Tot nu toe heeft uk Twan altijd gewoon Twan genoemd. Ze hoort zijn kids in zijn gezin hem wel papa noemen, maar tot nu toe heeft ze daar niets mee gedaan. En ik ook niet. Heb daar ook niet bij stil gestaan. Het is Twan en meer niet.

Tot dat mijn meisje 2 nachtjes mee gaat naar Center Parcs met Twan en zijn kids. Hoe mooi eigenlijk. Gewoon contact met haar half broertjes en zusjes. Zelf ga ik ook een dagje die kant op om haar te halen. Ik merk dat ze de andere kinderen kopieert en Twan papa noemt. Euhm is dat de bedoeling?

Is hij dan papa?

Wat als ik morgen iemand tegenkom, waar ik wel vertrouwen in heb. Is hij dan papa? Ik merk dat ik niet helemaal weet hoe ik hier mee om moet gaan. Maar merk wel dat ik het niet direct helemaal goed vind. Zoek voor mezelf de argumenten. Maar laat het ook even voor wat het is. Ik benadruk steeds heel erg dat het Twan is en we besluiten het te negeren als ze papa zegt.

Wat me overigens heel lastig lijkt voor Twan. In zijn hart is hij gewoon haar papa en hij is ook niets anders gewend om op het woordje papa te reageren. Het leverde ook wel een spanningsveldje op. Twan en ik keken elkaar vaak aan wanneer dat ene woordje papa over die lipjes kwam. Ik had zoiets van…hmmm wat ga ik hier mee doen. Terwijl ik denk dat Twan een mengeling van trots en manieren ervaart. Als ze het maar niet te vaak zegt.

Ik zou BAM mam worden

Een paar maanden later gaan we een dagje weg naar het safaripark. Uk heeft meerdere malen papa gezegd. En ik had het eigenlijk een beetje naast me neer gelegd omdat ik niet zo goed wist wat ik er mee moest. Ik ben er ook nooit echt bij als het gebeurt. Dus was het niet meer zo’n issue.

Het gaat allemaal zo snel en niet zoals ik voor ogen had. Dat is denk mijn grootste probleem. Er is een donorcontract waarin is afgesproken dat ze elkaar vijf keer zouden zien. Elk seizoen één keer en met haar verjaardag. Ik heb daar namelijk maanden over nagedacht. En had daar zo mijn argumenten voor. Ik zou Bam mam worden en zou het alleen doen. En nu noemt ze hem papa…

We zitten nu ruim een uur in de auto. Ik vraag mezelf af of ik er een probleem mee heb omdat het niet gaat zoals ik in het script in mijn hoofd had bedacht. Of omdat het iets schadelijks zou zijn voor mijn meisje.

Papa op afstand

Eigenlijk is het wel heel mooi. De zorgen die ik had over het feit dat zij misschien wel problemen zou ondervinden aan het feit dat ze een donorkindje is. Had ik zover kunnen ondervangen dat ik een bekende donor had. Maar hoe fijn zou het zijn als ze gewoon een papa op afstand had. Gelijk alles duidelijk. Geen moeilijk gedoe straks met “wie is mijn papa?” Nee…die kent ze dan al en ze weet nu al dat het papa is. Hoe ze verder tot stand is gekomen, daar hebben we het wel over als ze oud genoeg is om deze stukjes te lezen.

De kleine geluksvogel heeft gewoon een papa, wie had dat gedacht!

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Zou jij het lastig vinden als je kind haar donor papa noemt? Of is dit eigenlijk een hele mooie situatie?