We komen er samen wel uit
26 september 2015 
3 min. leestijd

We komen er samen wel uit

Ik kwam net uit een hele zware relatie toen ik de vader van mijn dochter leerde kennen. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht, en nu ik er zo over nadenk is die liefde er voor mij nog steeds.
 Misschien kwam het doordat mijn vorige relatie zo slecht was, maar ik voelde me net een prinses als hij bij mij was. Hij nam me mee uit eten, betaalde alles en vertelde me elk uur hoe mooi ik wel niet was. Toen ik 8 maanden later zwanger bleek te zijn was ik bang. Maar alleen bang voor de mening van mijn familie, niet bang dat hij weg zou gaan.

Ik stuurde hem een foto van de test en hij zei: “We komen er samen wel uit”.

Een pak van mijn hart. Hij zou heel goed voor ons zorgen. Dat dacht ik echt! 
Toen hij daarna dagen niet tegen mij
praatte dacht ik dat hij geschrokken was en wat tijd nodig had voor zichzelf. Ik moest ook wennen dus ik gunde hem zijn tijd.

De dagen radio stilte werden weken en later zelfs een paar maanden. Ik denk dat ik ruim 4 maanden zwanger was we komen er samen wel uit 2toen ik hem weer zag, oh wat had ik een vlinders in mijn buik. Met deze geweldige man ga ik een kindje krijgen!
Toen we eenmaal ergens zaten om rustig te praten werd het al snel duidelijk dat we niet samen voor ons kindje gingen zorgen en dat ‘we komen er samen wel uit’ iets anders voor hem betekende dan voor mij. Ik had ontzettend veel pijn en verdriet maar ook nog steeds de hoop dat naarmate mijn buik zou groeien zijn liefde voor ons mee zou groeien.

Die hoop vervloog toen ik 7 maanden zwanger was en erachter kwam dat hij verloofd was met een andere vrouw

in het land waar hij oorspronkelijk vandaan komt.

Hij ging ons echt verlaten. Sterker nog: hij ging een heel ander leven starten met iemand anders!
Ik ben zo boos geweest, hij had me nooit verteld over haar, zelfs niet toen hij hoorde dat ik zwanger was.
 Met alle hormonen die door mijn lijf gierden heb ik de keuze gemaakt contact te zoeken met zijn vader via Facebook. Ik wilde niks, behalve mijn verhaal doen, vertellen over het kindje dat in mijn buik groeide maar waar zijn zoon niet voor wilde zorgen. Ik we komen er samen wel uit 1 heb nooit een reactie gehad maar ze weten dat ze bestaat en dat is wat ik wilde. Mijn dochter is nu anderhalf. Haar vader heeft haar in het eerste jaar 8x gezien en woont nu alweer een halfjaar in het buitenland.

Ik had nooit verwacht dat ik op mijn 19e zwanger zou raken en al helemaal niet dat ik dan alleenstaande moeder zou worden maar ik denk dat (bijna) niemand dat aan ziet komen.


Spijt heb ik geen moment, niet van mijn tijd met hem en al zeker niet van de geweldige tijd die ik heb met mijn dochter.

En gelukkig ben ik een single mom met een geweldige familie die mij altijd helpt wanneer dit nodig is.

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 26 Sep 2015

Hoi Lindy, Wat mooi geschreven zeg! Heel knap dat je alles alleen doet. Ik zie uit naar je andere blogs :). Groetjes, Anne

Anonymous
Door

Anonymous

op 26 Sep 2015

Hay Anne! Wat een lief berichtje dankjewel!

Reactie plaatsen