geweest waarbij ik veel zwakte voelde. Je hebt gedachtes die je normaal nooit hebt. Je weet dat het niet oke is om ze te hebben, maar je kan er niks aan doen.

Voor de buitenwereld is het hard. Ze denken als je net bevallen bent : je hebt een gezond kind. Je mag er niet over zeuren dat je je kind even niet wilt zien. Jij moet je gevoelens maar opzij zetten en al het aandacht gaat naar het kind. Jij moet vrolijk zijn en iedere dag zin hebben en blij zijn dat er visite voor je komt. Jij moet je maar in bedwang houden en zorgen voor je kind zoals de buitenwereld dat van je verwacht.

PTSS heb je natuurlijk in heel veel vormen. Ik denk dat we het er allemaal mee eens zijn dat er  2 woorden zijn die ons samenbrengen. Onbegrip & schaamte.

Niet alleen onbegrip naar de buitenwereld toe, vooral ook naar onszelf. Wij willen ons helemaal niet zo voelen. Wij hebben iets meegemaakt dat voor ons hoofd en lichaam te snel ging. Te veel in 1 keer wat wij niet kunnen verwerken. Wij schreeuwen om hulp, worden uitgemaakt voor gekke mensen en je voelt je zo alleen. Het woordje begrip is iets wat mensen niet willen weten of zich niet in willen verdiepen. Wij met PTSS schamen ons voor onze eigen gedachten.

Ik wil even stilstaan bij die mensen die het nu hebben of hebben gehad. Je kan wel zeggen dat je je niet hoeft te schamen en dat er genoeg begrip is ervoor. Dan zou ik liegen. Schaamte en onbegrip hebben een behoorlijke invloed op je leven op dat moment.

Je schaamt je voor je eigen gedachten. Waarom kan ik niet gelukkig zijn? Waarom is dit mij overkomen? Waarom heb ik zulke rare gedachtes waar ik zelf niet eens van weet wat ik ermee moet? Ik wil helemaal niet zo denken, hoe kom ik er vanaf? Hoe moet ik dan verwachten dat andere mij zullen begrijpen hierin? Iemand die nog nooit PTSS heeft gehad, zal het nooit begrijpen. Bijvoorbeeld  mijn ex.zen

Ook het woordje schuldgevoel kan zeer hoog meespelen in PTSS. Vooral de vorm die ik heb gehad.

Als ik kijk hoe enorm sterk ik ben geworden de afgelopen jaren, ben ik er misschien nog steeds niet trots op (misschien nog steeds een stukje schaamte erbij) dat stukje van me leven. Ik heb het wel een plekje kunnen geven.

PTSS is een ziekte, het overkomt je of het overkomt je niet. Het is niet voor niks dat je het hebt. Je hebt een momentopname gehad van iets heftigs en jij als persoon kan weer opnieuw leren om van jezelf te houden. Ik heb weer een kans gekregen om mezelf weer helemaal tot de top te voelen. Onthoud 1 ding: verwacht niet van mensen dat ze het zullen begrijpen. Mensen zijn liever naïef en hebben zo weer een reden om je naar beneden te halen. Focus je op jezelf en blijf vooral heel dicht bij jezelf.

Ik ben het waard, jij bent het waard.

Wat openhartig geschreven. Herkenbaar voor sommigen van jullie? Deel het met ons en laat een reactie achter.