Een paar jaar terug had ik een gesprek met iemand die zei dat ze haar werk niet leuk vond en nooit leuk heeft gevonden. Ze was echter niet van plan op zoek te gaan naar iets anders, want ze had eindelijk vastigheid in de vorm van een vast contract. En dat wilde ze behouden zodat ze samen met haar man een gezin kon stichten. Werk en moederschap…

Ik weet nog heel goed dat het een flinke discussie werd, want ik begreep er geen fluit van. Ik verafschuwde het hele idee om het veilig te spelen en daarvoor in ruil ongelukkig te zijn op je werk. Ik had ooit een baan waar ik verre van gelukkig was en toen is mijn voornemen ontstaan om nooit werk te doen waar ik doodongelukkig van word. In ieder geval niet als het niet noodzakelijk is en het anders kan. Want natuurlijk begrijp ik dat het voor genoeg mensen soms niet anders kan omdat er nu eenmaal brood op de plank moet komen en de rekeningen op tijd betaald moeten worden. Alleen bovengenoemde was voor mij niet een gegronde reden omdat zij samen met een partner is en ze niet in haar eentje kostwinnaar is. In mijn optiek kan je dan meer risico’s nemen en overgaan naar een baan met jaarcontract die je wel leuk vindt. Daarbij wel opgemerkt dat ik niet in iemand anders portemonnee kan kijken en dat ik ook niet het recht heb om andersmans keuzes te bekritiseren en te veroordelen. Alleen vond ik het gewoon erg voor haar dat ze ongelukkig was op het werk en had ik ergens toch het idee dat het niet nodig was op die manier.Alleenstaande moeder Natahalie 1

Waarom denk ik zo? Enerzijds omdat ik altijd al carrièregericht geweest ben en mijn werk heel belangrijk vind. Anderzijds omdat je de meeste tijd van je leven op je werk doorbrengt en als ik daar elke dag met tegenzin naartoe zou moeten, ik daarbuiten geen leuk mens zou zijn. Laat staan een leuke moeder.

De grote les in deze is: “zeg nooit nooit”, want ik begin haar toch wel een beetje te begrijpen. Met nadruk op ‘een beetje’, dat dan weer wel. Ik begin die angst nu ook wel een beetje te voelen. Ik ben het nog steeds niet helemaal met haar eens, maar ik begrijp haar nu wel wat beter. Ik doe nu werk waar ik blij mee ben en waar ik normaal gesproken met plezier naartoe ga. (Nu dan even niet, maar dat heeft met mijn privé-omstandigheden te maken en niet met de functie) En daarbij heb ik een vast contract. Perfecte omstandigheden om alleenstaande moeder te worden. Je hoort de ‘maar’ wel aankomen… (ik moet er echt op letten dat ik het woord ‘maar’ wat minder gebruik, ik ben namelijk een ‘maar’-addict. Dat zegt ook wel weer iets over mij, maar dat terzijde). Maarrrrr… hier komt mijn gave weer om de hoek kijken om ver vooruit te kijken en mij al druk te maken om iets wat nog niet speelt en misschien ook nooit gaat gebeuren.

Straks ben ik alleenstaande moeder met leuk werk en een vast contract. Wat als er een moment gaat komen dat ik mijn werk niet meer leuk ga vinden? Ik kan mij voorstellen dat ik dan minder snel geneigd ben om een vast contract op te geven. Ik ben dan tenslotte niet meer alleen verantwoordelijk voor mijn eigen welzijn, maar ook voor de welzijn van mijn kind. Mijn kleine is tot de volwassen fase afhankelijk van de keuzes die ik maak. Dat is nogal wat. Een moeder zonder inkomen EN zonder partner met inkomen EN zonder stinkend rijke ‘sucardaddy’ (grapje)… zo’n risico kan ik toch niet zomaar nemen? Of wel?

Eigenlijk vind ik nog steeds dat ik zo’n risico moet kunnen nemen, zonder natuurlijk eerst mijn oude schoenen weg te doen. De vraag is alleen, durft deze verantwoordelijke controlefreak zo’n stap straks ooit nog wel te nemen? Of word ik straks iemand die tot aan haar pensioen dezelfde functie behoudt omwille van veiligheid en zekerheid? I hope not. Ik erger me altijd kapot aan gedemotiveerde mensen die het allemaal wel best vinden. Daar ben ik zo allergisch voor.

De realiteit is echter; hoe leuk ik mijn werk nu ook vind, het is een gezonde situatie om ooit een keer uitgekeken te raken op je functie en iets nieuws te willen. Met geluk is er dan iets interns, maar anders moet je het toch buiten de deur zoeken. En bij een nieuwe organisatie start je standaard met een jaarcontract. Het kan gebeuren dat er na een jaar geen klik is (al is mij dat nooit overkomen) of dat de organisatie wegens financiële omstandigheden je contract niet kan verlengen. Dan ben je toch mooi de sjaak. Het zijn nu toch echt niet de tijden om makkelijk een nieuwe baan te vinden.

Alleenstaande moeder NathalieMisschien vraag jij je nu af waarom ik mij hier nu zo druk over maak? Ik vind dat als je BEWUST alleenstaande moeder wil worden, je over dit soort zaken moet nadenken. Je kan niet meer roekeloos zijn. En de vraag is… heb ik dat ervoor over? Vorige week hebben jullie gelezen dat ik mijn eerste inseminatie achter de rug heb, dus een dikke vette JA!! Ik wil dolgraag moeder worden.

Maar verder wil ik toch gewoon bij mijn standpunt blijven. Dat is tenslotte ook zo eerlijk naar mijn huidige en toekomstige werkgever(s). En ik wil een “happy single mom” zijn en blijven en daarbij hoort ook een leuke baan. Ik wil er daarom op vertrouwen dat als ik ooit mijn vaste contract inruil voor een jaarcontract en het toch misloopt, ik altijd wel weer op mijn pootjes terecht kom. En dat wil ik mijn kind later ook meegeven. Doe zoveel mogelijk wat je leuk vindt! Tuurlijk moet je verstandige keuzes maken, maar soms ook risico’s nemen om je dromen waar te maken.

Ik ben wel benieuwd hoe single moms dit zien. Herkennen jullie mijn zorgen? Kies je liever voor zekerheid? Of durf je een risico te nemen?

Liefs Nathalie