Weemoed

Vanuit het raam kijk ik uit op de voetbalvelden.
Langs de kant staan ouders te koukleumen. Blazend in hun handen, wippend van ’t ene been op ’t andere. Hoe vaak heb ik daar wel niet gestaan? Ontelbare keren…

Het brengt me terug naar jaren geleden. De oudste twee jongens op voetbal, m’n dochter op jazzballet en m’n jongste zoon op zwemles.
Het leven bestond voor een groot deel uit wegbrengen en ophalen.
taxi mamaEn dan de was die erbij hoorde. Stinkende voetbalkleren en oneindig veel handdoeken. De machine draaide overuren.
Ik bedenk me dat ik echt een heel druk leven had en toch heb ik dat niet zo ervaren..
Gek hoe alles anders is als je er middenin zit.

Toen de kinderen klein waren, was ik thuis. Fulltime moeder en huisvrouw. Heel ouderwets en heel fijn. Dat kon toen nog en ik ben blij dat ik ’t zo heb kunnen doen.

De jongste zat al een tijdje op school toen ik een opleiding ging volgen. Doordat ik op m’n zeventiende moeder werd, was dat er nooit van gekomen. Dan maar als moeder met een stel kinderen.
Het was nog best een heel gedoe. Leren, huiswerk maken en op een bepaald moment erbij gaan werken.

Het was veel maar het is me gelukt. Groot voordeel was dat ik er toen niet alleen voor stond. Weet niet of ik ’t dan ook voor elkaar had gekregen.

De periode alleen met de kinderen was best moeilijk. Het regelen, plannen, overleggen en omgaan met ’t schuldgevoel dat ik er niet altijd kon zijn. Niet in de positie zijn bij je zieke kind te blijven omdat je moet werken. Dat soort dingen. Dat is voor elke moeder een rot gevoel. Hoef je eigenlijk niet eens single mom voor te zijn.

Ik werkte in die tijd als begeleider op een woongroep voor mensen met een verstandelijke beperking. Onregelmatige diensten, gemiddeld 28 uur per week, verdeeld over 4 dagen.
Als ik een late dienst had gehad, gevolgd door een vroege, zag ik mijn kinderen zo twee hele dagen niet.

aa8cf0053eef491e5f785db58803321fDat was heel raar. Van fulltime moeder naar iemand die altijd aan ’t werk was. Wat in werkelijkheid natuurlijk best meeviel maar zo voelde dat.

Ik heb dat niet heel lang volgehouden. Ik vond een baan in een leuke winkel in ’t centrum en ben daar gaan werken. Altijd dezelfde dagen en uren, regelmaat en lekker dichtbij de kinderen.

Die jaren liggen nu ver achter me. Mijn leven ziet er totaal anders uit.
Drie van de vier kinderen zijn de deur uit.
Ik ben intussen oma en mijn ”werk” bestaat uit op mijn twee kleindochters passen.
Als ’t nu druk is, zoals vandaag, is dat omdat het hele spul op visite is en blijft eten. Iedereen gaat ook weer naar huis. Er zijn nu momenten van volledige rust en stilte. Ik heb daar heel erg aan moeten wennen.

Ik betrap mezelf erop dat ik vaak met weemoed terug denk aan de tijd dat ze klein waren. Maar zo is ’t ook goed.

Ik ben nog steeds de spil van mijn gezin, de lijm die het boeltje bij elkaar houdt.
En ik houd van dit zootje ongeregeld!

Zie ook: Alleenstaande moeder en onregelmatig werken

Ben jij al lid van onze community? Meld je nu aan en praat mee met alle andere single moms.

Over de schrijver
Reactie plaatsen