Zelf kind van gescheiden ouders
09 november 2015 
4 min. leestijd

Zelf kind van gescheiden ouders

40 jaar ben ik nu. Al 6 jaar co-ouder en dat loopt eigenlijk behoorlijk goed. De laatste tijd hebben we zelfs echt vriendschappelijker contact en ik ben een paar keer bij hem en de kinderen wezen eten. Heel fijn om weer in mijn oude thuis terug te zijn, waar de oudste aan boord geboren is (’t is een woonschip) en de jongste niet – want dat vond ik toen veel te spannend met die smalle trappen en dat diepe ruim. Oef, krijg ik het toch even te kwaad.

Slok thee –

dit blog moet gaan over mijn ervaring als kind, toen mijn ouders scheidden. Want ik voel dat dat nog op allerlei vlakken in mijn leven een rol speelt.

Ik ben zelf kind van gescheiden ouders. En ik merk dat dat in elk geval doorwerkt in mijn rol als moeder, dat eeuwige schuldgevoel dat ik ze niet een warm stabiel nest met een papa en een mama kan bieden. De angst dat ik ze teveel opzadel met mijn verdriet en dat ze daardoor niet vrij en blij kunnen opgroeien. Ik wil niet dat ze hetzelfde moeten doormaken als ik.

zelf kind van gescheiden ouders 1Als ik terugkijk naar mijn kindertijd, dan zie ik het verdriet dat ik had om het ‘paradijs’ dat ik verloor. We woonden als gezin in Drenthe, aan de rand van een dorp vlakbij een klein bos. Open velden om ons heen, aan het eind van een zandpad. Mijn vader was gek op beesten en we hadden kippen, schapen, geitjes, een pony, een hond en katten. Mijn moeder onderhield een grote moestuin en er was een kersenboom waar je geweldig in kon klimmen. Ik zwierf met de hond vaak door het ‘bos’ (achteraf was t maar een kleintje) al vanaf mijn derde. Alleen, ja. Ik was een echt zwerfkind. Zalig. Mijn broer herkent dit trouwens, die rouwt eigenlijk ook nog steeds. 

Hoe komt het dat we hier na 35 jaar nog steeds niet helemaal mee klaar zijn? Wat is dat?

Zelf kind van gescheiden ouders heb ik echt mijn best gedaan om over dingen heen te stappen, ‘het een plekje te geven’, me te richten op het nu en het geluk dat ik nu heb, het paradijs dat ik met mijn kinderen kan maken.

En hoe goed ik nu ook kan beredeneren dat de dingen moesten lopen zoals ze liepen, ik voel ook nog steeds de boosheid die ik als kind had. We vertrokken van de ene op de andere dag, weg uit het paradijs, eerst naar oma en later naar mijn tante in Noord-Holland. Ik snapte niet waarom we ineens moesten vertrekken. Papa had ‘een vriendin’. Nou, ik had toch ook vriendinnen? En mama toch ook? Doe normaal! Ik wilde niet weg. Ik werd dwars, boos, verdrietig -vooral op de dagen dat papa ons kwam halen. Ik stond dan al een uur van te voren verlangend uit te kijken over de dijk (we hadden een plekje aan het IJsselmeer).

Ik heb veel pijnlijke, verdrietige en zware herinneringen aan die tijd. Ja, ik heb aardig wat therapeuten versleten en ja, ik heb een groot deel ervan achter me gelaten en ik kan in perioden heel goed gewoon hier-en-nu mijn leven zelf kind van gescheiden oudersleven. En toch komen soms onverwacht dit soort herinneringen om de hoek kijken en moet ik er weer wat mee. Zoals nu. Dat is wat ik deel –

Over een paar uur ben ik hier weer doorheen en haal ik de kinderen op van school, bakken we een quiche voor vanavond als we naar de kanoclub gaan voor een gezamenlijke afsluiting van het buitenvaar-seizoen.

Dan ben ik gewoon de opgewekte Marlies die haar kinderen even dicht tegen zich aandrukt en dan weer vrijlaat om hun leven te leven zonder mijn ballast.

Herken jij dit, ben je ook zelf kind van gescheiden ouders? Wat doe jij echt anders dan jouw ouders? Waar loop je tegenaan?

 

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen