Zoals we allemaal vast weten is het zijn van een alleenstaande ouder niets nieuws of bijzonders meer in deze maatschappij. Mensen scheiden bij de vleet, gaan uit elkaar en ook het alleenstaande ouderschap van start af aan is upcoming. Er is dan ook geen taboe meer om er openlijk over te spreken, over je eigen leefsituatie of wat er speelt in je leven. Tuurlijk ervaren sommige mensen nog een drempel, bijvoorbeeld als iets nog heel vers is of ze zich er wellicht nog voor schamen.

Ik merk in mijn omgeving dat mijn familie-, vrienden- en kennissenkring heel gemêleerd is. En ik zie dat ook bij mensen die ik niet ken, die ik toevallig op een verjaardag ontmoet, op een feestje, mee in de supermarkt sta te kletsen of toevallig op een bankje in het park ontmoet.

Ik hou van gesprekken, van dialogen tussen twee mensen, en bij voorkeur dialogen die verder gaan dan een gesprekje over het weer. En zo leer ik dus best veel van de wereld, puur door de verhalen van anderen. Zo was er heel wat jaren geleden een man die ik op het fietspad tegenkwam (!). Ik ging naar huis uit mijn werk en hij fietste naar zijn vakantie-adres. We raakten aan de praat over wat hij allemaal ging doen en we genoten van elkaars openheid. Hij was ongeveer 40 jaar ouder dan dat ik toen was, maar het voelde heel erg waardevol.

We zijn allemaal goed! Is dat niet fijn?

Op een ander moment zat ik op een bankje in het park. Mijn kids speelden in de speeltuin en ik ging naast een vader zitten. Zijn kids waren ook aan het spelen en we raakten aan de praat. Over het leven als gescheiden ouder van mijn kant en hij over zijn onstabiele werksituatie. Ik houd ervan! En dat straal ik blijkbaar ook uit, want mijn dochter kwam naar ons toe en zei tegen hem: ‘Ben jij ook gescheiden?’ Nog altijd kletsen we kort als we elkaar zien of zeggen elkaar enthousiast gedag.

Het mooie aan het ontmoeten en leren kennen van mensen, is dat ik ook steeds meer mezelf leer kennen. Ik zie dingen bij anderen en voel of dat wel of niet bij mij past. En zelfs of ik die mensen wel of niet actief in mijn leven wil hebben. Als gescheiden ouder trek je gesprekken met andere gescheiden ouders aan, zo ook bij Happy Single Moms natuurlijk.

Een breuk gaat vaak niet heel vredelievend, er is iets stuk gegaan wat vooraf niet de bedoeling was en dat gaat vaak gepaard met pijn, ruzie in sommige gevallen.

Helaas zie ik of hoor ik ook nog jaren later heel veel wrok bij mensen, ze blijven zich opwinden. Ik heb mezelf geleerd heel goed los te kunnen laten. Want zoals ik eerder al aangaf, ik heb een keuze. De keuze om iemand in mijn leven toe te laten en ook de keuze in hoe actief dat is. En jaren geleden maakte ik de keuze om iemand niet meer naast me te hebben. Was diegene daar blij mee? Nee, natuurlijk niet. Emoties liepen hoog op op sommige momenten.

We zijn allemaal goed! Is dat niet fijn?

Ik heb heel wat dingen het ene oor in en het andere oor uur laten gaan. Vrienden vonden dat ik wellicht te soepel was, maar ik deed alles voor 1 ding: rustig leven en gelukkig worden, samen met mijn kids. Ik heb leren vergeven en kon dat behoorlijk snel.

Vergeven is een groot goed, het maakt je rijker en je staat vol liefde in het leven.

Ik leef met het idee dat iedereen goed is zoals hij is. En iedereen heeft zijn of haar flaws, niemand is perfect. Ik probeer weinig te oordelen en mensen in hun waarde  te laten. Ik probeer diverse mensen te ontdekken en daarmee ook de wereld te ontdekken, in al zijn diversiteit. Ik ga er in de meeste gevallen ook vanuit dat iedereen doet wat hij kan binnen zijn macht. Uitzonderingen als agressie en dat soort zaken daargelaten natuurlijk. Ik heb dat nooit meegemaakt, dus kan me voorstellen dat dat anders ligt.

Ik denk dat als we elkaar meer accepteren zoals we zijn, het beter zou gaan in deze wereld.

Ik zelf moet er niet aan denken als we allemaal hetzelfde zouden zijn. Pffff allemaal mensen zoals ik, die graag praten, veel nadenken, emotioneel zijn hahahaha, doe maar niet.

Tuurlijk kan je botsen met andere mensen als er verschillen zijn, dat hoort erbij, maar ook dat maakt het spannend en het maakt deel uit van het leven om daarmee om te leren gaan.

Accepteren kan je leren, ik ben ervan overtuigd.

Ik hou van mensen, mensen die allemaal goed zijn zoals ze zijn. Jij bent jij en ik ben ik, veel mooier dan dat wordt het niet! Geniet, leer en maak plezier met elkaar. En vind je weg met mensen die in je leven zullen blijven, maar waarbij het lastig is, zoals bijvoorbeeld een vader van je kinderen, er is een manier om ermee om te gaan zonder frustratie, je moet soms even zoeken, maar het is er, als je maar goed genoeg zoekt.

Hoe laat jij situaties los? Lukt het jou om mensen te vergeven en om ze te accepteren om wie ze zijn? Laat een reactie achter of praat mee op de community