Er zijn zo van die momenten dat je er toch wel even bij stilstaat: wat als ik echt heel ziek word, wat als ik nou morgen onder die tram kom! Ja wat dan? Wie zorgt er voor mijn kinderen als mij iets overkomt?

Vanmorgen was er toch weer even zo’n moment. Ambulances, brandweer en politie kwamen met een hels kabaal door de straat. Even verderop in een straatje was duidelijk iets ernstigs gebeurd, iets heel ergs want nog geen 5 minuten later landde ook de traumahelikopter op het veldje voor mijn deur.

Als mij iets overkomt

Het bezorgt mij kippenvel. Ik ben blij dat mijn kinderen nog hier thuis zijn, want het is precies het moment dat alle kinderen richting school gaan. Het is spitsuur op het punt waar alle hulptroepen stonden. Ik denk nog: ‘als het maar geen kind is… ‘ en sta samen met de kids de knappe vliegkunsten van de helikopter van achter het raam te bekijken voor ik ze beide op pad stuur om de dag te beginnen.

Als ik voor ik de deur uit moet nog even een kop koffie drink, bekruipt het me toch weer even. Wat als hen, mijn alles, iets overkomt? Zou ik dat overleven? Maar ook: wie zorgt er voor mijn kinderen als mij iets overkomt? Mijn kinderen met speciale zorg? Wat zou er dan van ze terecht komen als ik er niet meer kan zijn om ze op weg te helpen?Wie zorgt er voor mijn kinderen als mij iets overkomt?

Vangnet

Sommige mensen leggen van te voren vast waar hun kind naar toe kan en wie de zorg voor hun kinderen op zich neemt als hen iets overkomt. Of hebben een grote familie waar dat naar alle waarschijnlijkheid  wel goed komt of een normale ex die de zorg op zich neemt als jij wegvalt.

Hier is helaas geen van dat alles het geval. Geen vangnet voor de ‘wat als’, dus voor mij toch altijd een flink slik-momentje als het m’n hoofd in kruipt. Op zo’n moment besluit ik altijd gewoon vrij snel maar weer dat ik het loslaat en mijn kop weer gewoon in het zand steek. Sommige gebeurtenissen kan je gewoon niet veranderen. Ernstige en heftige dingen gebeuren toch alleen bij anderen en niet bij mij (toch?) Ik word gewoon niet ziek en ga al zeker niet dood. Het kan gewoon niet, ik heb nog iets af te maken in dit leven en dat moet dus ook gewoon zo gebeuren, punt uit!

Waarom doet iemand dat?

Later op de middag krijg ik een telefoontje van een ouder uit m’n meisjes voetbalteam, het meisje komt niet trainen. Ze is erg van slag omdat er vandaag slachtofferhulp in haar klas was. Er werd verteld dat de vader van een klasgenootje zichzelf van het leven heeft beroofd. Kippenvel en een immens verdrietig gevoel kruipt over en door me heen. Dáár waren dus al die hulpdiensten voor deze morgen…

Daar waar ik erover pieker wat er gebeurt als ik er niet meer zou zijn, is er nu iemand zó uit zijn leven gestapt en heeft een jongen geen vader meer. Het is gewoon niet te bevatten.

‘s Avonds praat ik hier met mijn kinderen over en dochterlief schrikt heel erg; ze geeft het jongetje turnles. De vraag rijst: hoe ga je hier mee om? Ik weet het niet dus zijn we beiden stil.

Mijn speciaaltje stelt de vraag: ‘Maar waarom doet iemand dat?’ Ook hier heb ik moeite om het uit te leggen omdat ik het zelf gewoon eigenlijk niet begrijp.

Genieten van het leven

Naar mijn kinderen kijkend hoe ze hierover praten en er mee omgaan, weet ik het nogmaals heel, héél erg zeker: mij gaat gewoon nooit iets overkomen! Dit leven is gewoon veel te mooi en mijn kinderen voor mij veel te speciaal om in de steek te laten!

Morgen gaat het leven weer gewoon door en ja, ook dan praten we er over door maar zal het voor ons steeds meer naar de achtergrond verdwijnen. Toch is het soms goed om iets tegen te komen wat je even naar de realiteit toehaalt, van hoe de dingen óók zijn in dit leven. Maar daarna moet je weer ten volste van elke dag in het leven willen genieten, want het leven geeft zo ontzettend veel om van te genieten. Tenslotte is een dag niet gelachen, een dag niet geleefd!

Dus ik zeg leef…