Yes, ik ben eindelijk single

Een blog schrijven voor Happy Single Moms, dat leek me wel een uitdaging. Ik schrijf graag, maar vaak als het moet dan lukt het me niet. Mensen zeggen wel eens, wat schrijf je mooi op je eigen pagina. Vaak zijn dat hele verhalen die uit mijn hart komen. En nu mag ik een stuk gaan schrijven over mezelf, mijn leven als alleenstaande moeder, een leven waar ik niet om heb gevraagd maar wat me wel is overkomen. En keuzes, ja de keuze heb ik zelf gemaakt, voor mezelf en voor mijn 2 jongens van 17 en 22.

Scheiden is niet altijd makkelijk, je probeert het heel lang te vermijden maar eigenlijk heb ik er veel te lang mee gewacht. Veel te lang vergeven, veel te lang gevochten voor iets wat al heel lang kapot was en niet meer geheeld kon worden. Sinds 4 maanden woon ik alleen met mijn kinderen en ja achteraf merk ik dat de keuze veel eerder genomen had moeten worden. Wat maakt het toch dat je op allerlei manieren probeert een relatie te redden, als deze strijd al heel lang verloren is. Waarom geeft een mens zoveel energie aan iets dat niet meer te redden is.

Waarvan de batterij al heel lang leeg is en niet meer kan worden opgeladen.

Ja, waarom? Dat zijn altijd vragen waar niemand antwoord op heeft. Het enige wat je kunt doen is vooruit kijken. Proberen je verleden een plekje te geven en proberen te genieten van alle mooie momenten die op je pad komen. Ik doe dat door onder andere te gaan wandelen met mijn zoon of met mijn vriendinnen. Gewoon heerlijk buiten zijn, in stilte of een gezellig gesprek. Buiten is toch altijd anders dan dat je in je eigen omgeving zit. Je ontspant je, je gedachten krijgen meer ruimte, je lijf krijgt meer ruimte om op te nemen waar je nu in staat.

Ik als alleenstaande moeder werk in 2 banen om alle eindjes aan elkaar te knopen. Ik ben met een behoorlijke puinhoop achter gelaten maar dat maakt je ook weer sterk. Mijn eigen zooi opruimen die ik in het leven heb gemaakt. Het voelt goed als er weer een stapel is weggewerkt, geeft zoveel voldoening. Ook mijn kinderen hebben flink wat klappen te verduren gehad, helaas.

Ze hebben vele ruzies mee gemaakt en de emotionele schade die ze ervan hebben overgehouden doet mijn moederhart bloeden.

Maar ook zij zijn sterk en samen proberen we de goede weg te bewandelen. Dit gaat met vallen en opstaan, vooral omdat ze ook nog met zichzelf bezig zijn om alles te verwerken en volwassen te worden. En dat gaat ze zeker lukken, het kost tijd maar die hebben ze nog genoeg in het leven.

Als jullie het fijn vinden vertel ik jullie graag over het reilen en zeilen van mijn leven samen met mijn kinderen. Over de fijne dingen die ik mee maak maar ook zaken die niet altijd makkelijk zijn. Nu zit ik verschillende trajecten met mijn kinderen omdat ze beide met een gedragsproblematiek zitten, de 1 met ADHD en de ander met PDD-NOS. Maar stempels zeggen niets. Beide zijn bezig met hun eigen traject waarin ik ze probeer te begeleiden in de kracht die ik heb. Ik begeleid ze al jaren alleen met heel veel liefde en zal dit nog heel lang blijven doen. Net zolang tot ze hun eigen wegen hebben gekozen om te bewandelen en dat ze dit alleen kunnen doen.

Ook zit ik zelf in mijn eigen processen van loslaten, duidelijkheid creëren, zoekende naar wat ik wil met mijn toekomst, het maken van nieuwe ervaringen en herinneringen.

Want ik mag heel graag herinneringen maken door de mooie dingen die ik mee maak in het leven. Dat maakt het leven juist zo mooi en zeker als alleenstaande moeder. Ik ben trots op wat ik doe en trots op mijn boys hoe die mee wandelen op mijn levenspad. Want mijn motto is: leef je leven zoals jij het wilt en geniet van je kinderen.

Christa

Christa Del Grosso

laat een bericht voor me achter

4 Reacties

  1. Boelie

    Wauwwww onwijs veel respect voor jou ❤️

    Antwoord
  2. Jellie

    Gefeliciteerd met je 1 blog wat goed lieverd. Ook al ben ik niet dichtbij, in gedachten loop ik aan je zij.

    Antwoord
  3. Haakje

    Prachtig geschreven Christa,
    Ben super trots op je

    Antwoord
  4. Robstar1980

    Mooi geschreven. Helaas herkenbaar. Met de tijd wordt het makkelijker, en weer sterker. Maar zie eerst maar eens door “die tijd” heen te komen. Ik lees graag meer van je.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je ons al gevonden op social media?