Ik ben geen schrijver van beroep en schrijven doe ik puur omdat het mijn hobby is. Enerzijds is het een vorm van therapie, lekker van me afschrijven. Dan natuurlijk de vraag; waarom schrijf je een blog die de hele wereld kan lezen en niet gewoon in een dagboek? Omdat ik daarnaast een exhibitionist ben. Niet schrikken, ik loop niet naakt op straat en ben niet zo’n exhibitionist. Maar ik vind het wel leuk om gelezen te worden. Dagboeken werken bij mij niet. Dat hou ik een paar dagen vol en daarna heb ik weer een dagboek met een paar geschreven woorden in de kast liggen.

BAM 1Anderzijds omdat ik een groot voorstander ben van ‘kwetsbaarheid’. Ik ben van mening dat het juist goed is als men zich wat meer kwetsbaar durft op te stellen. Als je op facebook schrijft wat een geweldige dag je hebt gehad of hoe blij je bent, dan is dat okay. Maar oh wee als je op facebook schrijft dat het helemaal niet zo okay met je gaat (bijvoorbeeld een depressie), dan zijn mensen al snel geneigd om te denken… “kijk uit wat je schrijft op fb, het is openbaar en je legt je privéleven op straat.”

Ik ben gewoon niet geboren met een schaam-gen, dus wat ik al eerder zei… ik ben heel open over mijn privéleven. Ook omdat dit bij het echte leven hoort en op sommige dingen geen taboe zou moeten liggen.

Toch ben ik mede daarom gestopt met facebook. Ik ben het zo zat dat mensen mij waarschuwen dat ik zo open ben. Of dat ze lichtelijk of gewoon overduidelijk laten merken dat ze het toch wel raar vinden dat ik veel van mijn privéleven deel. Dus als facebook alleen bedoelt is voor de oppervlakkige meldingen, dan passen facebook en ik gewoon niet meer bij elkaar.

Mijn openheid  heeft daarnaast ook te maken met mijn opvoeding. Ik heb mijn openheid overigens niet meegekregen van allebei mijn ouders, want mijn vader is ook wel gesteld op zijn privéleven en hij vindt het ook niet zo heel erg fijn dat ik zoveel info met de wereld deel. Nou, ik denk vooral omdat hij bang is dat er misbruik van gemaakt kan worden. Mijn vraag is dan… waar kan men dan misbruik van maken? De info dat ik een kind wil, de info dat ik geen liefde heb kunnen vinden, de info dat ik nu door een moeilijke tijd ga? Wat wil men dan doen met die info? En waarom is deze informatie over mijn privéleven anders dan dat van een stelletje die aankondigt om te trouwen of van plan is aan kinderen te beginnen.

Omdat het minder kwetsbaar is om te zeggen dat je gelukkig gaat trouwen i.p.v. om te zeggen: “shit, ik heb de liefde nog niet gevonden, maar ik wil wel graag een kind.”

Terug naar mijn opvoeding. Wij woonden met zijn vieren heel knus in een driekamerwoning. Er waren maar twee slaapkamers en mijn ouders sliepen in de huiskamer die door een grote kledingkast werd gescheiden. Ik lig soms in een deuk als iemand met een leuke ruime eengezinswoning bij het tweede kind zegt: “Het begint nu wel erg klein te worden!” Maar dat terzijde. In mijn ouderlijke huis woonden we hutje-mutje. Mijn broertje en ik hadden onze eigen kamer waarin we ons konden terugtrekken, maar op de één of andere manier bemoeiden wij toen al heel erg met elkaar. En deelden we ook alles met elkaar. Geen geheimen.BAM

Men is zo’n gezin niet zo gewend. Wij werden er in het ziekenhuis op gewezen dat wij geen doorsnee familie zijn. Een arts had wat moeite met mij omdat ik mij zo met mijn broer bemoeide. De artsen zijn gewend dat de patiënt het woord heeft, vooral als de patiënt zelf mondig genoeg is. Voor de artsen dus apart om mee te maken dat er naast mijn broer twee bemoeials van vrouwen zitten die ook steeds het woord nemen.  En daar zijn mij broer en ik ons heel erg van bewust en daar lachen we dan ook wel trots om. Dat de manier hoe wij close zijn met elkaar, niet zo vanzelfsprekend is en dat de band die wij met elkaar hebben, heel bijzonder is.

Er is nog een reden waarom ik zo graag over mijn plannen wil bloggen.

Ik wil graag mensen inspireren omdat ik trots ben hoe ik in het leven sta. Ik ben blij dat ik mij niet schaam om naar een spermabank te gaan en dat het mij niet weerhoudt omdat het niet traditioneel is.

Weg met taboes! Laat je wens om moeder te worden niet afhangen van wat andere mensen hiervan vinden. Schaam je er alsjeblieft niet voor.  En ik ga er niet om liegen, het is som heus wel confronterend voor mezelf dat ik de stap hem moeten zetten naar een spermabank. Maar dat is puur omdat ik het liever anders had gezien. Omdat ik graag liefde van een man had gewild (al zullen relaties ook niet altijd over rozen gaan). Maar ik laat mij niet beiden ontzeggen omdat de liefde niet op mijn pad is gekomen.

En nee, ik ben geen Linda de Mol of ander publiek figuur, dus wat denk ik wel niet dat ik als doel heb mensen te inspireren (dit bedoel ik sarcastisch)? Op de één of andere manier merk ik ontzag bij ‘het normale volk’ als een publiek figuur zich kwetsbaar opstelt in een column. Maar als een simpele ziel zoals ik me kwetsbaar opstel… dan overal waarschuwingstekens!

BAM 2Zo was pas Halina Reijn ‘hot news’ bij de Wereld draait door. Zij heeft een column geschreven over dat zij zich ineens realiseerde dat zij ongewild kinderloos is. Zij heeft voor zichzelf besloten dat alleenstaande moeder niet bij haar past en zij is nu in de rouw omdat het niet gelukt is. Iedereen had het erover… “wow, dat ze daarvoor uit komt. Wat dapper dat ze zich zo kwetsbaar opstelt.” Zelfs de mensen die mij regelmatig waarschuwen voor mijn openheid op het openbare net.

Mijn boodschap (ooit) aan mijn kleine: ‘wees trots op je kwetsbaarheid, je kan en mag het delen. Met wie je maar wil. En tuurlijk is het ook okay als jij je kwetsbaarheid niet met de wereld wil delen. Doe waar jij jezelf prettig bij voelt, maar heb altijd respect voor de ander.’