Werk en ouderschapsverlof
29 juni 2015 
4 min. leestijd

Werk en ouderschapsverlof

Werk en ouderschapsverlof…

Het is weer zover. De tweede ronde is aangebroken. Ik ben alweer drie dagen met mijn ovulatietesten in de weer en dit keer doe ik er netjes één per dag. Ik merk dat ik nu toch wel minder obsessief gedrag vertoon als de eerste keer. Ik heb ondertussen ook wat meer kennis opgedaan en ik begrijp nu veel beter hoe het allemaal werkt. En of je nou wel of niet bezig bent met zwanger worden, het is best interessant om je eigen lichaam te leren kennen. Als ik het er met andere vrouwen over heb, dan merk ik dat heel weinig vrouwen weten hoe hun vrouwelijke lichaam werkt. We hebben vroeger tijdens biologie denk ik niet heel goed opgelet.

Dat is toch eigenlijk apart. Dat wij als vrouwen (herstel: dat veel vrouwen) niet volledig op de hoogte zijn van de bloemetjes en de bijtjes en dat we er ons pas in gaan verdiepen als we wanhopig zwanger willen worden

Een paar blogs terug had ik geschreven dat ik wegens te weinig geld gekozen heb voor een anonieme donor. Voordat deze werd gepubliceerd had ik zelf al besloten om niet meer voor een anonieme donor te gaan. Ik heb geen spijt van mijn eerste poging met anonieme donor. Ik stond er toen op die manier in. En het is nog steeds prioriteit nummer één om zo snel mogelijk zwanger te worden omdat ik het contact tussen mijn kind en zijn oom belangrijker vind, dan de informatie die mijn kind op zijn of haar 16de krijgt. En ik geloof ook nog steeds in wat ik zei over de donor. Hij gaat geen vaderrol vervullen in het leven van mijn kind en ik wil hem ook niet de titel van vader geven. Dus zou het niet anders kunnen, dan zou ik toch blijven kiezen voor de anonieme donor.

Ondanks dat ik ergens ook wel vond dat ik egoïstisch was met het nemen van zo’n beslissing. Toch nam ik heel bewust en welwillend de keuze om egoïstisch te zijn. Ook weet ik dat ik daarmee een bepaald beeld over mezelf heb geschept bij een aantal lezers. Ik begrijp hun punt van kritiek echt wel, maar zij staan niet in mijn schoenen. Niemand staat in mijn schoenen. En als ik zo’n egoïstische beslissing neem, betekent het verder niets over hoe ik later moeder ga zijn. En omdat ik toendertijd niet het duurdere sperma kon betalen, betekent niet dat ik straks niet genoeg geld heb op goed voor mijn kind te zorgen. Ik ben nu misschien nog wel een rampenplan met mijn budget en ik leef nu volop het leven van een single, maar ik weet heus wel wat mij straks te wachten staat. Ik snap heus wel dat een kind niet goedkoop is. Al denk ik soms dat mijn losbandige vrijgezelle leven misschien wel duurder is dan het hebben van een kind. En ja, dat zegt inderdaad iets over mij als vrijgezel.

Maar gelukkig heb ik nu vakantiegeld gekregen en kan ik nu wat meer geld uitgeven aan sperma

Het blijft ergens ook wel raar om er zo klinisch over te praten. “Sperma kopen, keuze tussen goedkoop en duur, keuze in zoveel andere dingen”… alsof het onderwerp over een aankoop van een auto gaat in plaats van over zwanger worden. Maarja, zo gaat dat nu eenmaal als je niet op de traditionele manier zwanger probeert te worden.

Nu ik het toch over geld heb. Ik ben natuurlijk al heel erg hard aan het nadenken wat ik straks wil als ik een kleintje heb. Ik werk nu 36 uur en ik heb een goed inkomen om samen met mijn kleine een luxe leventje te hebben. Maar ook met 27 uur kan ik denk ik redelijk goed rondkomen (mede dankzij de toeslagen van de Belastingdienst waar je dan recht op hebt). Mijn gevoel zegt natuurlijk dat quality time met je kleintje belangrijker is dan geld en een luxe leventje. De eerste jaren met je kind kan je tenslotte nooit meer overdoen.

En toch spelen er nog andere factoren mee, die mij nog niet overtuigen om minder te gaan werken. Stel dat ik ooit afhankelijk word van een uitkering. Want dat kan de beste overkomen. Dan krijg ik 70% van mijn laatstverdiende salaris. En als ik 27 uur ga werken en daardoor minder inkomen krijg, dan krijg ik dus van dat lagere inkomen 70%. En dan is het ineens niet meer haalbaar om goed rond te komen. Ik weet nog niet of ik dat risico durf te nemen.  Ik heb echt een grote angst om in financiële problemen te komen als ik straks moeder ben. Dat is iets wat ik wil voorkomen. De keerzijde is, dat ik dan uit angst voor iets wat “kan” gebeuren, qualitytime met mijn kleintje ga mislopen. Is deze angst herkenbaar en/of reëel?

Sowieso heb ik twee jaar recht op ouderschapsverlof. Ik zit nu al te piekeren hoe ik die het beste kan inzetten. Nu zijn mijn ouders er nog en kan ik op hun leunen. Straks zijn ze ouder en kan het misschien niet meer. En dan kan ik mijn ouderschapsverlof goed gebruiken.

Dit zijn allemaal onderwerpen waarvan ik graag de mening hoor van anderen. Hoe zijn jullie tot de keuze gekomen om de uren te blijven werken die je werkt, of juist minder uren te gaan werken? Of had je geen keuze en ben je verplicht om fulltime te werken omdat je het anders financieel niet kan bolwerken? En in welke fase (baby, peuter, kleuter, schoolgaand) zetten jullie je ouderschapsverlof in? En waarom? Ik ben benieuwd en misschien doe ik wel ideeën op.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 01 Jul 2015

Ik werkte zelf ook altijd 4 dagen maar ben sinds ik de kleine heb 3 dagen gaan werken. Had zoiets van ik wil wel kinderen maar dan zou ik wel 3 dagen willen werken zodat ik ook van de kinderen kan genieten en ze niet altijd moet weg brengen. financieel is dit voor mijn goed haalbaar hou geld over. Heb ook eerst gekeken of het haalbaar was om dan ook rond te komen maar doordat je veel toeslag krijg kan het. Ik heb ook aan ouderschapsverlof gedacht, maar omdat je dan nog minder inkomen heb zie ik daar vanaf. Dan krijg je wel wat van de belasting maar dat scheelt toch wel een hoop. Dus dat is voor mijn niet een oplossing. Als het nou door betaald werd had ik dat wel gedaan.

Reactie plaatsen