De weg naar zelfstandigheid
04 juli 2016 
3 min. leestijd

De weg naar zelfstandigheid

Vroeger, toen ik een jaar of onbezonnen was, wilde ik wel naar de kunstacademie. Beetje tekenen, schilderen. Het leek me héérlijk… Het begon bij de MAVO en het besef dat wat ik wilde niet kon met dat diploma. Ik moest op zijn minst HAVO hebben. Dus dóór leren. Eenmaal op de HAVO twijfelde ik enorm tussen een opleiding in de kunsten of een opleiding tot operatieassistent. Mijn papa zei toen (en wel vaker, overigens) dat ik moest zorgen dat ik mezelf kon onderhouden. Nooit op andermans zakken teren, leerde hij me. Hoe ik, ergens half met mijn hoofd in de wolken, het verstandige besluit heb kunnen nemen voor de opleiding Operatie assistent te gaan, is me nóg een raadsel. Maar ik ben blij dat ik het gedaan heb.

image-4358291

De weg naar zelfstandigheid

Tijdens mijn HAVO periode waren er een aantal dingen heel belangrijk. Vriendinnen, jongens, spijbelen, roken en zo af en toe een jointje. De HAVO was tof dankzij de lessen Kunstgeschiedenis en Ziekteleer, beroepsgerichte vakken die bij ons mogelijk waren. En ergens tussen al die loze belangen heb ik verstandige keuzes gemaakt. Ik ben een echte opleiding gaan doen. Zo’n grote mensen dingetje. Eentje waar mijn vader heel trots op was, en ik vond dat belangrijk. Ik was namelijk best kunstzinnig, had alleen geen flauw benul wat ik daarmee wilde. Ik was nou ook weer niet de beste van de klas, prutste maar wat aan en vond alles eigenlijk wel leuk. Zo lang ik maar met mijn handen bezig was en in mijn eigen wereldje kon verdwijnen. Dus een redelijk mirakel dat ik voor de Opleiding operatie assistent koos. Hoewel die opleiding me ook niet helemaal van een leien dakje ging, haalde ik mijn diploma toch maar mooi. Het was een van de laatste dingen die mijn vader mee kreeg. Ik wist dat hij apetrots was. Kort daarna zaaide zijn kanker uit naar zijn prachtige brein en wist hij helemaal niks meer. Hij overleed aan het eind van die zomer…

naamloos

De weg naar zelfstandigheid

Met mijn diploma op zak en mijn ziel onder mijn arm dook ik in de grote mensen wereld en leerde ik al snel dat dit beroep zo gek nog niet was. Ik deed er nog wat opleidingen bij, werkte en leerde in verschillende ziekenhuizen en maakte uitstapjes naar de detachering en sales. De sales was overigens niet echt mijn ding. De kokerrokjes en pumps voelde alsof ik als walrus in een tutu het podium op werd geschoven. Mijn communicatieve skills hebben licht autistische trekjes. Combineer die twee en je hebt een accountmanager van niks. Dat duurde overigens een jaar, en daarna vloog ik weer terug naar waar ik goed in ben. De operatiekamers. Een apart wereldje, met aparte mensen. Daar pas ik prima tussen met mijn gekke trekjes en bijzondere voorliefdes.

Maar bovendien zorgt mijn baan ervoor dat ik het red. Het zorgt ervoor dat ik een zelfstandige vrouw ben, geen hand hoef op te houden of een man
nodig heb die voor me moet zorgen. Het zorgt ervoor dat ik in mijn eentje, met een kind, een huis heb kunnen kopen. Dat ik mij niet iedere maand zorgen hoef te maken over de DHL bezorger die hoofdschuddend het zoveelste pakje komt bezorgen. Ik kan, met beleid, goed en relaxed leven. En dat is een enorm voorrecht. Dat besef ik me maar al te goed. En dat voorrecht heb ik aan mijn lieve papa, zijn wijze woorden destijds, en mijn gezonde verstand te danken.

Wat zijn jullie ervaringen en wijsheden die je hebt meegekregen van je ouders? Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder.

Over de schrijver
Reactie plaatsen